Het was september 2010 toen belangrijke ontwikkelaars van OpenOffice.org opstapten en The Document Foundation oprichtten. Daarmee begonnen zij de ontwikkeling van LibreOffice. Nu, iets meer dan twee jaar later, zijn we al aanbeland bij versie 4 van de officesuite.

Versie 4 verkeert nog wel in bèta, maar er valt desondanks al genoeg over te vertellen. We zullen beginnen bij, waarschijnlijk, het meest gebruikte onderdeel van de suite, namelijk Writer, de tekstverwerker. De eerste functie die daarin verbeterd is, is het toevoegen van notities. In eerdere versies konden notities alleen aan woorden worden vastgemaakt. Nu is het mogelijk om ze aan hele stukken tekst vast te maken, waarbij die stukken tekst gemarkeerd worden zodat eenvoudig te zien is welke notitie waarbij hoort.

De importeer- en exporteermogelijkheden van Writer zijn eveneens verbeterd. Nieuw is de mogelijkheid om Ink-annotaties te importeren uit Word- en rtf-documenten die gemaakt zijn op een tabletcomputer. Daarnaast kunnen nu native wiskundeformules uit het Rich Text Format van Microsoft worden geïmporteerd en is opnieuw het importeren van .docx-documenten verbeterd – floating tables worden nu ondersteund, net als OLE-objecten binnen rechthoeken en de marges van inline-afbeeldingen worden nu goed overgenomen.

Ten slotte zijn in Writer nog wat kleine wijzigingen aangebracht, zoals de optie om een eigen scheidingskarakter in te stellen bij het tellen van woorden en de mogelijkheid om een verschillende header en footer te hebben op de eerste pagina zonder dat een aparte stijl hoeft te worden gemaakt.

Calc en Impress

In Calc, het spreadsheetprogramma van LibreOffice, zien we dat het importeren van .ods en .xlsx (het bestandsformaat van Excel) versneld is. Waar het in versie 3.6 40 seconden duurt om een bestand met 5 kolommen en 20.000 rijen te laden, doet bèta 2 van LibreOffice 4 daar minder dan 10 seconden over. Daarnaast ondersteunt Calc nu .ods-bestanden tot 4 Gb, waar dat eerst 2 Gb was.

Verder zijn het vooral kleine dingetjes die in Calc zijn verbeterd. Zo wordt in het Text Import Dialog nu het scheidingskarakter van de vorige keer onthouden, worden grafieken beter gevisualiseerd – wij konden geen verschil ontdekken – kan nu een lege string aangemerkt worden als False en geeft de autofilterpop-up nu suggesties.

Impress heeft helaas erg weinig veranderingen ondergaan. Het PowerPoint-alternatief onthoudt in deze nieuwe versie de status van de zijbalk, media worden nu een stuk sneller weergegeven en op Linux kunnen nu voorbeeldweergaves worden weergegeven van embedded video’s. 

Bij Impress had toch nog wel het een en ander kunnen gebeuren. Zo missen we goede gereedschappen om foto’s en video’s te bewerken en de standaardlayouts zijn nogal saai. Verwacht dus niet dat het eenvoudig wordt om een aantrekkelijke presentatie te maken met Impress.

Geen grote klapper

Als we dan nog even kijken naar wat algemene wijzigingen in de suite, zien we dat er ondersteuning is toegevoegd voor CMIS. Hierdoor kunnen documenten nu worden opgeslagen op bijvoorbeeld SharePoint en vergelijkbare software, zoals Nuxeo. 
De grote klapper ontbreekt echter in versie 4.0 van LibreOffice en dat is jammer. Wij, en vast de rest van de LibreOffice-gebruikers, hadden graag wat frisse graphics gezien. Dan hebben we het nog niet eens over een nieuwe interface die op ons verlanglijstje staat. En ook de standaarddocumentstijl van Writer en Impress mogen een opfrisbeurt krijgen, zodat aantrekkelijkere documenten gemaakt kunnen worden.

LibreOffice 4.0 bevat tot nog toe minder wijzigingen dan het compleet nieuwe versienummer zou doen vermoeden. Het is een evolutionaire update die de suite met veel kleine veranderingen en toevoegingen beter maakt. De grote, wereldschokkende wijzigingen waar velen op hopen, komen er voorlopig niet aan. Desalniettemin is LibreOffice veruit het beste alternatief voor Microsoft Office, al was het maar omdat de suite hard werkt aan compatibiliteit met Microsofts pakket.

