Er is een soort real time strategie-renaissance gaande. Er verschijnen remasters van klassiekers zoals Red Alert en Age of Empires, maar ook hele nieuwe vervolgen van oude series, zoals Age of Empires. En nu dus ook Men of War 2, een vervolg op een hardcore, realistische rts.

De ontwikkelaars onthulden recentelijk details over hoe het nieuwste deel in de serie daadwerkelijk speelt. De IP, die in het Russisch ’Achter Vijandelijke Linies’ heet, bestaat al sinds 2004 en richt zich op de ‘hardcore’ strategiespeler. Dat is in het nieuwste deel niet anders, en je moet dan ook op een heleboel verschillende zaken letten. Pantsereenheden hebben bijvoorbeeld individuele zwakke plekken en de schade wordt daadwerkelijk gesimuleerd op basis van allerlei factoren. Wie ‘gewoon’ een leger sterke units wil groeperen en de vijand wil overrompelen, faalt dus.

©PXimport

Dat komt mede door een nieuw spelsysteem dat uniek is voor Men of War 2, namelijk de frontlinie. Het spel draait om het veroveren van terrein op de vijand, en daarbij schuift een denkbeeldige frontlijn steeds verder op. Nou ja, denkbeeldig: deze heeft sterke invloed op je eenheden. Als je units namelijk zonder ondersteuning achter de vijandelijke lijn belanden, zijn ze een stuk minder sterk en ‘groeit’ hun bescherming veel trager weer aan.

De enige eenheden die de frontlijn kunnen verplaatsen zijn infanterie-eenheden, wat betekent dat je dus ook niet zomaar wat tanks richting de vijand kunt sturen. Die kunnen ondersteuning geven, maar het zijn de veel kwetsbaardere voetsoldaten die echt land kunnen veroveren.

©PXimport

Directe besturing

Een ander belangrijk aspect in de reeks is de directe besturing van eenheden. Ook dat keert weer terug. Dat betekent dus dat je bijvoorbeeld een tank of een soldaat direct kan besturen, bijna alsof het een actiegame met een derdepersoonsaanzicht is. Een direct bestuurde eenheid heeft het voordeel van meer precisie en het is makkelijker om een specifieke eenheid op een specifieke plek dingen aan te laten vallen. Maar het blijft een rts, dus het grote plaatje is van groot belang.

Dit alles uiteraard volgens de ontwikkelaars zelf, want de presentatie gaf ons nog geen gelegenheid om de game zelf uit te proberen. Wel was er gelegenheid om vragen te stellen, zoals of de game nog steeds zo sterk op de hardcore spelers is gericht.

Duidelijker

Volgens de makers is dat nog steeds zo, maar worden de spelsystemen duidelijker uitgelegd dan voorheen. Ook is het mogelijk om verschillende commandostijlen te kiezen, wat betekent dat je in plaats van individuele eenheden groepen kunt aansturen, en zo meer of minder micromanagement hoeft te doen, naar gelang je smaak en tactische vermogens.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Verder heeft Men of War 2 volledige mod-support, iets dat de makers meerdere malen benadrukten. Mocht je de game helemaal willen ombouwen met een total conversion: ga je gang. De makers willen de spelersgemeenschap daarin zoveel mogelijk vrijheid geven.

Op basis van de gameplaybeelden in de presentatie is duidelijk dat Men of War 2 heel sterk inzet op een realistische weergave van gevechten tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dat uit zich in gedetailleerde modellen die zich zoveel mogelijk gedragen als ‘in het echt’. Het idee van een oprukkende frontlinie hebben we wel eerder in games gezien (zoals de inmiddels nagenoeg vergeten Xbox 360-titel Frontline), maar lijkt in deze rts wel heel goed tot zijn recht te komen. Het ziet er in elk geval uit alsof dat spelers (er is uiteraard multiplayer) dwingt om te denken als een generaal. Je moet de vijand terugdringen, zelf posities verstevigen en zo langzaam de tegenstander in de hoek drukken. Dat is toch wat anders dan het inmiddels zo gebruikelijke ‘overspoel de vijandelijke basis’-systeem dat andere games hanteren.

Of Men of War 2 met zijn nieuwe ‘beginnersvriendelijke’ opties ook nieuwe fans gaat winnen, is nu natuurlijk nog niet duidelijk. Wel lijkt de game voor de hardcore Tweede Wereldoorlog-strateeg een mooie nieuwe toevoeging. We wachten de uiteindelijke release met spanning af.

