Als je dieren hebt die veel haar verliezen, dan is de Neato Botvac 80 wat voor jou. Het is een grote robotstofzuiger die Neato beschrijft als "de beste voor het opzuigen van haren van huisdieren". Het apparaat heeft hiervoor een speciale combinatieborstel van 10,9 inch.

De Botvac 80 is 32cm lang, 34cm breed en 10cm hoog, en weegt ongeveer vier kilo. Hij wordt met verschillende accessoires geleverd, waaronder twee extra filters, magnetische strips die je op verschillende plekken in je huis kunt plaatsen om ervoor te zorgen dat de robot niet op verboden plekken komt, een docking/oplaadstation, en een extra borstel met alleen maar bladen (handig voor mensen met lang haar, aangezien de haren dan niet om borstels heen gewikkeld worden). Het wordt aangeraden om het oplaadstation tegen een muur te plaatsen met een meter ruimte eromheen zodat de robot het gemakkelijk teug kan vinden wanneer hij moet worden opgeladen.

©PXimport

Dit is Neato's op één na duurste stofzuiger, na de Botvac 85 die zo'n 50 Amerikaanse dollar extra kost en drie filters heeft in plaats van één. De Botvac 80 maakt gebruik van infrarode lasers om de omgeving te scannen zodat hij obstakels beter kan omzeilen.

Bovenop het apparaat zit het bedieningspaneel: een klein LCD-scherm omringd door vier aanraakgevoelige knoppen, twee fysieke knoppen, en het deurtje naar de vuilbak. Met de Up, Down, Back en Select knoppen kun je het schoonmaakschema van de robot instellen en meldingen in- of uitschakelen (zoals batterij bijna leeg). Voor elke dag van de week kun je een tijd instellen - tot op de minuut - wanneer je wilt dat de Botvac 80 begint met schoonmaken.

©PXimport

Je kunt hem ook meteen laten beginnen met schoonmaken door op de knop met het huis erop te drukken, of je kunt op de Spot Clean knop drukken (met een raster erop), om een oppervlakte van 1,2 meter bij 1,8 meter schoon te maken, voor als er bijvoorbeeld iets gemorst is.

Schoonmaken en prestaties

De Botvac 80 is ontworpen om een verscheidenheid aan oppervlakken te reinigen, waaronder hardhouten vloeren, tegels, kunststof, tapijt, en zelfs gepolijst beton of een vloerkleed van schapenvacht. De rubberen wieltjes zorgen ervoor dat het apparaat moeiteloos van het ene oppervlak naar het andere kan rollen, zelfs wanneer er hoogteverschil is. Maar in extreem dik tapijt kunnen ze weleens vast komen te zitten.

Net als met andere robotstofzuigers hoef je met de Botvac 80 geen rekening te houden. Als hij eenmaal een schoonmaakschema heeft hoef je niets meer te doen, en als de batterij leeg is gaat hij zelf terug naar het oplaadstation. De eerste oplading duurt ongeveer 12 uur, daarna duurt het zo'n 3 uur om het apparaat volledig op te laden.

©PXimport

Vanwege de kenmerkende semi-cirkelvorm kan hij beter in hoeken zuigen en langs meubilair met scherpe hoeken bewegen dan stofzuigers zoals iRobot's Roomba. Bovendien zit de belangrijkste borstel dicht tegen de rand van de stofzuiger, waardoor hij heel dicht tegen muren kan schoonmaken. Verder heeft hij een gekronkelde borstel die naar buiten steekt en vuil naar de grote borstel beweegt, maar dit werkt niet altijd wanneer de Botvac te scherp keert en wat vuil mist.

De Botvac 80 kan heel goed stilstaande en bewegende objecten omzeilen. Bij aanvang scannen de lasers de omgeving in een paar seconden voordat hij gaat bewegen. Tijdens het schoonmaken houdt het apparaat de omgeving in de gaten om bijvoorbeeld mensen en huisdieren te omzeilen, en dat werkt heel goed. Als de Botvac 80 vast komt te zitten (ik heb er een kartonnen doos overheen gezet) bewegen de wieltjes op en neer in een poging om het apparaat te bevrijden.

©PXimport

Conclusie

Ben je op zoek naar een eenvoudig te gebruiken stofzuiger die heel veel haar opzuigt, dan is de Neato Botvac 80 de oplossing. Het speciale ontwerp en de relatief grote vuilbak zorgen ervoor dat hij enorm effectief is voor haar en ander vuil. Hij is stiller dan de meeste andere stofzuigers, en hij kan goed obstakels omzeilen. Bovendien kun je hem met de magnetische strips uit de buurt van bepaalde plekken houden - in tegenstelling tot de Roomba, waarvoor je een 'virtuele muur' moet instellen met infrarode sensoren. Maar er zijn ook nadelen. De aanraakgevoelige interface is intuïtief, maar er is geen afstandsbediening. De vuilbak is groot, maar niet heel erg groot (ik moest hem dagelijks leegmaken) en het filter wordt snel vuil. Deze kun je ironisch genoeg het beste met een kruimeldief schoonmaken, dus je hebt eigenlijk toch nog een extra stofzuiger nodig.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.