Review: Phantom Blade Zero is de beste actiegame van het jaar

In 2010 verscheen een kleine indiegame, genaamd Rainblood: Town of Death, die de basis legde voor wat Phantom Blade Zero is geworden. Maker “Soulframe” Liang, oprichter van S-Game, noemt de nieuwe Wuxia – een genre in Chinese fictie) actie-RPG een spirituele wedergeboorte van de originele Rainblood-games, al heb je geen voorkennis nodig van die spellen om deze nieuwe titel te spelen.

Actie is waar het om draait in deze game, en dan het liefst op stijlvolle wijze, al is dat in het begin wel even wennen. Het spel verwacht dat je wisselt tussen je twee primaire wapens, onder te verdelen in eenhandige zwaarden, tweehandige zwaarden en dual-wielding-wapens. Phantom Blade Zero koppelt vervolgens de staminabalk, hier de Sha-Chi-meter genoemd, aan je wapens. Door steeds te wisselen wordt vrijwel ieder baasgevecht een dans des doods, waarin je constant combo’s aan elkaar rijgt.

Eén van de eerste bazen, de Axe Master, is direct een belangrijke skill check. Ben je agressief om de stagger meter te breken? Reageer je op tijd bij een blauwe flits om vijanden te parryen? Weet je wanneer je juist moet ontwijken? Antwoord: bij een rode flits. Proberen, falen, leren en opnieuw proberen.

Langzaam leer je dansen, uiteraard aangevuld met een uitstekende soundtrack die traditionele Chinese klanken geregeld afwisselt met keiharde rock, heavy metal of hiphop. Soulframe noemt het “kungfupunk”, maar ik noem het gewoon wat het is: fucking cool. Want dat is precies hoe je je voelt terwijl je tegen een baas vecht, en hem een kopje kleiner maakt.

Stukje bij beetje leer je niet alleen bewegingen en patronen herkennen, maar ook hoe het strijdveld een gevecht beïnvloedt. Sta je per ongeluk in een rivier, dan kan opspattend water dat door een gigantische bijl omhoogkomt je dood betekenen. Ineens zie je alleen nog maar een golf water terwijl de volgende mokerslag alweer op je afkomt. Probeer die dan nog maar eens te ontwijken.

Daarbij kies je uit meer dan vijftig verschillende wapens die je kunt gebruiken in de primaire wapenslots. Aanvullend zijn er de Phantom Edge-wapens die je gelimiteerd kunt gebruiken: die hebben stuk voor stuk unieke krachten en benodigde knoppencombinaties om speciale Sha-Chi-aanvallen mee uit te voeren.

Dit maakt het bouwen van builds ontzettend leuk. Er zijn zoveel primaire wapens, ieder met een unieke moveset, dat je ze allemaal wil proberen. Denk aan een zwaard/dolk-combinatie waarbij je de dolk om je heen kunt laten draaien. Of wat dacht je van een gigantisch slagzwaard die bloemen laat bloeien, die de stagger-meter van vijanden sneller leegzuigen.

Die primaire wapens goed met elkaar combineren is de sleutel tot succes en dat verweef je vervolgens met de speciale Phantom Edge-wapens. Zo heb je de Hunter’s Chain Sickle, twee zeisen aan touwen die je rondslingert, om vanaf grote afstand schade aan te richten. Met een follow-up trek je jezelf naar de vijand toe om met een tweehandig zwaard een extra klap te geven die de stagger-meter een flinke opdoffer geeft.

Superhandig is dat je na het uitbouwen van een build een knop hebt om alles ongedaan te maken. Je behoudt dan alle materialen, wat aanmoedigt om constant nieuwe builds te proberen. Na het uitspelen van de game wil je direct door met New Game Plus op een hogere moeilijkheidsgraad (al kun je die sowieso op ieder moment aanpassen). Je behoudt al je wapens, dus kun je je arsenaal verder testen en levelen om zo een god van de Wulin te worden.

Wat het actiespektakel zo indrukwekkend maakt, is hoeveel animatiewerk er is gedaan. Elk wapen gebruik je op een andere manier en dat zie je terug in de manier waarop de protagonist Soul beweegt, terwijl ook het aantal verschillende animaties bij baasgevechten ongelimiteerd lijkt. Uit pure nieuwsgierigheid laat je jezelf soms even verliezen om te zien hoe bruut je ervan langs krijgt.

