Dat het nog compacter kan met volledige functionaliteit inclusief breedband netwerk, laat Sony zien met deze zakelijke ultra-portable.

Dat Sony kampioen is in het toepassen van ultra lichte koolstofvezel composiet behuizingen bewijst
de Vaio TT. Deze is met 1,29 kg nog lichter dan de Sony Vaio Z-serie en is dankzij een 11,1 inch scherm ook 3,5 cm kleiner. De TT is wel completer dankzij een ingebouwd hsupa breedband voorziening met Sony’s Everywair wwan-technologie om altijd online te kunnen zijn, en een tpm-module die samen met de vingerprintscanner zorgt voor optimale beveiliging van de gegevens. Vooral van belang voor de zakelijke gebruiker.
 

Chique zwart

Het notebook is dan ook uitgevoerd in zakelijk mat zwart, wat het een zeer gedistingeerd uiterlijk bezorgt. Ook hier de stijlkenmerken van de recente Vaio’s met de ronde accu onder het scherm met aan de beide uiteinden respectievelijk de verlichte aan uitschakelaar en de voedingsconnector. Zonde van de overbodig glimmende verchroomde accenten aan scharnieren, muistoetsen en zijkant. Jammer is ook dat Sony concessies heeft gedaan aan de degelijkheid ten gunste voor het uiterlijk. Aan de linker kant zit over de aansluitingen van hdmi en netwerk een knullig klepje dat, indien geopend, aan een stukje slap plastic bij het notebook wordt gehouden. Aan de ander kant zit, dan weer niet achter een klepje, zit een lelijk opvallende vga-connector. Dat kan ook anders, maar hier wisten de ontwerpers het kennelijk even niet meer. Ook de afdekking van de scharnieren buigt vervaarlijk door, wat de vraag oproept of dat wel degelijk genoeg is?

Kwaliteitsscherm

Net als bij de Z-serie ook hier Sony’s onovertroffen kwaliteitsscherm, X-black, glimmend maar weinig reflecterend. Ook hier met hoge kleurechtheid, uitstekend contrast en kijkhoek. Dankzij de energiezuinige ledverlichting ook bijzonde helder en niet te vergeten bijzonder dun. Een lichtsensor zorgt voor de automatische aanpassing van de achtergrondverlichting, iets wat plezierig werkt. Het
11,1 inch scherm is in 16:9 verhouding en heeft met de resolutie van 1366 x 768 wel de kleinst werkbare afmetingen, maar daarmee wel de optimale verhoudingen voor het bekijken van breedbeeld video. Aan de voorkant van het notebook zijn er daartoe speciale mediaplayer knoppen. Als het scherm toch niet groot genoeg is, of voor het houden van presentaties is er de hdmi-, of vga-aansluiting voor het aansluiten van een groot scherm of beamer.

Prestaties

Over de techniek niets dan lof. De energiezuinige nieuwe Intel Centrino 2 doet het ook hier uitstekend, al blijven de prestaties, met name de 3d-prestaties wat achter bij die van de Samsung X360 die van dezelfde processor gebruik maakt.

Energiezuinig

De energiebesparingsfuncties zijn in deze Sony goed uitgewerkt wat resulteert in een werktijd uiteenlopend van 4,5 tot ruim 11 uur. Het hoogste wat wij tot nu toe hebben gemeten. Zo begint met een beetje geluk een volledige werkdag zonder stopcontact in zicht te komen.

Toetsen

Door het compacte formaat, is ook het toetsenbord aan de kleine kant en zijn toetsen wat klein, wel staan ze ver uit elkaar wat het tikken dan weer vergemakkelijkt. Het touchpad, zowel als de muistoetsen werken perfect. Ons testexemplaar heeft een dvd-brander maar vermoedelijk komt er ook een versie met blu-ray speler.

PluspuntenMinpuntenConclusie

Al met al voor een heel fijn compact en licht notebookje voor de mobiele zakenman, dat weinig te wensen overlaat, maar daar hangt dan wel een heel fors prijskaartje aan.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.