Men of War 2 heeft nog geen releasedatum, maar verschijnt naar verwachting ergens in 2022 voor pc. 

De smartphones van Poco zijn over het algemeen goed geprijsd als je kijkt naar wat je ervoor terugkrijgt. De nieuwe Poco F8 Ultra heeft een prijskaartje van minimaal 800 euro. Gaat die regel ook hier op?

Want wat voor smartphone kun je precies aanbieden als je er net wat meer geld tegenaan gooit? Dat idee heeft een unieke telefoon opgeleverd, voorzien van een denimlook én een extra subwoofer achterop. Gewaagde keuzes, maar in een wereld waarin smartphones steeds meer naar elkaar toe groeien, en in hun identiteitscrisis meer en meer op iPhones gaan lijken, geen verkeerde ontwikkeling. Alleen daarom al zijn we enthousiast over de Poco F8 Ultra (Blue Denim-uitvoering).

Het helpt dan ook zeer dan de subwoofer daar niet alleen voor de show zit. Dit compacte speakertje geeft geluiden en audio meer dan genoeg ruimte om beter tot hun recht te komen vergeleken met reguliere smartphonespeakers. Weg is dat blikkige geluid, dat nu ruimte maakt voor warmere tonen en een bredere soundstage. Klinkt de muziek perfect? Dat kun je niet verwachten, maar we zijn desondanks onder de indruk van de Bose-luidspreker.

©Wesley Akkerman

Uniek en tof

De Poco F8 Ultra ligt prettig in de hand en voelt solide aan dankzij het aluminium frame. Met 220 gram is hij ook niet overdreven zwaar. Het fauxdenim op de achterkant draagt daarbij merkbaar bij aan de grip, waardoor hij niet snel uit je handen glipt. Juist door dat eigenzinnige uiterlijk is dit zo'n smartphone die je liever zonder hoesje gebruikt, ook al loop je daarmee iets meer risico op valschade.

Het grote amoled-paneel van 6,9 inch stelt evenmin teleur. Met zijn hoge resolutie (1.200 bij 2.608 pixels) en verversingssnelheid (120 Hertz) kom je niets tekort en oogt alles scherp en vlot. Het contrast is breed en zwartwaarden zijn diep, maar de kleuren kunnen soms net even wat flets ogen. Dat valt alleen op in directe vergelijkingen met andere smartphones; de kans is heel klein dat dit je hier iets van merkt in het dagelijkse gebruik of als je een minder geoefend oog hebt.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Wat je mag verwachten

Ook al draait de Poco F8 Ultra niet op de krachtigste processor die Qualcomm te bieden heeft, in de praktijk merk je daar weinig van. De Snapdragon 8 Elite Gen 5 voelt vlot aan bij multitasking en kan games zonder moeite aan, al moet je er wel rekening mee houden dat de Gen 5 warm (niet heet, gelukkig) kan worden wanneer je high-end spellen speelt. Niets om je zorgen over te maken, je zult hier namelijk je vingers niet aan branden.

Ook de accu stelt niet teleur. Met een capaciteit van 6.500 mAh haal je in veel gevallen probleemloos twee dagen, al hangt dat vanzelfsprekend af van hoe intensief je de smartphone gebruikt. Speel je veel games, dan loopt hij sneller leeg, maar opladen gaat razendsnel. Met een geschikte 100w-lader, die je zelf moet aanschaffen, zit de accu binnen ongeveer veertig minuten weer helemaal vol.

Camera en software

Toch is niet alles goud wat er blinkt. Onder de juiste lichtomstandigheden maakt de Poco F8 Ultra kleurrijke en gedetailleerde beelden. Zoomen is geen probleem en ook de selfiecam lijkt goed om te gaan met verschillende huidtypen. De groothoeklens presteert echter minder goed: kleuren komen minder goed uit de verf en details vallen weg. De avondmodus stelt teleur, met een overdaad aan exposure, gebrekkige kleurenaccuraatheid en trage vastlegging.

Aangezien Poco een dochteronderneming is van Xiaomi, draait het toestel op HyperOS 3.0. De Poco staat daardoor vol met overbodige en dubbele apps, waaronder die van Xiaomi, waarvan je het gros kunt verwijderen. Ook kom je her en der wat reclame tegen. Verder is het besturingssysteem vlot en overzichtelijk, twee eigenschappen die we extreem belangrijk vinden. Je krijgt tot slot 'maar' vier Android-upgrades, evenals zes jaar aan beveiligingsupdates.

