Het wemelt tegenwoordig van de handige hulpjes om beter, sneller en slimmer te musiceren en componeren. In dit artikel nemen we er een aantal onder de loep.

Al eerder besteedden we aandacht aan het muzieknotatieprogramma MuseScore, zoals in dit artikel. Da’s fraaie kost voor wie noten leest en/of schrijft, maar zeker waar het gaat om populaire muziek werken heel veel muzikanten op het gehoor. Willen zulke muzikanten bijvoorbeeld een bekende hit naspelen, dan zullen ze proberen te achterhalen welke akkoorden in dat nummer worden gebruikt. Willen ze zelf een deuntje in elkaar knutselen, dan zullen ze niet zelden terugvallen op veelgebruikte patronen (denk aan de tienduizenden bekende nummers met slechts de drie majeur-akkoorden I, IV en V). Als je overigens niet weet wat we met die Romeinse cijfers bedoelen, geen nood. Ook om dat te begrijpen zijn er handige programmaatjes.

Van oudsher is Apple zeer populair onder muzikanten vanwege het ruime aanbod aan software. Gelukkig is die situatie langzaam aan het veranderen, zodat in elk geval de tools in dit artikel niet uitsluitend op apparatuur van dit merk draaien.

Op het gehoor

Wanneer je een liedje hoort dat je graag zou willen spelen, moet je eerst achterhalen welke akkoorden het gebruikt. Vaak horen geoefende muzikanten dat vrij snel, maar het is een vaardigheid die je ook kunt leren via gehoortraining. Een uitstekend hulpmiddel daarbij is de app OpenEar, beschikbaar voor iOS en Android.

In OpenEar leer je de plek herkennen van een akkoord in een willekeurige toonsoort, bijvoorbeeld het eerste (C) of vijfde (G) akkoord in de toonladder C of het derde akkoord (F) in de toonladder D-mineur. Omdat vergelijkbaar klinkende akkoorden eenzelfde functie vervullen binnen een toonsoort, worden ze vaak aangeduid met Romeinse cijfers zodat je ze in elke toonsoort kunt gebruiken.

Ook leer je in OpenEar vaak voorkomende akkoordenschema’s zodat je na een tijdje bekende patronen herkent in 99 procent van alle popmuziek.

Naast akkoorden leer je in OpenEar ook intervallen herkennen. Zijn je oren daarop eenmaal goed getraind, dan zul je veel sneller en makkelijker melodieën kunnen naspelen.

Opzoeken

Ben je (nog) niet in staat om akkoorden te herkennen, dan is opzoeken op internet een aantrekkelijk alternatief, tenminste wanneer een nummer niet al te obscuur is. Overigens zien we zelfs bij zeer bekende liedjes verschillen in akkoorden op verschillende sites. Dat komt omdat de informatie doorgaans door hobbyisten is verzameld en niet uit officiële bladmuziek komt.

Vaak kom je al een heel eind wanneer je in Google of Bing zoekt naar titel, artiest, akkoorden. Beide zoekmachines verwijzen je bij een bekend repertoire vaak naar tabs.ultimate-guitar.com (ook beschikbaar als app voor iOS en Android) en het Nederlandse www.gitaartabs.nl.

Het voordeel van Ultimate Guitar is dat deze site niet alleen de akkoorden (en de daarbij behorende vingerzetting) kent voor gitaar, maar ook voor ukelele en piano. Beide sites tonen bovendien songteksten. Het aantal beschikbare nummers is het grootst bij Ultimate Guitar, maar dan nog is het goed mogelijk dat je een nummer niet kunt vinden. In dat geval wil de Engelse zoekopdracht titel, artiest, chords je soms nog op weg helpen naar minder bekende akkoordenwebsites.

Een laatste mogelijkheid, die helemaal bij deze tijd past, is het gebruik van een chatbot zoals GPT-4 in Bing. Ook voor een wat lastiger te vinden nummer geeft deze vaak resultaat.

