De Nintendo Switch verscheen op 3 maart 2017 en dus is de console inmiddels een halfjaar verkrijgbaar. We blikken terug op deze eerste periode van de nieuwe console en de voorzichtige comeback die Nintendo maakt na het Wii U-fiasco.

De onthulling van de Nintendo Switch in oktober vorig jaar kon rekenen op uiteenlopende reacties. Veel gamers hadden een hybride console, die zowel op de televisie als in handheldvorm te spelen is, verwacht, maar niet iedereen was het erover eens dat dit de juiste richting was voor Nintendo. Het betekende in feite dat het om een zeer krachtige handheld ging en dat het Japanse bedrijf dus wederom achter de concurrentie aan zou lopen als het aankomt op grafische kracht. Zeker wat betreft third-party-ondersteuning zou dat een obstakel kunnen vormen, maar daarover later meer.

De onthulling en de daaropvolgende presentaties en marketing van de Switch waren in ieder geval bijzonder duidelijk. Vergeleken met de warrige onthulling van de Wii U op E3—waarbij een groot aantal journalisten dachten dat het om een nieuwe controller voor de Wii ging, een fout die veel consumenten na release ook maakten—leek een compleet ander marketingteam verantwoordelijk voor de aanloop naar de Switch-lancering. In het 3,5 minuten durende promotiefilmpje wordt in één oogopslag duidelijk wat de Switch kan en wat de unique selling point van het apparaat is: speel je games op de tv, haal de console zelf vervolgens uit de dock en speel waar je maar wilt verder op het scherm van het apparaat. Het mooie is daarbij dat de Switch precies werkt zoals geadverteerd wordt en het een verademing is om game-ervaringen die normaal alleen voor consoles waren weggelegd, onderweg te spelen. Het concept en de uitwerking is solide.

Het is een hit

Die duidelijke communicatie heeft ongetwijfeld bijgedragen aan een voor Nintendo erg succesvol eerste halfjaar van de Switch. Tot 30 juni zijn er wereldwijd 4,7 miljoen exemplaren van de console verkocht, een duidelijke voorsprong op voorganger Wii U, die in hetzelfde tijdsbestek 3,61 miljoen keer over de toonbank ging. Eind augustus bleek dat er meer dan anderhalf miljoen exemplaren van de Switch in Japan alleen zijn verkocht, mede aangedreven door het succes van het in juli verschenen Splatoon 2. Daardoor staat de Switch regelmatig bovenaan de verkooplijsten van consoles in Japan. Het is dus helemaal geen vreemde aanname om te stellen dat er waarschijnlijk al meer dan 6 miljoen exemplaren van de hybride zijn verkocht, al moeten we wachten tot Nintendo’s volgende presentatie van kwartaalcijfers voor precieze data.

Het succes blijkt ook uit het feit dat de Switch lijkt te leven in het bewustzijn van de mainstream. Hoewel een met de Wii vergelijkbaar succes vooralsnog uitblijft (die console werd een fenomeen en had het universeel aantrekkelijke Wii Sports als wapenfeit), lijkt de Switch in ieder geval op de radar te staan bij de gemiddelde gamer, totaal onvergelijkbaar met de vaak vergeten Wii U. Het is natuurlijk anekdotisch bewijs, maar kijkend naar de redacties van Gamer.nl en zustersite InsideGamer, zijn er ook veel meer redactieleden met een Switch dan toentertijd met een Wii U.

©PXimport

Tekort

Harder bewijs van het succes van de Switch is dat de console, in eerste instantie in de Verenigde Staten en nu nog altijd in Japan, nauwelijks verkrijgbaar is. Wekelijks worden er steevast tussen de 20.000 en 30.000 exemplaren van de console in het thuisland van Nintendo verkocht. Daarvoor staan vele consumenten regelmatig in de rij en worden er zelfs loterijen gehouden voor wie er ‘mag’ betalen en de console mee naar huis neemt. Alleen bij de release van grote nieuwe games, zoals Splatoon 2 en Monster Hunter XX, brengt Nintendo meer hardware(bundels) uit om potentiële kopers tegemoet te komen.

Hiermee snijdt Nintendo zichzelf in de vingers: zou het bedrijf meer consoles produceren, dan zou het er overduidelijk meer verkopen. Het is niet dat Nintendo dit niet wil, maar het is afhankelijk van de hoeveelheid beschikbare materialen en mankracht in de fabrieken waar de console wordt geproduceerd. De Switch schijnt een aantal onderdelen in zich te hebben die ook worden gebruikt voor Apple’s iPhone-toestellen. Aangezien Apple zich weer opmaakt voor de lancering van een nieuw model van zijn populaire smartphone later dit jaar, gaat een groot deel van de mankracht en beschikbare onderdelen naar het Amerikaanse bedrijf. Nintendo belooft in de loop van het jaar de productie van de Switch op te voeren, maar dat moet nog blijken. Daarbij blijft het de vraag of dit probleem zich niet elk jaar voordoet, bij elke nieuwe uitgave van de iPhone. Het is een prangend punt dat nog groter succes voor de console in de weg staat.