In de Chinese onderwereld, de Wulin, ben je de krijger Soul, die verraden wordt door de mysterieuze Order. Soul moet onterecht opdraaien voor de dood van de leider van de Order en krijgt het ineens aan de stok met zijn voormalige collega’s. Dat betekent zien te overleven en op onderzoek uit gaan in de Wulin. Na verloop van tijd wordt dit verhaal wel wat vermakelijker, maar écht overtuigen doet het nooit.

Normaliter voelt een verhalende cutscene na een baasgevecht als een beloning, maar dat voelt anders wanneer een verhaal je niet zo goed weet te pakken. Dat is niet ten nadele van de tussenfilmpjes zelf: er zijn een aantal prachtig geanimeerde cutscenes, die waterverf vermengen met Studio Ghibli-achtige animaties, maar de eerste uren van Phantom Blade Zero maken vooral indruk met vette actie die van het scherm spat.

De game legt niet zo best uit wie Soul is en wat zijn missie is. De verhaalvertelling probeert je te enthousiasmeren om zelf alles bij elkaar te puzzelen, en dat lukt in de eerste uren maar slecht. De zijmissies en de verhalen die hierbij komen kijken, zijn veelal interessanter dan het hoofdverhaal. Verhaallijnen van deze zijmissies lopen door tussen de gebieden, maar je kunt ze ook falen als je deze niet tijdig afrondt.

Terwijl we al tussen de roodgekleurde bomen van het tweede gebied in de game ronddwaalden, stond er nog een missie open. Toen ik eenmaal terugkeerden bij de wachtpost waar die missie openstond, was deze helemaal overgenomen door gezichtsloze monsters. Overal lagen lijken of stonden wachters met wie ik eerder nog stond te kletsen, nu omgevormd tot monsters die klaar stonden om mij aan te vallen. Tja, had ik misschien toch maar de medicijnen moeten verzamelen, zoals de zijmissie vroeg.

Gedurende de eerste uren pakken de mysterieuze wereld en de mogelijke geheimen die op je liggen te wachten meer dan het hoofdverhaal zelf. Stukje bij beetje begin je de wereld van Phantom Blade Zero te begrijpen, en waarom je tegen al die gezichtsloze vechtersbazen en zielloze, levensgrote poppen vecht. Aan het concept ligt het niet: dat is hartstikke vet.

Gelukkig maakt het verkennen van de Phantom World en haar diverse gebieden veel goed. Rondom ieder hoekje staan nieuwe vijanden te wachten, en vind je vaak ook nieuwe talismannen of een optionele baas die je beloont met een nieuw wapen. Ook moet je soms later terugkeren naar een eerder gebied. Wat het ontdekken van de Phantom World af en toe wel tegenwerkt, zijn de onzichtbare muren die soms belemmeren in de open gebieden.

Sommige plekken zijn onbereikbaar als je specifieke Phantom Edge-wapens nog niet hebt, maar teruggaan naar bekend terrein levert altijd iets op. Denk aan upgradematerialen voor je wapens, levensbalk of Sha-Chi-meter of een compleet nieuw deel van de handgeschilderde map waar een nieuwe zijmissie voor je klaarstaat.

De toon van ieder gebied wordt daarbij prachtig geschilderd met passende klanken. Zo kom je in een dorpje waar levende poppen met bloeddoorlopen ogen je constant begluren. Tot ze je beginnen aan te vallen, waarbij speciaal nieuwe muziek opduikt bij één van de minibazen die je daarna vaker als vijand in de wereld rond ziet lopen.

Het zijn dit soort momenten die Phantom Blade Zero een bijzondere actiegame maken. Ja, actiegame, want laat één ding duidelijk zijn: dit is geen soulslike-game. Vijanden respawnen niet zodra je aan een belletje rinkelt - lees: bij een checkpoint bent - en ook verlies je je valuta niet als je sterft. Het verhaal mag dan matig zijn, maar het actiespektakel dat Phantom Blade Zero op toegankelijke wijze aflevert, is de moeite meer dan waard.

Phantom Blade Zero is nu beschikbaar op PS5 en pc.