Automatisch

Kom je er na je gehoortraining nog niet uit of biedt een zoekopdracht geen soelaas, dan heb je altijd nog de mogelijkheid om muziek softwarematig te analyseren. Daarvoor heb je wel (toegang tot) de audio nodig.

Het meest laagdrempelig en helemaal gratis is Yamaha Chord Tracker, dat beschikbaar is voor iOS en Android.

Om Chord Tracker te kunnen gebruiken, moet het te analyseren nummer op je apparaat staan of je moet het via de microfoon van je apparaat beluisteren. Dat laatste is doorgaans minder accuraat. Chord Tracker werkt op traditionele wijze door het analyseren van frequenties en produceert daarom vrijwel alleen akkoorden in hun eenvoudigste (drietoon) vorm. Deze app toont je de akkoorden in notenschrift, op klavier en op gitaar.

Een alternatief in de categorie helemaal gratis is MyChords voor iOS of Android. Ook deze app analyseert lokale bestanden of muziek via de microfoon. Behalve kans op onnauwkeurigheid heeft dat laatste als nadeel dat je een nummer helemaal af moet luisteren. De weergave van MyChords is wat eigenzinnig. Behalve de populaire gitaar- en ukelele-tabs toont het de vingerzetting voor banjo en mandoline, maar niet voor toetsen.

Intelligent

Waar beide bovenstaande toepassingen nog gebruikmaken van traditionele methoden om audio te analyseren, zal het je niet verbazen dat inmiddels ook kunstmatige intelligentie haar intrede heeft gedaan in het herkennen van akkoorden. In die categorie springen twee producten in het oog. De eerste is Moises. Deze app voor iOS en Android combineert het identificeren van akkoorden met het splitsen van audio in losse partijen. Voor dat laatste bestaat echter ook het gratis Windows-alternatief SpleeterGUI dat vaak goede resultaten levert en eenvoudig in gebruik is.

Je kunt bij Moises gratis vijf nummers per maand splitsen en analyseren, maar akkoorden worden maar beperkt getoond. Ook kun je slechts een paar halve tonen transponeren. Voor de volledige functionaliteit betaal je 49,99 euro per jaar.

Intelligenter

Zoals je bij menselijke intelligentie baas boven baas hebt, zo geldt dat ook voor slimme muziek-apps. De absolute koploper van dit moment moet wel Chord AI zijn, beschikbaar voor iOS en Android. Het zal je niet verbazen dat de volledige versie ook meteen de duurste van al deze apps is. Gelukkig kan Chord AI ook gratis al heel wat.

De gratis versie herkent akkoorden van lokale nummers of via de microfoon, maar ook van nummers op YouTube of Soundcloud. Het toont daarbij echter alleen eenvoudige drie- en viertonen.

Bij het eerste gebruik kun je twee aanvullende AI-modellen downloaden. Het eerste kan songteksten genereren voor heel veel talen en levert behoorlijk indrukwekkende prestaties. Het tweede kan audio splitsen in partijen. Ook kan Chord AI nummers met weinig instrumenten omzetten naar midi.

Wil je het onderste uit de kan halen, dan kom je uit bij de betaalde versie. Deze is – zeker voor iOS – stevig geprijsd. Een jaarabonnement kost je 69,99 euro of je betaalt eenmalig 229 euro. Het hoogste bedrag dat voor Android wordt vermeld is 124,99 euro, wat de eenmalige aankoopprijs zou moeten zijn.

De volledige versie identificeert zeer complexe akkoorden (zoals D7b9#11), omkeringen en zelfs vingerzetting (bijvoorbeeld wijde akkoorden). Ook kun je transponeren en meer.

Inspiratie

In de categorie ‘akkoorden vinden’ vormt Chordify een interessant buitenbeentje. Enerzijds is het een enorme akkoordendatabank à la Ultimate Guitar en anderzijds kan de dienst onbekende nummers analyseren en je van inspiratie voorzien.

