Het was september 2010 toen belangrijke ontwikkelaars van OpenOffice.org opstapten en The Document Foundation oprichtten. Daarmee begonnen zij de ontwikkeling van LibreOffice. Nu, iets meer dan twee jaar later, zijn we al aanbeland bij versie 4 van de officesuite.

Versie 4 verkeert nog wel in bèta, maar er valt desondanks al genoeg over te vertellen. We zullen beginnen bij, waarschijnlijk, het meest gebruikte onderdeel van de suite, namelijk Writer, de tekstverwerker. De eerste functie die daarin verbeterd is, is het toevoegen van notities. In eerdere versies konden notities alleen aan woorden worden vastgemaakt. Nu is het mogelijk om ze aan hele stukken tekst vast te maken, waarbij die stukken tekst gemarkeerd worden zodat eenvoudig te zien is welke notitie waarbij hoort.

De importeer- en exporteermogelijkheden van Writer zijn eveneens verbeterd. Nieuw is de mogelijkheid om Ink-annotaties te importeren uit Word- en rtf-documenten die gemaakt zijn op een tabletcomputer. Daarnaast kunnen nu native wiskundeformules uit het Rich Text Format van Microsoft worden geïmporteerd en is opnieuw het importeren van .docx-documenten verbeterd – floating tables worden nu ondersteund, net als OLE-objecten binnen rechthoeken en de marges van inline-afbeeldingen worden nu goed overgenomen.

Ten slotte zijn in Writer nog wat kleine wijzigingen aangebracht, zoals de optie om een eigen scheidingskarakter in te stellen bij het tellen van woorden en de mogelijkheid om een verschillende header en footer te hebben op de eerste pagina zonder dat een aparte stijl hoeft te worden gemaakt.

Calc en Impress

In Calc, het spreadsheetprogramma van LibreOffice, zien we dat het importeren van .ods en .xlsx (het bestandsformaat van Excel) versneld is. Waar het in versie 3.6 40 seconden duurt om een bestand met 5 kolommen en 20.000 rijen te laden, doet bèta 2 van LibreOffice 4 daar minder dan 10 seconden over. Daarnaast ondersteunt Calc nu .ods-bestanden tot 4 Gb, waar dat eerst 2 Gb was.

Verder zijn het vooral kleine dingetjes die in Calc zijn verbeterd. Zo wordt in het Text Import Dialog nu het scheidingskarakter van de vorige keer onthouden, worden grafieken beter gevisualiseerd – wij konden geen verschil ontdekken – kan nu een lege string aangemerkt worden als False en geeft de autofilterpop-up nu suggesties.

Impress heeft helaas erg weinig veranderingen ondergaan. Het PowerPoint-alternatief onthoudt in deze nieuwe versie de status van de zijbalk, media worden nu een stuk sneller weergegeven en op Linux kunnen nu voorbeeldweergaves worden weergegeven van embedded video’s. 

Bij Impress had toch nog wel het een en ander kunnen gebeuren. Zo missen we goede gereedschappen om foto’s en video’s te bewerken en de standaardlayouts zijn nogal saai. Verwacht dus niet dat het eenvoudig wordt om een aantrekkelijke presentatie te maken met Impress.

Geen grote klapper

Als we dan nog even kijken naar wat algemene wijzigingen in de suite, zien we dat er ondersteuning is toegevoegd voor CMIS. Hierdoor kunnen documenten nu worden opgeslagen op bijvoorbeeld SharePoint en vergelijkbare software, zoals Nuxeo. 
De grote klapper ontbreekt echter in versie 4.0 van LibreOffice en dat is jammer. Wij, en vast de rest van de LibreOffice-gebruikers, hadden graag wat frisse graphics gezien. Dan hebben we het nog niet eens over een nieuwe interface die op ons verlanglijstje staat. En ook de standaarddocumentstijl van Writer en Impress mogen een opfrisbeurt krijgen, zodat aantrekkelijkere documenten gemaakt kunnen worden.

LibreOffice 4.0 bevat tot nog toe minder wijzigingen dan het compleet nieuwe versienummer zou doen vermoeden. Het is een evolutionaire update die de suite met veel kleine veranderingen en toevoegingen beter maakt. De grote, wereldschokkende wijzigingen waar velen op hopen, komen er voorlopig niet aan. Desalniettemin is LibreOffice veruit het beste alternatief voor Microsoft Office, al was het maar omdat de suite hard werkt aan compatibiliteit met Microsofts pakket.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.