Een prachtige NAS voor vier schijven met veel rekenkracht en dan toch geen winnaar zijn. NAS-fabrikant TerraMaster zet enorme stappen, maar laat enkele zwakke punten ongemoeid.

De Chinese NAS-producent TerraMaster timmert hard aan de weg. Vergeleken met de vorige generatie valt direct op hoeveel beter de bouwkwaliteit van de TerraMaster F4-424 Pro is. Dit is de krachtigste NAS met ruimte voor vier schijven voor thuis en in kleine kantooromgevingen van TerraMaster tot nu toe. Bij eerdere modellen hing altijd wel iets los of liet een klepje zich alleen met kracht dichtdrukken, daar is nu geheel geen sprake meer van. Je betaalt zo’n 730 euro voor deze NAS en dat is zoals gebruikelijk zonder opslag.

©TerraMaster

Ook de hardware in de NAS laat weinig te wensen over met een Intel Core i3 N305-processor met geïntegreerde gpu, maar liefst 32 GB (!) DDR5-geheugen, twee 2,5Gbit/s-netwerkaansluitingen, twee usb3.2-poorten én een HDMI2.1-aansluiting. Voeg zelf vier harde schijven toe en je krijgt in je netwerk een enorme opslagcapaciteit waarop al je bestanden en documenten door gebruik van RAID en het Btrfs-bestandssysteem veilig kunnen worden bewaard.

©TerraMaster

Als de prestaties ooit toch zouden tegenvallen, dan kunnen de twee vrije M.2-sloten gebruikt worden om een NVMe-cache te bouwen voor het versnellen van de lees- en schrijfacties. Om die te bereiken, moet wel de hele zijkant worden losgemaakt.

©Edmond Varwijk - ID.nl

Geen hardware zonder software

Qua hardware kun je de F4-424 Pro-NAS bijna overgedimensioneerd noemen. Maar voor een NAS geldt echter: zonder goede software heb je niet zoveel aan de hardware. En dat is nog steeds een probleem bij TerraMaster: versie 5.1 van het TOS-besturingssysteem biedt een voldoende basis en is completer dan ooit, maar is onvergelijkbaar met wat QNAP en vooral Synology bieden. TOS biedt minder functionaliteit en ook minder opties per functie. De optionele NVMe-ssd’s laten zich bijvoorbeeld niet als opslagvolume configureren, zoals bij Synology wel het geval is.

Een TerraMaster-versie van QNAPs HDMI Station is er bijvoorbeeld niet, zodat er helemaal geen toepassing is die de HDMI-poort gebruikt. Ook vreemd is dat wanneer je de media-indexering of gezichtsherkenning in Terra Photo inschakelt, je wordt gewaarschuwd dat dit de NAS fors zal belasten en alleen is aan te raden op momenten dat het systeem licht wordt belast. Gezien die royale hardware kunnen we ons dat bijna niet voorstellen en bovendien zijn dit geen functies die je telkens in- en dan weer uitschakelt.

Weinig echt goede uitbreidingen

Ook het aantal en de kwaliteit van de uitbreidingen waarmee je functionaliteit toevoegt aan de NAS is beduidend minder dan bij de concurrentie. Er zijn er totaal 59, waarvan een deel zeker goed bruikbaar is, zoals Terra Photo voor fotobeheer en Terra Sync waarmee je een eigen cloud bouwt. Een aantal eigen apps van TerraMaster zoals Centralized Backup en Duple Backup zijn nog bètaversies en daardoor minder snel aan te bevelen. Ook nog bèta is Surveillance Manager voor videobewaking, die moet vooral nog betere ondersteuning bieden van verschillende merken en modellen IP-camera’s en ook betere gebruiksopties krijgen.

VirtualBox voor virtualisatie doet het vooral goed in combinatie met virtuele machines met Linux, maar is een niet-TerraMaster-oplossing, een officesuite ontbreekt en de usb-kopieerfunctie moet het helaas zonder fysieke usb-poort op de voorzijde van de behuizing doen. Een van de betere toepassingen is Plex-mediaserver voor het beheer, streamen en transcoderen van films en muziek. Plex presteert bijzonder goed op deze krachtige NAS.

Slechts één app

We hebben dus gemengde gevoelens over de apps op de NAS. Het aanbod voor mobiel is met welgeteld één TerraMaster-app ronduit slecht. Daarbij is TNAS Mobile 3 geen heel fijne app om te gebruiken. TerraMaster zou het voorbeeld van QNAP en Synology moeten volgen en de verschillende onderdelen van elkaar moeten lostrekken. Dus losse apps voor functies als fotobeheer, back-up, mediaservices en een OTP-functie (One Time Passwords) voor extra veilig inloggen. Voor elke toepassing een eigen goede app is beter dan alles in één matige app te proberen te combineren.

Conclusie

Met de hardware van TerraMaster is dus niet zoveel mis, maar op softwarevlak moet TerraMaster echt nog vooruitgang boeken. QNAP en Synology leveren met minder zware hardware toch completere producten. Ben je niet bang voor de softwarematige ruwe randjes of dat jouw data op een Chinese NAS staat, bekijk dan zeker de standaardversie van dit model. Die normale TerraMaster F4-424 biedt weinig essentieels minder dan de hier geteste Pro en is fors goedkoper.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.