Je kunt Chordify online benaderen of via een iOS- of Android-app.

In de gratis versie kun je geen eigen nummers uploaden en kun je maximaal drie nummers per dag uit de Chordify-bibliotheek bekijken (een bibliotheek die zwaar leunt op het aanbod van onder andere YouTube). Voor studiedoeleinden is dat genoeg, maar als je nummers instudeert wil je ook graag het tempo en eventueel de toonhoogte kunnen aanpassen. Dat kan echter alleen in de betaalde versie (op het moment van schrijven online tijdelijk 18,84 euro per jaar, en tot wel 47,90 euro voor iOS).

Een van de leukste functies van Chordify, dat akkoorden toont voor gitaar, ukelele en piano, is de mogelijkheid om op te geven welke akkoorden je al kent. Chordify geeft dan nummers met die akkoorden en één nieuwe. Ken je bijvoorbeeld op de piano alleen het C-akkoord, dan krijg je nummers met bijvoorbeeld alleen C en G7. Zo leer je vanaf je allereerste schreden als muzikant gelijk bekende nummers spelen én kun je nieuwe akkoorden leren!

Leren

Alhoewel sommige van de genoemde sites en apps je de vingerzetting voor akkoorden tonen, doen ze dat niet allemaal. Sommigen bieden bijvoorbeeld geen piano. Ook beperken de gratis diensten zich tot hooguit de eenvoudigste viertonen. Wil je ook complexere of meer exotische akkoorden leren, dan heb je verschillende mogelijkheden. Een aardig gratis online naslagwerk is 8notes. Hier vind je onder Resources een uitgebreid overzicht van akkoorden en toonladders voor gitaar, ukelele en piano. Ook kun je hier terecht voor akkoorden als C#maj13 en toonladders als Eb Mixolydisch. De site biedt zelfs een Engelstalige cursus muziektheorie.

Encyclopedie

Nog uitgebreider is Piano Companion met een gratis gelimiteerde versie voor iOS of Android.

Alhoewel deze app zich alleen richt op toetsen is de volledige versie (iOS: 12,99 euro, Android: 9,99 euro) met ruim 1500 akkoorden en 10.000 toonladders van Accoustic tot Zokuso wel zo ongeveer de ultieme encyclopedie op dit gebied.

Van al deze toonladders toont de app ook de laddereigen akkoorden en de bijbehorende vingerzetting. Blader je door de lange lijst met akkoorden dan kun je filteren op noten, bijvoorbeeld C en Eb, om alles te vinden waarin die noten voorkomen. Da’s dan weer handig als je interessante akkoordenschema’s wilt verzinnen. Voor dat laatste is er ook het onderdeel Chord Progression dat je helpt bij het vinden van geschikte akkoorden voor een nummer in elke gewenste toonsoort.

Componeren

De akkoordenhulp van Piano Companion is zeker nuttig wanneer je zelf nummers wilt maken, maar mist toch een aantal interessante muziektheoretische foefjes. Bovendien is de app er alleen voor toetsenisten. Voor songwriters op toetsen of gitaar is daarom Suggester 2 een interessante optie. Deze app is er vooralsnog alleen voor iOS, maar zijn voorganger Suggester (alleen voor vingerzetting op toetsen) is er ook voor Android, dus versie 2 zal wellicht beschikbaar zijn wanneer je dit leest.

Zowel Suggester 2 als zijn voorganger voor Android zijn gelimiteerde versies die toegang bieden tot een basisselectie van toonladders en akkoorden (maximaal de meest gangbare viertonen). Koop je de volledige versie (iOS: 22,99 euro voor Suggester 2, en Android: 15,99 euro voor Suggester) dan heb je toegang tot alle tools om geweldige akkoordenschema’s te maken. Deze kun je ook afspelen, eventueel via een bluetooth-speaker of een midi-instrument.

