Er zijn een heleboel voor de hand liggende en minder voor de hand liggende dingen die mensen verkeerd doen met hun computer. Hier bespreken we er een aantal. Zorg dat jij niet de dupe wordt van iets wat je makkelijk had kunnen voorkomen.

Het is een beetje traditie, naar buiten lopen met piepende oren na je Call of Duty-presentatie tijdens E3. Activision en, in dit geval, ontwikkelaar Infinity Ward houden van spektakel. Ook ditmaal werden ogen en oren getrakteerd op een hoeveelheid explosies die Michael Bay vaarwel zou doen zeggen tegen zijn carri\u00e8re. De singleplayer van Call of Duty: Infinite Warfare wijkt geenszins van het pad dat Call of Duty jaar in jaar uit volgt met zijn solocampagnes; ditmaal leidt dat pad echter de toekomst en de ruimte in, met de nodige Star Wars tot gevolg. En ja, zelfs in de ruimte krijgen je trommelvliezen de volle laag.

Geen power-fantasy

Infinity Ward toonde tijdens E3 twee singleplayerdemo's, waarvan je er een tijdens de PlayStation-persconferentie

. De ander speelt zich ouderwets op Aarde af. In Genev\u00e9 tekent zich het bekende riedeltje af: het is oorlog, er wordt geschoten en jij schiet terug. De straten van de op \u00e9\u00e9n na grootste stad van Zwitserland worden overspoeld met soldaten en robots, burgers lopen verschrikt rond en immense legervliegtuigen werpen hun schaduwen over de stad.

©CIDimport

Op Aarde bevinden we ons ook qua gameplay op bekend terrein.

De actie die we zien is redelijk conventioneel. In nauwe ruimtes is het een kwestie van om hoekjes kijken, schoten lossen en snel weer verder lopen. Ditmaal zijn er lasergeweren en smijt je met geavanceerde spinachtige drones. Deze griezelige gadgets sprinten op hun doelwit af, bijten zich vast en ontploffen zonder genade. De futuristische insteek houdt daarmee wel op - er zijn geen double-, triple- en quadruple-jumps, mogelijk gemaakt door mechanische exo-skeletons.

Infinite Warfare weet de schaal van de oorlog heerlijk te vatten. Even later bestorm je een helling met daarop een immense toren, terwijl dropships en bommenwerpers en bommen en kogels om je oren vliegen. Jij bent slechts een mier in een enorme mierenhoop: je doet je werk, mikt een paar keer raak en schakelt een dropship uit door een van de robots aan boord te hacken en op te blazen. Call of Duty-campagnes zijn nooit de power-fantasy's die veel andere games wel presenteren: jij bent niet degene van wie het lot van de wereld afhangt, maar een rader in de niet te stoppen machine der militaire conflicten.

©CIDimport

Net als andere games uit de reeks ben je een klein onderdeel van een groter geheel.

Ruimteballet

Nee, het houdt nooit op - het gaat alleen maar verder. Infinite Warfare neemt je, met een scene die zo lijkt weggelopen uit No Man's Sky, mee de ruimte in. Daar is het Oorlog met hoofdletter O. Call of Duty geeft je voor het eerst de vrijheid om zelf achter het stuur te kruipen, en je manoeuvreert tussen een meedogenloos ballet van explosies, ruimtepuin en laserstralen, met als missie om een groot vijandelijk ruimteschip uit te schakelen. Dat lukt, en met een grote ontploffing die door de speakers galmt komt een einde aan de demo. In space, everyone can hear everything. Vervolgens begint het stuk dat je zelf al gezien hebt.

©CIDimport

Aan ruimteactie geen gebrek.

Is Infinite Warfare een game voor jou? Die conclusie trek je snel genoeg bij het zien van

. Call of Duty-singleplayer is als een 4D-rit in een modern themapark. Het doet er niet een zo veel toe wat je zelf toevoegt met je shooter-vaardigheden, maar je wordt meegenomen op een dollemansrit die zijn weerga niet kent. De game biedt daarbij, net als zijn voorgangers, een bepaalde basis aan kwaliteit: graphics zijn degelijk, geluiden spectaculair en de voet gaat geen moment van het gaspedaal.

