September 2017: zes miljoen Instagram-accounts gehackt. Wanneer je een veelvuldig gebruikt sociaal platform hebt, kun je erop rekenen dat hackers hun beste beentje voorzetten. Zeker als je eigenaar Facebook is, want dat ligt sowieso al enige tijd onder vuur om haar datalekken. Hoge bomen vangen veel wind, maar wat doen ze er eigenlijk aan om te zorgen dat ze niet omwaaien?

Doxagram

De Doxagram-hack in september 2017 werd veroorzaakt door slimmeriken die een bug in de application programming interface (API) misbruikten. Het is onbekend wat Instagram precies aan veiligheidsmaatregelen heeft genomen, zeker na dit gênante lek waarbij de contactgegevens van grote beroemdheden op straat eindigden voor een luttel bedrag van 10 dollar. Wel is er duidelijk een focus van het bedrijf om de boel zo veilig mogelijk te houden en situaties zoals in 2017 te voorkomen.

Instagram is een van de grootste social media-platformen en moet haar beveiliging daardoor veel beter op orde hebben dan een kleinere website dat nodig acht. Instagram is ook niet heel open over welke beveiligingsmethodes het zelf gebruikt, om uiteraard toekomstige hacks te voorkomen. Het gaat er dan ook meestal om wat gebruikers kunnen doen om hun eigen account zo veilig mogelijk te houden.

Aan de andere kant heeft Instagram al eerder dingen verkondigd die niet helemaal zuivere koffie waren. Zo zei het over de hack van 2017 dat het slechts een klein percentage accounts was die te kampen had met de hackers. Op zich klopt het als een bus, maar is dat een eerlijke manier van communiceren als je een platform hebt van meer dan 700 miljoen actieve gebruikers per maand?

API’s

Terug naar de hackers. Het is een slimme zet van ze om juist voor de API’s te gaan. API’s zorgen er namelijk voor dat software met elkaar wordt gelinkt, zodat je als programmeur kunt bouwen op een platform terwijl je niet helemaal hoeft te weten hoe het werkt. API’s bouwen bruggen tussen verschillende platformen. Instagram heeft dan ook een speciale pagina gewijd aan deze API, en wat je daar als ontwikkelaar zoal mee mag doen.

Het O Auth 2.0 protocol kleeft aan het gebruik van dit programmeerplatform. Dat is in feite een soort boek met regels, variërend van “servers dienen wachtwoord-verificatie te ondersteunen, ondanks dat wachtwoorden een beveiligingszwakte zijn” tot hoe je een zogeheten toegangstoken kunt krijgen compleet met schematische tekeningen van hoe de authorisatiecodeflow gaat. Die toegangstoken is waar het allemaal om draait, want dit is een soort goedkeuring van Instagram waarin bijvoorbeeld te lezen is van wie de gebruikersnaam is en wat de profielfoto is.

©PXimport

Instagram verlangt dat er gebruik wordt gemaakt van SSL (Secure Sockets Layer) om ervoor te zorgen dat de communicatie tussen systemen geëncrypt is. De gebruiker kan uit de SSL-informatie halen wie de eigenaar van de website is en wie het certificaat heeft afgegeven, waardoor bij problemen snel duidelijk is tussen welke partijen er gegevens worden uitgewisseld.

Het fotoplatform heeft ook voor gebruikers die een veiliger gevoel willen hebben maatregelen genomen. Zo kun je twee-stapverficatie aanzetten, waardoor je bij elk nieuw toestel waarop je inlogt weer opnieuw een speciale toegangscode moet gebruiken die telkens verandert. Naast het gebruik van een sterk wachtwoord wordt bovendien aangeraden om de app zo vaak mogelijk te updaten: immers is het vaak verouderde informatie die niet genoeg meer in de gaten wordt gehouden, die door hackers als een soort achterdeur wordt gebruikt om binnen te komen.

Zet je account op privé

Een andere tip die wordt gegeven is er eentje die eigenlijk bijna overal geldt: laat zo min mogelijk persoonlijke informatie achter, open geen e-mails over wachtwoorden als je deze zelf niet hebt aangevraagd en let erop dat als je een account op privé zet, dat niet wil zeggen dat niemand buiten je kring je informatie ooit te zien krijgt. Alles is te hacken.

Logischerwijs wordt ook aangeraden geen gebruik te maken van apps van derden, omdat hier die API’s weer van toepassing zijn waardoor het dus ongeveer een jaar geleden bijna faliekant misging. Helemaal alles dichttimmeren zal ook Instagram niet lukken, vandaar dat het het nodige vraagt van haar gebruikers om het platform in ieder geval zo veilig mogelijk te houden aan die kant. Zeker sinds het drama in 2017 is de focus meer op die beveiliging komen te liggen, door onder andere tweestapsverificatie toe te voegen.

Wat Instagram precies aan de binnenkant doet om hackers geen kans te geven, dat is om terechte redenen geheimzinnig. We kunnen dus niet stellen dat Instagram 100 procent veilig is. Wel lijkt het de focus te hebben gelegd op de beveiliging van de persoonsgegevens van de klanten, door een deel van de verantwoordelijkheid bij de gebruiker zelf neer te leggen.

The Duskbloods, de nieuwe game van Elden Ring- en Dark Souls-ontwikkelaar FromSoftware, zal echt alleen op Nintendo Switch 2 uitkomen.

Dat heeft de ontwikkelaar benadrukt bij het bekendmaken van zijn kwartaalcijfers (via VGC). Daarbij werd ook nog eens benadrukt dat The Duskbloods nog altijd gepland staat om ergens dit jaar uit te komen, net zoals de Switch 2-versie van Elden Ring.

Over de exclusieve Switch 2-release van The Duskbloods: "Het wordt verkocht via een samenwerking met Nintendo, met verkoopverantwoordelijkheden verdeeld per regio. De game komt alleen voor Nintendo Switch 2 beschikbaar." Daarmee is dus duidelijk gemaakt dat Nintendo een nauwe samenwerking met FromSoftware is aangegaan voor de game en dat het spel niet zomaar op andere platforms uit zal komen.

Over The Duskbloods

The Duskbloods werd begin vorig jaar aangekondigd in een speciale Nintendo Direct waarin de eerste Switch 2-games werden getoond, maar sindsdien zijn er geen nieuwe beelden van het spel uitgebracht. Zoals gezegd is de game ontwikkeld door FromSoftware, het Japanse bedrijf dat naam voor zichzelf heeft gemaakt met enorm uitdagende spellen, waaronder de Dark Souls-serie en Bloodborne. Met de openwereldgame Elden Ring scoorde de ontwikkelaar enkele jaren geleden nog een megahit.

The Duskbloods wordt een PvPvE-game, waarbij spelers het dus tegen elkaar en tegen computergestuurde vijanden opnemen. Maximaal acht spelers doen aan potjes mee. Na het kiezen van een personage in een hub-gebied wordt men naar een gebied getransporteerd waar er met andere spelers en vijanden gevochten wordt, al kan men soms ook samenwerken om vijanden te verslaan.

Spelers besturen een 'Bloodsworn', wezens die dankzij een speciaal bloed dat in hun lichaam zit meer krachten tot hun beschikking hebben dan reguliere mensen. Ondertussen is het einde van de mensheid nabij, en bestaat de wereld uit verschillende tijdperken, wat voor een mengelmoes van stijlen zorgt.

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.