Jammen

Zowel Suggester (2) als Piano Companion kunnen elk akkoordenschema dat je maakt, afspelen in een lus, zodat je ondertussen op een ander instrument melodielijntjes kunt uitproberen. Die weergave is echter erg saai. Wil je je akkoorden op een wat avontuurlijker manier ten gehore brengen, dan kan dat gratis online met Hookpad.

Bij Hookpad kun je een akkoordenschema invoeren en daar zelfs meerdere melodielijnen aan toevoegen. Ook kun je er een drumpatroon onder zetten. Dat alles is nog maar het begin van de vele mogelijkheden. In feite is Hookpad een slimme compositiehulp die op basis van muziektheorie kan helpen bij het vinden van interessante akkoorden en melodielijnen.

Alhoewel je met dit alles online kunt jammen, kun je je werk niet opslaan. Dat kan alleen in de betaalde versie die maar liefst 149 dollar kost. Als tool om alleen mee te spelen met je eigen akkoordenschema is Hookpad wat te veelzijdig en te duur, zeker als je bedenkt dat je je eigen begeleidingen moet bouwen.

Muziekautomaat

Wil je je zelfgebouwde akkoordenschema horen in een groot aantal verschillende muzikale stijlen, dan is er gelukkig een vriendelijk geprijsd alternatief voor Hookpad, namelijk Chordbot. Deze app kost 5,99 euro en is er voor iOS en Android.

In Chordbot heb je de beschikking over zo’n 70 verschillende begeleidingsstijlen om je akkoorden mee te spelen, variërend van allerlei soorten jazz en rock tot disco, synth en wals. Deze begeleidingen worden gespeeld met de interne midi-klanken van je telefoon of tablet, maar je kunt ook koppelen met (softwarematige) midi-geluidsbronnen. Ook kun je je arrangement exporteren naar midi om er bijvoorbeeld in MuseScore of een DAW verder aan te sleutelen.

Met (een combinatie van) deze muzikale hulpjes moet het muzikanten van elk niveau lukken om snel te achterhalen hoe ze bekende nummers moeten spelen en hoe ze hun eigen deuntjes maken. Misschien moeten beginners eerst hun instrument nog wat beter leren beheersen, maar ook daarvoor bestaan vele appjes. Da’s echter kost voor een andere keer.

Achtpotige mottenballen, levende huidplooien en gemuteerde pelikanen: in het ‘schattige’ Reanimal kom je het allemaal tegen. Gelukkig sta je er niet alleen voor, want je kunt er voor kiezen om samen met een medespeler via coöp dit levende schilderij in te duiken - al is het resultaat vooral dat je sámen geen snars van het verhaal snapt.

Het Zweedse Tarsier Studios heeft al even geoefend met het concept van Reanimal. De game heeft namelijk een hoop weg van hun vorige games, Little Nightmares 1 en 2: ook hier wandel je door een stel surrealistische, levende horrorschilderijen.

Hoewel het niet letterlijk om een schilderij gaat, kan ik het gevoel niet anders beschrijven. Je beweegt je door een reeks prachtige omgevingen gevuld met bizarre monsters, die vooral de logica volgen van nachtmerries en kinderangsten. Reanimal lijkt in de verte wel een verhaal te willen vertellen, maar Tarsier beseft dondersgoed dat minimalisme het alleen maar griezeliger maakt.

Simpel doch effectief

De mist hangt over het waterlichaam. Er zit een kind in een bootje. Als je aan de knoppen zit te morren, heb je door dat jij het kind bestuurt - tijd om naar dat rode licht in de verte te varen. Als je dichterbij komt, blijkt het een boei te zijn, met daarnaast spartelend in het water een vriendje. Ze klimt bij je in de boot. Als je een tweede controller aansluit of online speelt, is dit je coöp-partner. Zo niet, dan blijft het een computergestuurde vriend die vooral gezelschap biedt.