©PXimport

Storende factoren

Daarbij zijn er nog een aantal factoren die Switch-eigenaren storen. Een daarvan was een foutief werkende linker Joy-Con die bij veel Switch-systemen geleverd was. Nintendo is hier netjes mee omgegaan door alle slecht werkende controllers te vervangen, maar het laat een vieze nasmaak achter bij een nieuwe doelgroep. Nog een storende factor is de vooralsnog nauwelijks bestaande online-ondersteuning. Hoewel de service nog gratis is, is het gebrek aan voicechat bij multiplayergames tergend en is de smartphone-app voor het uitnodigen van vrienden in multiplayerpotjes een enorm omslachtig systeem. Zeker wanneer Nintendo volgend jaar geld voor zijn service gaat vragen, moet er veel verbeterd zijn.

De games

Dat ondanks het tekort en de problemen met online de Switch toch een positieve reputatie heeft, is bijna geheel te danken aan de games. Enerzijds is er de lanceringstitel The Legend of Zelda: Breath of the Wild, dat door veel media als een van de beste games aller tijden werd bestempeld. Hoewel de game gelijktijdig op de Wii U verscheen, hebben veel mensen ervoor gekozen het spel op een nieuwe console met toegevoegde draagbaarheid te ervaren. Daarbij waren veel gamers gewoonweg niet in het bezit van een Wii U. Breath of the Wild maakte de torenhoge verwachtingen meer dan waar en biedt verfrissende gameplay die qua kwaliteit aan hoogtijdagen van de Nintendo 64 doet denken.

Anderzijds heeft Nintendo zijn releases dit jaar met een goed gevoel voor timing uitgebracht. Kort na de release konden Switch-gamers aan de slag met een complete versie van Wii U-game Mario Kart 8, inclusief een vernieuwde Battle-modus. In de lente werd er een nieuwe IP gelanceerd in de vorm van fighter Arms en in de zomer kwam Nintendo met Splatoon 2, een vervolg op een van de meest succesvolle Wii U-games. De zomer werd eind augustus afgesloten met Mario + Rabbids: Kingdom Battle, waarvoor Ubisoft de Mario-licentie mocht lenen en Mario in een voor de franchise nieuw genre werd geplaatst: een turn-based tactische rpg. Hoe onwaarschijnlijk de combinatie van de voormalig loodgieter, het genre, en de voorheen door het slijk gehaalde Rabbids ook leek, het leverde het een unieke en bovenal kwalitatief hoogstaande game op.

©PXimport

Nintendo lijkt dit de rest van het jaar vol te houden met releases als Fire Emblem Warriors, Super Mario Odyssey en Xenoblade Chronicles 2. Ook volgend jaar moet dit doorgezet worden met nieuwe Yoshi- en Kirby-games en uiteindelijk Metroid Prime 4 en een nieuwe ‘grote’ Pokémon-game, al zouden laatstgenoemde titels ook gemakkelijk pas in 2019 het daglicht kunnen zien. Dit najaar krijgt Nintendo hulp van third-party’s, met een verrassend uitgebreide Fifa 18 en ports van de populaire

games The Elder Scrolls 5: Skyrim en Rocket League. Het succes van de Switch ontgaat andere uitgevers ook niet en hoewel er nog een lange weg te gaan is, is de support in ieder geval de barre situatie op de Wii U voorbij. Dat dit zowel in Japan als het Westen gebeurt, is indrukwekkend. In de tussentijd lijkt Nintendo gaten in de kalender vooral te vullen met indietitels. Hoewel dit geen vervanging is voor third-party AAA-games, is de sterke band die het bedrijf met de vele onafhankelijke studio’s opbouwt belangrijk, gezien soortgelijk beleid van Microsoft en Sony. Indiegames hebben zelfs al tweemaal een eigen Nintendo Direct gekregen.

©PXimport

Een voorzichtige comeback

Maar Nintendo is er nog niet. Wil het de Switch een lang en vruchtbaar leven geven, dan moet het jaar op jaar met sterke line-ups komen en de band met de grote uitgevers blijven versterken om zo meer titels naar de console toe te trekken. Ondersteuning vergelijkbaar met de PS4 en Xbox One lijkt onhaalbaar, maar deze eerste stappen, gecombineerd met de indiegames en Nintendo’s solide output tot nu toe, zorgen voor een veel gezonder ecosysteem dan de Wii U had. We mogen de Switch heel voorzichtig een geslaagde comeback noemen.

