Langverwacht en nu eindelijk gearriveerd: de iPhone-carkit van TomTom. Voor € 99 belooft TomTom een prettige navigatie-ervaring op de iPhone, zonder dat u verplicht bent de TomTom-applicatie te gebruiken. Is de carkit uw geld waard?

Een rondgang op het internet levert tientallen verschillende autohouders voor de iPhone op, in alle soorten en maten. Aan TomTom dus de uitdaging met een autohouder te komen die meer biedt dan het huidige aanbod en ook nog eens zijn geld waard is. Om maar met de deur in huis te vallen: wat ons betreft is TomTom daar zeker in geslaagd. De TomTom Carkit is geen simpele autohouder, maar een complete carkitoplossing inclusief speaker, voeding en bluetooth. TomTom heeft zelfs een extra gps-ontvanger in de houder gebouwd, omdat het niet tevreden is met de prestaties van de gps-ontvanger van de iPhone zelf.

Pakken we de doos uit, dan komen we de carkit zelf, een bevestigingsplaatje, autolader en handleiding tegen. Het enige dat ontbreekt is een audiokabeltje om de carkit op de aux-ingang van de autoradio aan te sluiten, mocht u dit willen. De carkit is eenvoudig te bevestigen dankzij een forse zuignap met draairing. Niet alleen de carkit zelf zit na bevestiging muurvast, ook de iPhone zit na het aankoppelen stevig vast. De carkit is goed te verstellen en in portretstand te draaien. Aan de linkerkant van de carkit bevindt zich een volumeknop voor de ingebouwde speaker, aan de rechterkant aansluitingen voor de voeding (mini-usb) en audio-uit (3,5mm).

We zijn vooral benieuwd of de ingebouwde gps-chip daadwerkelijk iets toevoegt. Hoewel we het niet met harde cijfers kunnen onderbouwen, is er wel degelijk een verbetering. De carkit heeft binnen enkele seconden een fix en zelfs in lastige situaties (hoge gebouwen, bomen) blijft het signaal behoorlijk sterk. Dat is met de iPhone-gps wel anders! De TomTom-gps werkt overigens alleen als de carkit op de voeding wordt aangesloten, maar dat is logisch. De carkit werkt inderdaad prima met andere navigatiesoftware samen: in Navigon en Sygic noteren we eveneens een verbeterde ontvangst en fix-tijden.

De spraakaanwijzingen zijn op twee manieren te gebruiken. Of u koppelt de carkit met een audiokabeltje aan de aux-ingang van uw autoradio, of u koppelt de carkit middels bluetooth met de iPhone. Deze laatste optie is uiteraard de meest praktische. De geluidskwaliteit van de ingebouwde speaker verrast ons: Bram spreekt zijn aanwijzingen luid en duidelijk uit. De speaker doet niet onder voor die in de huidige XL-modellen. Ook telefoongesprekken zijn geen probleem; de ingebouwde microfoon in de carkit doet zijn werk redelijk goed.

De aanschafprijs lijkt aanvankelijk wat hoog, maar tellen we de prijs van de carkit (€ 99) en de prijs van de Benelux-applicatie (€ 69) of de Europa-applicatie (€ 99) bij elkaar op dan zitten we op hetzelfde prijspunt als een los TomTom-navigatiesysteem. Het voordeel van de iPhone-oplossing is dat u het navigatiesysteem altijd bij u heeft en dus met minder apparaten hoeft te zeulen. Wel raden we aan de carkit los te koppelen en goed op te bergen, want we hebben zo'n vermoeden dat hij bij het dievengilde eveneens in de smaak gaat vallen.

PluspuntenConclusie

De TomTom Carkit is onmisbaar voor wie zijn iPhone serieus wil gebruiken als navigatieoplossing -- zelfs al gebruikt u hiervoor een concurrerende applicatie. De carkit heeft razendsnel een fix en een veel sterker signaal dan de gps-chip van de iPhone. Tel daar bluetoothondersteuning en de prima ingebouwde speaker bij op en de TomTom Carkit is wat ons betreft zijn geld meer dan waard.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.