Terwijl je samen van boei naar boei vaart, doemt er in de verte een rotspartij op. Oh, die ziet er groot uit. Wacht, die is écht groot! Als je eenmaal bij het strand komt, ram je je bootje het zand in. Zo, die ligt lekker stevig.

Als je een dichte deur tegenkomt, snap je als gamer wel wat je missie is: zoek maar naar een sleutel. Vervolgens blijf je zonder echte reden maar een pad volgen, al kom je er gaandeweg achter dat je andere kinderen probeert te redden van monsters.

©THQ Nordiq/Tarsier Studios

Een versleten screenshotknop

Het verhaal staat dus niet echt voorop - en eerlijk gezegd staat diepgaande gameplay óók niet echt voorop. Maar wat maakt deze game dan in godsnaam zo indrukwekkend? Dat komt allemaal neer op fenomenaal ontworpen omgevingen en geniaal ontworpen monsters.

Het helpt daarbij dat Reanimal een ontzettend goed gevoel van schaal weet over te brengen: je voelt je piepklein, en grote dingen in de spelwereld voelen gigantisch. Daar komt ook een sterk staaltje camerawerk bij kijken. Op precies de juiste momenten wordt de camera naar achteren getrokken om te onthullen dat er in de achtergrond al de hele tijd een of ander gemuteerd boerderijdier op je ligt te wachten.

Op de PlayStation 5, waar we de game op hebben gespeeld, ziet Reanimal er prachtig uit. Op een zeldzame lelijke texture na is het spel gevuld met visuele meesterwerkjes. Je kunt op ieder willekeurig moment een screenshot maken, en het bij wijze van spreken inlijsten en ophangen. In vijf uur speeltijd heb ik 108 screenshots gemaakt, mede vanwege de mooie lichtinval.

Previous slideNext slide

Niet meer dan een middag

Daar is dan ook meteen het grootste struikelblok: in vijf uurtjes was ik wel door de game heen, terwijl ik het best rustig aan deed. Het spel gaat voor vier tientjes over de toonbank - toch best een hoge prijs voor zo’n korte game. In coöp doe je er misschien nog iets langer over, maar ik zou er niet op rekenen.

In de omgeving zijn er nog enige collectibles te vinden: posters met concept art en dierenmaskers, waar je je personages mee kan aankleden. Dat is best leuk, want die art is belachelijk mooi en die maskers worden steeds absurder. Gelukkig spat de kwaliteit er wel van af, want iedere omgeving is een kunstwerk op zich.

©Tarsier Studios/Tijn Kranen

Lekker rondkijken

Om nog even op die coöp-gameplay terug te komen: we hebben hier niet te maken met een game als Portal 2, waarbij de puzzels zijn gebouwd om als duo op te lossen. Hoewel de functie een van de selling points is, heb je absoluut geen tweede speler nódig.

De coöp-modus is zowel online als lokaal beschikbaar, al is er geen matchmaking. Je moet de lobbycode invoeren van de persoon met wie je wil spelen, dus met een vreemdeling spelen is er niet bij. We hebben de functie daardoor niet uitvoerig kunnen testen, maar het lijkt prima te werken.

Voor de puzzels heb je ook geen twee sets hersenen nodig: het zijn vrij simpele puzzels die er vooral voor zorgen dat je aandacht naar de mooie locaties getrokken wordt. Ingewikkelder hoeft het ook niet te zijn, want als je echt je hersens had moeten gaan kraken, dan had het die melancholische droomsfeer misschien wel kapotgemaakt.

©Tarsier Studios/Tijn Kranen

Hypnotiserend

Tarsier Studios weet precies wat Reanimal moet zijn: hypnotiserend, surrealistisch, schattig en tegelijkertijd doodeng. Het minimalistische verhaal is lastig te volgen, maar de gevoelens raken wél - al is het einde wat abrupt. Het grijpt je niet bij de keel, maar glijdt langzaam om je strot heen en knijpt zonder dat je het doorhebt.