Philips Hue SpatialAware is een nieuwe functie die lichtscènes afstemt op de indeling van je kamer. In plaats van kleuren 'los' over je lampen te verdelen, gebruikt Hue een ruimtelijke kaart waarbij rekening wordt gehouden met de onderlinge verhouding van je lampen. Het resultaat? De scènes voelen een stuk natuurlijker aan. Hoe zit dat precies, en hoe stel je het in?

Veel Hue-scènes bestaan vooral uit een palet: kleur + helderheid. De app houdt daarbij tot nu toe beperkt rekening met waar je lampen staan en op welke hoogte ze hangen. Het gevolg is dat een staande lamp in de hoek soms dezelfde kleur of felheid krijgt als spots boven de eettafel, terwijl je bij een scène als "zonsondergang" juist een logisch verloop verwacht dat door de ruimte loopt. In de praktijk voelt zo'n scène dan meer als losse lampen die toevallig hetzelfde thema draaien, in plaats van één lichtbeeld dat klopt vanuit een richting of 'bron'.

Je kunt het vergelijken met surround sound. Als je kanalen zonder plattegrond willekeurig aan speakers koppelt, hoor je wel geluid, maar de richting klopt niet. SpatialAware doet voor licht hetzelfde als een goede speakeropstelling voor audio: de plek in de ruimte wordt het uitgangspunt.

Wat SpatialAware anders doet

SpatialAware draait de aansturing om. Je scant je kamer met de camera van je telefoon of tablet, waarbij de Hue-app augmented reality gebruikt om vast te leggen waar je lampen zich bevinden: links of rechts, hoog of laag, plafond of vloer. Op basis daarvan slaat de Hue-app een ruimtelijk model van de kamer op, dat automatisch wordt bijgewerkt als je later lampen toevoegt. Kies je daarna een ondersteunde scène, dan verdeelt Hue kleur en helderheid bewust op basis van die posities. Daardoor krijgen plafondlampen en lampen op ooghoogte niet meer zomaar dezelfde tinten, maar spelen ze een eigen rol in het totale lichtbeeld.

Wanneer zie je het meeste effect

Heb je maar een paar Hue-lampen in je kamer, dan is het effect heel beperkt. Maar heb je in je kamer meerdere lampen op verschillende posities en hoogtes staan en/of hangen, dan is SpatialAware wel een mooie toepassing. Denk aan een woonkamer met plafondspots, een staande lamp naast de bank, een ledstrip achter het tv-meubel en sfeerverlichting in een kast. Dan valt er echt iets 'ruimtelijks' te verdelen en zie je sneller dat de scène als één geheel aanvoelt.

Bij scènes die op de natuur geïnspireerd zijn, zie je het verschil vaak als eerste, omdat dit soort scènes draait om een geleidelijke overgang. Denk aan het idee van een horizon: aan de ene kant warm en dieper van kleur, alsof de zon net ondergaat, en richting plafond juist lichter en koeler, zoals een heldere lucht. Zonder ruimtelijke logica kan zo'n verdeling op willekeur lijken, waardoor de sfeer niet helemaal klopt. Met SpatialAware kan Hue dat verloop koppelen aan de posities van je lampen, zodat de kleuren zich logischer verdelen en de scène als één geheel voelt.

©Philips Hue

Zo stel je Hue SpatialAware in

Open in de Hue-app de kamer waarin je SpatialAware wilt gebruiken en start de scan. De app begeleidt je terwijl je de ruimte filmt, zodat de posities van je lampen worden vastgelegd. Daarna sla je het ruimtelijke model op. Voeg je later lampen toe of verplaats je ze, dan scan je die kamer opnieuw zodat de kaart weer klopt.

Voor welke scènes kun je SpatialAware gebruiken?

Op dit moment werkt SpatialAware met ongeveer de helft van alle 'geremasterde' scènes uit de Scene Gallery. De nadruk ligt op natuur-scènes (bijvoorbeeld Savanna Sunset, Lake Placid en Mountain Breeze). Het belangrijkste om te onthouden: niet elke scène krijgt meteen SpatialAware. In de app hoort per scène zichtbaar te zijn of de functie wordt ondersteund.

©Philips Hue

Dit heb je nodig

SpatialAware werkt alleen samen met de Hue Bridge Pro. Daarnaast heb je een smartphone of tablet nodig waarop de Hue-app geïnstalleerd is (downloaden voor iOS | downloaden voor Android), zodat er een scan gemaakt kan worden. Zonder die scan is er geen ruimtelijke kaart en kan SpatialAware niets verdelen.

Wat zie je in de praktijk?

De winst zit vooral in samenhang: scènes ogen netter en meer 'zoals bedoeld', omdat hoogte en positie van je lampen meetellen. Kleur en licht worden daardoor logischer verdeeld. Plafondlicht en sfeerverlichting zitten elkaar minder in de weg, omdat ze niet meer automatisch dezelfde tinten en felheid toebedeeld krijgen.

