Splatoon is vrijwel zeker een van de succesvolste pijlers van het ‘nieuwe’ Nintendo. Drie geliefde delen, die grotendeels - naast tevens erg goed ontvangen uitbreidingen - de focus leggen op multiplayer, en dat op een Nintendo-console, is best een prestatie. Wel eentje die ik voornamelijk van de zijlijn heb aanschouwd - ik ben sowieso niet erg van de multiplayertitels. Daarom komt Splatoon Raiders als geroepen.
Deze aankomende spin-off is namelijk een vrijwel gehele singleplayerervaring. Jouw Octoling - een soort hybride humanoïde en octopus - is de techneut en piloot van een helikopter, die neerstort tussen de Spiralite Islands. Samen met de leden van Deep Cut - drie fictieve radiobekendheden uit het Splatoon-universum - grijpt de techneut de kans om in de omgeving schatten te zoeken. Dit om uiteindelijk de schulden van de stad Splatsville af te kunnen betalen. Ik moest nogal gniffelen om deze bizarre opzet, maar soit, het is wel effectief.
Meer Octolands dan Octo Raiders
Het vlees om de zojuist beschreven botten bestaat namelijk uit het op zoek gaan naar schatten en materialen in de levels, om vervolgens sterker te worden en weer moeilijkere levels aan te kunnen gaan. Ik hoor in mijn omgeving veel mensen die een extraction shooter à la Arc Raiders en Escape From Tarkov verwachten, maar Splatoon Raiders heeft meer gemeen met de opzet van Borderlands.
Je doorloopt een relatief lineair level met hier en daar wat geheimen terwijl je dingen als nieuwe wapens, achtergrondinformatie over het Splatoon-universum en upgrade-materialen verzamelt, totdat je bij de grote prijs aankomt. Daarna ga je door met de volgende missie.
Mij is verteld dat de Octoling praktisch precies hetzelfde bestuurt in dit spel als in de hoofddelen in de Splatoon-reeks, maar de gameplay voelt in Splatoon Raiders geheel op zijn plek. Ik zou uit de besturing niet kunnen deduceren dat het schieten met verf, en daar vervolgens als octopus doorheen zwemmen om je inkt bij te vullen, gebouwd is voor een multiplayerervaring. Ook heb je in deze game in essentie drie ‘klassen’ om uit te kiezen, bepaald door de verftank die de techneut meesleept. Eentje zet in op gadgets, een ander op de kracht en schade van je verf en de derde om je bewegingsopties aan te scherpen. Laatstgenoemde is mijn favoriet: met een druk op de knop kon ik een stuk naar voren springen, midden in een groep vijanden, en een flinke klap uitdelen.
Maar goed, om in je uppie spelen leuk te houden is er ook wat extra motivatie nodig dan het aflossen van een fictieve schuld. De Borderlands-vergelijking komt daarin terug door middel van het vrij uitgebreide upgradesysteem. Alle bovengenoemde tanks zijn te upgraden met de materialen die verzameld worden, waardoor je vaardigheden sterker worden. Een grotere verfexplosie wanneer je na een sprong landt bijvoorbeeld, of juist meer range voor die sprong. Verder hebben sommige wapens - naast dat ze al van elkaar verschillen - soms ook een extra perk waardoor je bijvoorbeeld sneller levens terugkrijgt.
Er is veel gaande in Splatoon Raiders, maar de menu’s en het aanpassen en upgraden van je wapens en Octoling gaat verdraaid soepel. Het helpt ook dat je nooit heel erg in detail treedt: waar je in Borderlands af kunt wegen of twee procent lagere schade het waard is voor een iets snellere schietsnelheid, houdt Splatoon Raiders het relatief simpel. De resultaten van je upgrades zijn direct merkbaar, en dat is fijn.
Splatoonline
Je neemt het in Raiders vooral op tegen Salmonites, monsterachtige landvissen die al snel in grote getallen op je af komen. Dat kan bizar intens worden. Die beesten sproeien namelijk zelf ook een soort kots rond waardoor jouw verf verdwijnt, wat bewegen voor jou weer een grotere uitdaging maakt. Je bent niet alleen bezig met op de monsters te schieten, maar ook om je heen. In de meest intense momenten ben je continu aan het schakelen tussen schade toebrengen, manoeuvreren, je gadgets gebruiken en overleven. Qua uitdaging zit het waarschijnlijk dus wel snor.
Overigens wordt die intensiteit alleen maar sterker in coöp. Nee, de online aspecten van Splatoon zijn niet geheel losgelaten: je kunt met drie medespelers samen op schattenjacht gaan. Daardoor wordt alles ook nóg chaotischer door meer Salmonites met meer levens op je af te gooien. We speelden tijdens de demo een paar missies in deze coöperatieve modus, en het grootste punt om daar uit te halen is dat het vooral een extraatje is. Fijn dat het er is, maar geen fundamenteel onderdeel van de game.
Goede verfmix
Waar ik me momenteel nog wel een beetje zorgen over maak is de variatie in Splatoon Raiders. De game schiet lekker weg, is qua combat voldoende uitdagend en de gameplayloop van continu een stukje sterker worden is een bewezen succes, maar in essentie doe je toch veel van hetzelfde.
Ik heb veel verhalen gehoord over de Octo Expansion van Splatoon 2 en de singleplayercampagne in deel drie, die de bewegingsmogelijkheden van je Octoling op creatieve, soms verbluffende wijze toepassen. Dat zie ik nog niet geheel terug in Raiders, terwijl dit juist de perfecte plek zou moeten zijn om lekker uit te pakken met die mechanieken. Er zijn wel bepaalde levels, ‘Proeflokalen’ in de preview, waarbij je met een vooraf bepaalde loadout obstakels moet overkomen.
Zo leer je bepaalde trucjes, zoals dat je met de eerder benoemde gadget-verftank een verfkanon achter beschermde vijanden kunt gooien, waardoor ze van achteren uitgeschakeld worden. Misschien komt de variatie dus vooral uit de nieuwsgierigheid van de speler, en in hoeverre je de vele kleuren in je arsenaal wil combineren.
Wat de grootste Splatoon-fans en geïnteresseerde nieuwkomers in ieder geval geboeid gaat houden is de achtergrondinformatie van het Splatoon-wereldje die je mondjesmaat verzameld. Dit gaat met objecten en papieren die je continu verzamelt en kunt lezen - waar ik door die verdraaide trams helaas praktisch geen tijd voor had. Desalniettemin voelt Raiders hierdoor als een substantiële toevoeging aan de franchise. Over de rol die het hoofdverhaal daarin speelt werd mij in de anderhalf uur nog weinig duidelijk.
Voor degenen die net als ik altijd nieuwsgierig zijn geweest naar Splatoon, maar nooit getrokken werden door het multiplayeraspect, lijkt Raiders in ieder geval een goede middenweg te presenteren. De gameplay zelf is niet aangetast, maar werkt fantastisch in een singleplayerervaring, en de vele upgrades die je gedurende de game vrijspeelt geven daar steeds meer diepte aan.
Ik hoop vooral dat de game op mechanisch gebied wat meer uitdaging en variatie kan bieden, waardoor deze opzichzelfstaande ervaring op hetzelfde niveau als de befaamde uitbreidingen van de hoofddelen komt te staan. Maar misschien ga ik hierdoor die met terugwerkende kracht ook nog checken.
Splatoon Raiders komt op 23 juli uit op Nintendo Switch 2.