De smartphones van Poco zijn over het algemeen goed geprijsd als je kijkt naar wat je ervoor terugkrijgt. De nieuwe Poco F8 Ultra heeft een prijskaartje van minimaal 800 euro. Gaat die regel ook hier op?

Want wat voor smartphone kun je precies aanbieden als je er net wat meer geld tegenaan gooit? Dat idee heeft een unieke telefoon opgeleverd, voorzien van een denimlook én een extra subwoofer achterop. Gewaagde keuzes, maar in een wereld waarin smartphones steeds meer naar elkaar toe groeien, en in hun identiteitscrisis meer en meer op iPhones gaan lijken, geen verkeerde ontwikkeling. Alleen daarom al zijn we enthousiast over de Poco F8 Ultra (Blue Denim-uitvoering).

Het helpt dan ook zeer dan de subwoofer daar niet alleen voor de show zit. Dit compacte speakertje geeft geluiden en audio meer dan genoeg ruimte om beter tot hun recht te komen vergeleken met reguliere smartphonespeakers. Weg is dat blikkige geluid, dat nu ruimte maakt voor warmere tonen en een bredere soundstage. Klinkt de muziek perfect? Dat kun je niet verwachten, maar we zijn desondanks onder de indruk van de Bose-luidspreker.

©Wesley Akkerman

Uniek en tof

De Poco F8 Ultra ligt prettig in de hand en voelt solide aan dankzij het aluminium frame. Met 220 gram is hij ook niet overdreven zwaar. Het fauxdenim op de achterkant draagt daarbij merkbaar bij aan de grip, waardoor hij niet snel uit je handen glipt. Juist door dat eigenzinnige uiterlijk is dit zo'n smartphone die je liever zonder hoesje gebruikt, ook al loop je daarmee iets meer risico op valschade.

Het grote amoled-paneel van 6,9 inch stelt evenmin teleur. Met zijn hoge resolutie (1.200 bij 2.608 pixels) en verversingssnelheid (120 Hertz) kom je niets tekort en oogt alles scherp en vlot. Het contrast is breed en zwartwaarden zijn diep, maar de kleuren kunnen soms net even wat flets ogen. Dat valt alleen op in directe vergelijkingen met andere smartphones; de kans is heel klein dat dit je hier iets van merkt in het dagelijkse gebruik of als je een minder geoefend oog hebt.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Wat je mag verwachten

Ook al draait de Poco F8 Ultra niet op de krachtigste processor die Qualcomm te bieden heeft, in de praktijk merk je daar weinig van. De Snapdragon 8 Elite Gen 5 voelt vlot aan bij multitasking en kan games zonder moeite aan, al moet je er wel rekening mee houden dat de Gen 5 warm (niet heet, gelukkig) kan worden wanneer je high-end spellen speelt. Niets om je zorgen over te maken, je zult hier namelijk je vingers niet aan branden.

Ook de accu stelt niet teleur. Met een capaciteit van 6.500 mAh haal je in veel gevallen probleemloos twee dagen, al hangt dat vanzelfsprekend af van hoe intensief je de smartphone gebruikt. Speel je veel games, dan loopt hij sneller leeg, maar opladen gaat razendsnel. Met een geschikte 100w-lader, die je zelf moet aanschaffen, zit de accu binnen ongeveer veertig minuten weer helemaal vol.

Camera en software

Toch is niet alles goud wat er blinkt. Onder de juiste lichtomstandigheden maakt de Poco F8 Ultra kleurrijke en gedetailleerde beelden. Zoomen is geen probleem en ook de selfiecam lijkt goed om te gaan met verschillende huidtypen. De groothoeklens presteert echter minder goed: kleuren komen minder goed uit de verf en details vallen weg. De avondmodus stelt teleur, met een overdaad aan exposure, gebrekkige kleurenaccuraatheid en trage vastlegging.

Aangezien Poco een dochteronderneming is van Xiaomi, draait het toestel op HyperOS 3.0. De Poco staat daardoor vol met overbodige en dubbele apps, waaronder die van Xiaomi, waarvan je het gros kunt verwijderen. Ook kom je her en der wat reclame tegen. Verder is het besturingssysteem vlot en overzichtelijk, twee eigenschappen die we extreem belangrijk vinden. Je krijgt tot slot 'maar' vier Android-upgrades, evenals zes jaar aan beveiligingsupdates.

Poco F8 Ultra kopen?