Het voelt als de vreemdste plekken uit Silent Hill, of de Dark Place uit Alan Wake 2, maar het heeft ook weer wat weg van Coraline en Guillermo Del Toro’s Pinocchio. Het deed me misschien nog het meest denken aan deze concept trailer van Silent Hills, een game die helaas nooit het daglicht heeft mogen zien.

Stel je voor dat je door een bioscoop heen loopt, waar een dood (of gehypnotiseerd) publiek zit te kijken naar iets dat je alleen kan vergelijken met de videoband uit The Ring. Als je naar buiten komt, staat er een grote spinachtige man met een ijscowagen op je te wachten om je op te grissen. Als je eenmaal aan hem bent ontsnapt, wordt je geconfronteerd met de volgende griezelige omgeving en een nieuw, prachtig, tragisch en doodeng gemuteerd monster. In Reanimal snap je misschien niet precies wat er gebeurt, maar je gaat het zeker niet vergeten.

Reanimal is vanaf 13 februari verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles, Nintendo Switch 2 en pc. Voor deze review is de game op PlayStation 5 gespeeld.

Met de introductie van een nieuwe Home-architectuur heeft Apple de ondersteuning voor de iPad als centrale woninghub stopgezet. Gebruikers moeten nu overstappen op een Apple TV of HomePod om hun slimme apparaten op afstand te bedienen en automatiseringen uit te voeren.

Het idee was altijd zo handig: die oude tablet die toch maar in de kast lag te verstoffen kreeg een tweede leven als het brein van je woning. Je plakte hem tegen de muur of zette hem op een standaard in de keuken, en plotseling kon je overal ter wereld je lampen bedienen. Toch merkten veel gebruikers dat de betrouwbaarheid vaak te wensen overliet, met apparaten die niet reageerden of automatiseringen die simpelweg weigerden te starten. Apple heeft nu de knoop doorgehakt en de tablet officieel uit de lijst van ondersteunde hubs geschrapt. In dit artikel leggen we uit waarom deze besluitvorming logisch is en wat dat voor jouw huidige opstelling betekent.

Overstap naar een stabiele architectuur

De reden dat de tablet niet langer als hub fungeert, ligt diep in de softwarematige fundering van de Woning-app verborgen. Met de komst van de nieuwe architectuur in iOS 16.2 heeft Apple de manier waarop apparaten met elkaar communiceren volledig herzien. Waar de iPad voorheen als een soort tussenstation fungeerde dat af en toe signalen doorgaf, vereist het nieuwe systeem een apparaat dat altijd aan de stroom hangt en een constante, bekabelde of zeer stabiele draadloze verbinding heeft.

We hebben in onze tests gemerkt dat een iPad die in de slaapstand gaat of waarvan de batterij net onder een bepaald percentage zakt, de communicatie met de rest van het huis direct verstoort. Bovendien ontbreekt in de iPad de hardware voor Thread, een netwerkprotocol dat zorgt dat apparaten razendsnel en zonder vertraging op elkaar reageren. Wanneer je nu op een knop drukt, hoor je bij een moderne hub direct de klik van de schakelaar, terwijl de iPad daar voorheen merkbare seconden over kon doen.

©PHILIPPE RAMAKERS

Soms werkte het wel...

In een heel specifieke context kon de iPad nog wel dienstdoen, mits je geen behoefte had aan de nieuwste snufjes. Voor een simpel huishouden met slechts een paar lampen die alleen via bluetooth of een eigen bridge werkten, was de tablet een prima interface. Het gaf toch een gevoel van controle om een visueel overzicht te hebben op een groot scherm in de woonkamer. Je kon de iPad inzetten als een soort veredelde afstandsbediening die ook toevallig de automatiseringen draaide wanneer je zelf niet thuis was.