Hue SpatialAware: praktijkvoorbeeld

Op de foto (klik erop om hem groot te openen) zie je boven de Lake Mist-scène zonder SpatialAware en daaronder dezelfde scène mét SpatialAware. Als je kijkt naar de thumbnail van het scènevoorbeeld links onderin, dan zie je dat het voorbeeld in de onderste afbeelding beter klopt met wat je in de kamer ziet: de kleuren zijn verdeeld alsof je naar een horizon kijkt. Onderaan zitten warmere, oranje tinten, die geleidelijk opschuiven naar blauwere tonen richting 'lucht'.

Dat zie je vooral terug in de verdeling over de lampen. In de bovenste versie lijkt het alsof vooral één ledstrip de scène draagt, waardoor de rest van de verlichting minder meedoet. In de onderste versie vormen de lichtpunten meer één geheel: het licht boven en achter de deur links is nu bijvoorbeeld één duidelijke kleur in plaats van dat het bestaat uit meerdere losse tinten. Dat oogt rustiger en gelijkmatiger. Tegelijk voelt die onderste versie ook wat koeler, waardoor Lake Mist misschien niet de meest uitgesproken scène is om het verschil te demonstreren, maar je ziet wel goed wat SpatialAware doet: het maakt van losse kleuren een verdeling die beter past bij het idee achter de scène.

©Philips Hue

Privacy en veiligheid

Voor SpatialAware scan je je kamer met de camera. Die 3D-scan wordt vervolgens opgeslagen in de Hue-app. Of de kaart volledig lokaal blijft of ook opgeslagen wordt in de cloud hebben wij niet kunnen achterhalen. Ga er dus niet automatisch vanuit dat alles op je telefoon blijft. Als voorzorgsmaatregel kun je de Hue-app alleen cameratoegang geven op het moment dat je de scan doet en daarna kijken in iOS of Android of je die permissie weer wilt beperken. Kan er gevoelige informatie in beeld komen (bijvoorbeeld post, documenten of een whiteboard) tijdens het scannen? Berg dat dan even weg tot na je scan.  

JBL brengt met de BandBox-serie zijn eerste audioproducten uit die specifiek gericht zijn op het maken van muziek. De BandBox Solo en Trio zijn bluetooth-speakers die tegelijkertijd functioneren als versterker voor instrumenten. De opvallendste toevoeging is het gebruik van kunstmatige intelligentie om audiosporen in realtime te scheiden, wat het meespelen met bestaande nummers makkelijker moet maken.

De kern van de nieuwe serie is de zogeheten 'Stem AI'-technologie. Hiermee kunnen gebruikers specifieke onderdelen van een liedje, zoals de zang, drums of gitaar drums in realtime op het apparaat zelf kunt isoleren of verwijderen uit elk nummer. Voor muzikanten biedt dit praktische voordelen: je kunt een gitaarpartij isoleren om precies te horen hoe deze gespeeld wordt, of de partij juist wegdraaien om zelf mee te spelen over de originele begeleiding.

Voor één muzikant

De instapversie is de BandBox Solo, een compacte speaker met een vermogen van 18 watt RMS. Het apparaat beschikt over één ingang die geschikt is voor een gitaar of microfoon. Gebruikers kunnen via de JBL One-app diverse digitale versterkers en effecten zoals reverb, chorus en phaser instellen, waardoor externe effectpedalen in veel gevallen overbodig zijn. Daarnaast functioneert de Solo als audio-interface: via de usb-c-aansluiting koppel je hem aan een laptop om direct opnames te maken in muziekproductiesoftware (DAW).

Voor meerdere muzikanten tegelijk

Voor wie meer aansluitmogelijkheden of volume nodig heeft, is er de BandBox Trio. Dit model levert 135 watt vermogen en is uitgerust met een ingebouwde vierkanaalsmixer. Hierdoor is het mogelijk om met meerdere mensen tegelijk te spelen, bijvoorbeeld een zanger en twee instrumentalisten. De Trio onderscheidt zich verder door een verwisselbare accu die tot tien uur speeltijd biedt en een LCD-scherm voor directe feedback. Ook heeft dit model meer fysieke knoppen, zodat je het geluid tijdens het spelen kunt aanpassen zonder direct de app erbij te hoeven pakken.

Prijs en beschikbaarheid

De JBL BandBox Solo en Trio zijn vanaf februari verkrijgbaar. De BandBox Solo heeft een adviesprijs van 249,99 euro. De grotere BandBox Trio kost 599,99 euro. Een belangrijk detail voor vroege kopers is dat de 'looper'-functie, waarmee je laagjes muziek over elkaar opneemt, bij lancering nog niet beschikbaar is; deze wordt volgens JBL pas in oktober via een update toegevoegd.