©CIDimport

Alles wordt uit de kast gehaald voor een verhaal vol actie.

Toch wringt het, wanneer we daarna een demo van het schiplevel uit Call of Duty: Modern Warfare Remastered te zien krijgen. De game is even mooi (echt, deze remaster krijgt de technische aandacht die het verdient) en, op zijn pieken, even luid en spectaculair als Infinite Warfare. Verschil is alleen dat het zijn pieken zorgvuldiger kiest. Vanaf het moment dat je het schip entert doorloop je een shootout, schakel je snel en professioneel wat bemanning uit, en komt het echte spektakel pas aan het einde wanneer het schip na een paar rake raketten tot zinken wordt gebracht en jij en je teammaten moeten zien te ontsnappen.

©CIDimport

Modern Warfare spannender door zijn pieken en dalen.

Modern Warfare was - en is, zo blijkt wanneer we de game negen jaar na release weer te zien krijgen - toonbeeld van een goede Call of Duty-singleplayer. In zijn geheel, de legendarische multiplayer meegerekend, is het de benchmark waar elk volgend deel in de serie zich aan heeft moeten meten. Door de twee games op E3 zo parallel aan te bieden is de vergelijking makkelijk te maken. Infinity Ward heeft besloten om vooral groter te gaan, maar lijkt te vergeten dat hoge pieken bestaan bij de gratie van spannende dalen. Je oren raken snel gewend aan het constante lawaai - bij Modern Warfare schrikken de trommelvliezen zich rot bij elk welgemikt schot en elke over-de-top set-piece.

©CIDimport

De actie komt bij Modern Warfare harder aan.Call of Duty: Infinite Warfare verschijnt op 4 november voor Xbox One, PlayStation 4 en pc. Modern Warfare Remastered is alleen verkrijgbaar in combinatie met Infinite Warfare.

The Duskbloods, de nieuwe game van Elden Ring- en Dark Souls-ontwikkelaar FromSoftware, zal echt alleen op Nintendo Switch 2 uitkomen.

Dat heeft de ontwikkelaar benadrukt bij het bekendmaken van zijn kwartaalcijfers (via VGC). Daarbij werd ook nog eens benadrukt dat The Duskbloods nog altijd gepland staat om ergens dit jaar uit te komen, net zoals de Switch 2-versie van Elden Ring.

Over de exclusieve Switch 2-release van The Duskbloods: "Het wordt verkocht via een samenwerking met Nintendo, met verkoopverantwoordelijkheden verdeeld per regio. De game komt alleen voor Nintendo Switch 2 beschikbaar." Daarmee is dus duidelijk gemaakt dat Nintendo een nauwe samenwerking met FromSoftware is aangegaan voor de game en dat het spel niet zomaar op andere platforms uit zal komen.

Over The Duskbloods

The Duskbloods werd begin vorig jaar aangekondigd in een speciale Nintendo Direct waarin de eerste Switch 2-games werden getoond, maar sindsdien zijn er geen nieuwe beelden van het spel uitgebracht. Zoals gezegd is de game ontwikkeld door FromSoftware, het Japanse bedrijf dat naam voor zichzelf heeft gemaakt met enorm uitdagende spellen, waaronder de Dark Souls-serie en Bloodborne. Met de openwereldgame Elden Ring scoorde de ontwikkelaar enkele jaren geleden nog een megahit.

The Duskbloods wordt een PvPvE-game, waarbij spelers het dus tegen elkaar en tegen computergestuurde vijanden opnemen. Maximaal acht spelers doen aan potjes mee. Na het kiezen van een personage in een hub-gebied wordt men naar een gebied getransporteerd waar er met andere spelers en vijanden gevochten wordt, al kan men soms ook samenwerken om vijanden te verslaan.

Spelers besturen een 'Bloodsworn', wezens die dankzij een speciaal bloed dat in hun lichaam zit meer krachten tot hun beschikking hebben dan reguliere mensen. Ondertussen is het einde van de mensheid nabij, en bestaat de wereld uit verschillende tijdperken, wat voor een mengelmoes van stijlen zorgt.

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.