Poco F8 Ultra kopen?

Ondanks de kanttekeningen die we plaatsen bij de software- en camera-ervaringen, zijn er eigenlijk weinig redenen om niet voor de Poco F8 Ultra te kiezen. Hij oogt uniek, vindt in de subwoofer een handige toevoeging en voelt stevig aan. De door ons geteste Denim Blue-uitvoering heeft bovendien een faux denimlaagje op de achterkant voor extra grip (wat deze uitvoering wel een paar gram zwaarder maakt dan de Poco F8 Ultra Black). De prijs is misschien gevoelsmatig nog wat hoog, zeker voor dit merk. Maar zakt de prijs richting de 600 euro, dan krijg je een toptoestel dat zijn prijs meer dan waarmaakt en waar je langdurig plezier van hebt.

52137934

Spatial audio, oftewel ruimtelijke audio, belooft een luisterervaring waarbij het geluid niet alleen van links en rechts komt, maar je volledig omringt. Hoewel de marketingkreten je geregeld om de oren vliegen, is de techniek niet in elke situatie even zinvol. In dit artikel ontdek je wanneer ruimtelijke audio je ervaring verrijkt en wanneer je prima zonder kunt.

Vergeet het statische geluid van je oude vertrouwde stereo-set. Met spatial audio krijgt geluid eindelijk de diepte die het verdient. Dankzij slimme algoritmes die de akoestiek van de echte wereld nabootsen, ontsnapt de audio aan je koptelefoon of soundbar. Geluid beweegt vrij door de kamer, waardoor een helikopter in een film ook echt boven je hoofd lijkt te cirkelen. Het is de overstap van een platte foto naar een hologram, maar dan voor je oren.

Bioscoopervaring thuis

De meest logische toepassing voor spatial audio is zonder twijfel de moderne filmervaring. Wanneer je een blockbuster kijkt die is gemixt in formaten zoals Dolby Atmos, komt de techniek pas echt tot leven. Een helikopter die overvliegt of regen die op een dak klatert, krijgt een verticale dimensie die voorheen onmogelijk was met een standaard hoofdtelefoon of een simpele soundbar.

Voor filmliefhebbers die niet de ruimte hebben voor een volledige surround-installatie met fysieke speakers in het plafond, biedt spatial audio een overtuigend en compact alternatief dat de zogenaamde immersie aanzienlijk vergroot.

©ER | ID.nl

Muziek met een extraatje

Voor muziek is het nut van ruimtelijke audio iets genuanceerder en sterk afhankelijk van de productie. Bij klassieke concerten of live-opnames kan de techniek je het gevoel geven dat je midden in de concertzaal zit, waarbij de akoestiek van de ruimte tastbaar wordt. Ook bij moderne popmuziek die specifiek voor dit formaat is geproduceerd, kunnen artiesten creatiever omgaan met de plaatsing van instrumenten of subtiele geluidseffecten.

Toch blijft voor de purist die zweert bij een eerlijke, ongefilterde weergave van een studio-album de traditionele stereomix vaak de voorkeur genieten, omdat spatial audio de oorspronkelijke balans soms onnatuurlijk kan veranderen.

Gaming en de functionele voorsprong

In de wereld van gaming verschuift de waarde van spatial audio van puur esthetisch naar functioneel. Vooral in competitieve shooters is het horen van de exacte positie van een tegenstander een serieus dingetje. Door gebruik te maken van ruimtelijke audio kun je voetstappen boven, onder of achter je nauwkeurig lokaliseren. Dat geeft niet alleen een intensere spelervaring waarbij je volledig wordt opgeslokt door de spelwereld, maar biedt ook een tactisch voordeel dat met standaard audio simpelweg niet te evenaren is. Hierdoor is de techniek voor fanatieke gamers bijna onmisbaar geworden.

Wanneer kun je het beter uitschakelen?

Ondanks de indrukwekkende demonstraties is spatial audio niet altijd de beste keuze. Voor dagelijks gebruik, zoals het luisteren naar podcasts of het kijken van het journaal, voegt de extra ruimtelijkheid weinig toe en kan het de verstaanbaarheid van stemmen zelfs negatief beïnvloeden. Ook bij oudere opnames die door softwarematige kunstgrepen naar ruimtelijk geluid worden omgezet, ontstaat er vaak een hol en onnatuurlijk resultaat. In dergelijke gevallen is een zuivere stereoweergave nog altijd de meest betrouwbare weg naar een prettige luisterervaring.