Dit werkte vooral goed in kleine appartementen waar de afstand tussen de tablet en de slimme verlichting minimaal was, waardoor de bluetooth-verbinding stabiel bleef. De koopintentie voor een iPad was in die tijd vaak gebaseerd op deze multifunctionaliteit, maar die vlieger gaat met de huidige eisen voor een modern slim huis niet meer op.

Mobiliteit is niet goed voor een hub

Een centraal zenuwstelsel van een woning hoort niet verplaatsbaar te zijn, en dat is precies waar het in de praktijk misging met de iPad. Zodra iemand de tablet van de lader haalde om even op de bank een video te kijken, liep de verbinding met de beveiligingscamera buiten gevaar. We zien vaak dat een hub die op wifi werkt in plaats van via een ethernetkabel, kwetsbaar is voor storingen van andere apparaten in de buurt.

De iPad is ontworpen als een persoonlijk apparaat dat energie bespaart zodra het scherm uitgaat, wat natuurlijk haaks staat op de rol van een server die 24 uur per dag paraat moet staan. In grotere woningen merkten we bovendien dat de iPad simpelweg het bereik niet had om apparaten op de bovenverdieping aan te sturen, iets wat een systeem met meerdere verdeelde hubs veel beter oplost.

©IHAR ULASHCHYK

Signalen om over te stappen

Er zijn een paar duidelijke situaties waarin je de iPad als hub direct moet vervangen door een volwaardige slimme speaker of mediaspeler. Als je van plan bent om apparaten aan te schaffen die met de Matter-standaard werken, heb je eigenlijk geen keuze meer, aangezien de iPad dit protocol niet ondersteunt als hub. Ook wanneer je merkt dat je automatiseringen vaker niet dan wel werken zodra je de voordeur achter je dichttrekt, is dat een teken dat de iPad de verbinding niet stabiel kan houden.

Een ander breekpunt is de behoefte aan beveiligde video-opslag in iCloud. Voor het streamen en analyseren van beelden van je deurbel is simpelweg meer rekenkracht en een constantere verbinding nodig dan een (vaak oudere) tablet kan bieden. Tot slot is het onmogelijk om de woning te upgraden naar de nieuwste softwareversies zonder een ondersteunde hub, waardoor je bijvoorbeeld nieuwe functies en beveiligingsupdates misloopt.

De juiste opvolger kiezen

Het toetsen van je eigen woonsituatie begint bij de vraag hoeveel apparaten je wilt aansturen en of je ook behoefte hebt aan een fysieke interface. Voor de meeste mensen is een mediaspeler zoals de Apple TV de beste keuze, omdat deze (de duurdere versies in elk geval) met een kabel aan je router verbonden kan worden voor de meest betrouwbare verbinding.

Heb je echter geen televisie in de buurt van je slimme apparaten, dan is een compacte speaker die ook als hub fungeert een slimmer alternatief. Je plaatst deze eenvoudig op een centrale plek in huis waar de microfoons ook je stemcommando's kunnen opvangen. Kijk hierbij goed naar de ruimte die je hebt; een kleine speaker past op elk nachtkastje, terwijl een volwaardige mediaspeler vaak een vaste plek in het tv-meubel vereist.

Nee, de iPad is definitief geen woninghub meer

De iPad kan officieel niet meer als hub worden ingesteld in de vernieuwde Woning-app van Apple omdat de hardware niet voldoet aan de eisen van de nieuwe woningarchitectuur. Voor het bedienen van je huis op afstand en het configureren van automatiseringen heb je nu minimaal een HomePod of een Apple TV nodig (mocht je wel bij Apple willen blijven). Deze apparaten bieden ondersteuning voor Thread en Matter, wat zorgt voor een snellere en betrouwbaardere communicatie tussen je slimme apparaten. Hoewel de iPad een handig bedieningspaneel blijft voor op de muur, vinden de processen achter de schermen nu plaats op hardware die altijd met het stroomnetwerk en internet is verbonden.