Microsoft Expression Web 3 maakt deel uit van Microsofts designtools-set Expression Studio 3, maar is ook los verkrijgbaar. Met Expression Web 3 bouwt u professionele websites.

Bij elke nieuwe versie van Expression Studio wordt het duidelijker dat Microsoft serieus positie wil innemen naast de populaire software van Adobe. Web 3 vertoont dan ook veel overeenkomsten met Adobe Dreamweaver.

Na het installeren van het gratis te downloaden .net 3.5 framework-servicepack 1 en een herstart, is de pc gereed om Expression Web 3 te installeren. Let op: dat kan even duren.

Expression Web 3 heeft een nieuwe interface die doet denken aan Office-pakketten. De werkomgeving is antracietkleurig, net als bij de rest van de Expression-familie. Ook is het duidelijk dat Microsoft goed naar Adobe Dreamweaver heeft gekeken: Web 3 bevat een splitscreen om het code- en visuele venster weer te geven en sleepbare vensters voor tools en eigenschappen Deze vensters kunnen wel in- en uitklappen, maar zijn niet helemaal naar eigen inzicht te herschalen, zoals bij het Adobe-pakket.

Voor een beginner kan het lastig zijn om wijs te worden uit alle verschillende venstertjes en opties van Web 3, maar een html-expert of webdesigner kan vrijwel zonder oefening aan de slag met dit pakket. U kunt kiezen om in het visuele venster van de werkomgeving te werken of in de code. In beide gevallen kan het resultaat live bekeken worden. U kunt er ook voor kiezen om een van beide vensters te sluiten en het resultaat in een browser te bekijken.

Nieuwe features

Om de webpagina te previewen, kan natuurlijk elke browser afzonderlijk gestart worden, maar in Web 3 bestaat ook de mogelijkheid om gebruik te maken van de nieuwe optie SuperPreview. U zet daarmee binnen de werkomgeving verschillende browserweergaven van de website naast elkaar. Ook bepaalde onderdelen van de webpagina kunnen op die manier vergeleken worden. Helaas worden binnen deze opzet niet alle plugins ondersteund, zodat bijvoorbeeld een Flash-filmpje dat op de pagina staat, niet getoond wordt in SuperPreview. Het is overigens alléén mogelijk om browserweergaven te vergelijken van browsers die op het systeem geïnstalleerd zijn.

Web 3 heeft een ingebouwde editor met kleurcodering voor html, css, Javascript en − dat is nieuw − php. Met kleurcodering krijgen bepaalde onderdelen van de code een herkenbare kleur, zodat ze gemakkelijk terug te vinden en te debuggen zijn. Ook krijgt u een waarschuwing als u een vaak voorkomende fout maakt in de code. Dat scheelt veel gezoek achteraf.

Expression Web biedt veel mogelijkheden om met andere talen samen te werken en software te integreren. Er is ondersteuning voor php, (x)html, xml/xslt, css, JavaScript, ASP.Net of ASP.Net Ajax, Silverlight, Flash, Windows Media en Adobe Photoshop. Daarnaast is er natuurlijk compatibiliteit met Microsoft Visual Studio en Expression Studio. Pagina's kunnen vanuit Web 3 aangevuld worden met inhoud voor de Silverlight-plugin, zoals video of animaties. Ook kunt u zoombare plaatjes van Seadragon Ajax Deep Zoom Composer toevoegen.

Via de Publish-functionaliteit in Web 3 kunnen er meerdere pagina's tegelijkertijd worden gepubliceerd. Dat gaat sneller dan ze een voor een naar de server te uploaden, zoals bij de vorige versie van Web.

Niet voor Mac OS

Expression Web 3 is weer een prima hulpmiddel om professionele websites te maken. Vooral de SuperPreview-optie is een handige toevoeging voor de sitebouwer. Hoewel steeds meer features van Expression Web en Adobe Dreamweaver overeenkomen, is Web 3 nog zeker minder verfijnd en uitgebreid. Dat komt wel tot uiting in de prijs. Expression Web 3 is los te verkrijgen voor € 110 tegenover €570 voor Dreamweaver CS4. Voor Mac OS gebruikers is Expression Web in elk geval geen concurrent voor Dreamweaver. Web 3 is alléén verkrijgbaar voor Windows vanaf XP.PluspuntenMinpuntenConclusie

Web 3 is een prima pakket om websites mee te bouwen, vooral door de SuperPreview. Op de Mac is het in ieder geval nog geen concurrent voor Dreamweaver.Downloadversie beschikbaarjaDemoversie beschikbaarja

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.