Ondanks de kanttekeningen die we plaatsen bij de software- en camera-ervaringen, zijn er eigenlijk weinig redenen om niet voor de Poco F8 Ultra te kiezen. Hij oogt uniek, vindt in de subwoofer een handige toevoeging en voelt stevig aan. De door ons geteste Denim Blue-uitvoering heeft bovendien een faux denimlaagje op de achterkant voor extra grip (wat deze uitvoering wel een paar gram zwaarder maakt dan de Poco F8 Ultra Black). De prijs is misschien gevoelsmatig nog wat hoog, zeker voor dit merk. Maar zakt de prijs richting de 600 euro, dan krijg je een toptoestel dat zijn prijs meer dan waarmaakt en waar je langdurig plezier van hebt.

52137934

Spatial audio, oftewel ruimtelijke audio, belooft een luisterervaring waarbij het geluid niet alleen van links en rechts komt, maar je volledig omringt. Hoewel de marketingkreten je geregeld om de oren vliegen, is de techniek niet in elke situatie even zinvol. In dit artikel ontdek je wanneer ruimtelijke audio je ervaring verrijkt en wanneer je prima zonder kunt.

Vergeet het statische geluid van je oude vertrouwde stereo-set. Met spatial audio krijgt geluid eindelijk de diepte die het verdient. Dankzij slimme algoritmes die de akoestiek van de echte wereld nabootsen, ontsnapt de audio aan je koptelefoon of soundbar. Geluid beweegt vrij door de kamer, waardoor een helikopter in een film ook echt boven je hoofd lijkt te cirkelen. Het is de overstap van een platte foto naar een hologram, maar dan voor je oren.

Bioscoopervaring thuis

De meest logische toepassing voor spatial audio is zonder twijfel de moderne filmervaring. Wanneer je een blockbuster kijkt die is gemixt in formaten zoals Dolby Atmos, komt de techniek pas echt tot leven. Een helikopter die overvliegt of regen die op een dak klatert, krijgt een verticale dimensie die voorheen onmogelijk was met een standaard hoofdtelefoon of een simpele soundbar.

Voor filmliefhebbers die niet de ruimte hebben voor een volledige surround-installatie met fysieke speakers in het plafond, biedt spatial audio een overtuigend en compact alternatief dat de zogenaamde immersie aanzienlijk vergroot.

©ER | ID.nl

Muziek met een extraatje

Voor muziek is het nut van ruimtelijke audio iets genuanceerder en sterk afhankelijk van de productie. Bij klassieke concerten of live-opnames kan de techniek je het gevoel geven dat je midden in de concertzaal zit, waarbij de akoestiek van de ruimte tastbaar wordt. Ook bij moderne popmuziek die specifiek voor dit formaat is geproduceerd, kunnen artiesten creatiever omgaan met de plaatsing van instrumenten of subtiele geluidseffecten.

Toch blijft voor de purist die zweert bij een eerlijke, ongefilterde weergave van een studio-album de traditionele stereomix vaak de voorkeur genieten, omdat spatial audio de oorspronkelijke balans soms onnatuurlijk kan veranderen.

Gaming en de functionele voorsprong

In de wereld van gaming verschuift de waarde van spatial audio van puur esthetisch naar functioneel. Vooral in competitieve shooters is het horen van de exacte positie van een tegenstander een serieus dingetje. Door gebruik te maken van ruimtelijke audio kun je voetstappen boven, onder of achter je nauwkeurig lokaliseren. Dat geeft niet alleen een intensere spelervaring waarbij je volledig wordt opgeslokt door de spelwereld, maar biedt ook een tactisch voordeel dat met standaard audio simpelweg niet te evenaren is. Hierdoor is de techniek voor fanatieke gamers bijna onmisbaar geworden.

Wanneer kun je het beter uitschakelen?

Ondanks de indrukwekkende demonstraties is spatial audio niet altijd de beste keuze. Voor dagelijks gebruik, zoals het luisteren naar podcasts of het kijken van het journaal, voegt de extra ruimtelijkheid weinig toe en kan het de verstaanbaarheid van stemmen zelfs negatief beïnvloeden. Ook bij oudere opnames die door softwarematige kunstgrepen naar ruimtelijk geluid worden omgezet, ontstaat er vaak een hol en onnatuurlijk resultaat. In dergelijke gevallen is een zuivere stereoweergave nog altijd de meest betrouwbare weg naar een prettige luisterervaring.