Er is een soort real time strategie-renaissance gaande. Er verschijnen remasters van klassiekers zoals Red Alert en Age of Empires, maar ook hele nieuwe vervolgen van oude series, zoals Age of Empires. En nu dus ook Men of War 2, een vervolg op een hardcore, realistische rts.

De ontwikkelaars onthulden recentelijk details over hoe het nieuwste deel in de serie daadwerkelijk speelt. De IP, die in het Russisch ’Achter Vijandelijke Linies’ heet, bestaat al sinds 2004 en richt zich op de ‘hardcore’ strategiespeler. Dat is in het nieuwste deel niet anders, en je moet dan ook op een heleboel verschillende zaken letten. Pantsereenheden hebben bijvoorbeeld individuele zwakke plekken en de schade wordt daadwerkelijk gesimuleerd op basis van allerlei factoren. Wie ‘gewoon’ een leger sterke units wil groeperen en de vijand wil overrompelen, faalt dus.

©PXimport

Dat komt mede door een nieuw spelsysteem dat uniek is voor Men of War 2, namelijk de frontlinie. Het spel draait om het veroveren van terrein op de vijand, en daarbij schuift een denkbeeldige frontlijn steeds verder op. Nou ja, denkbeeldig: deze heeft sterke invloed op je eenheden. Als je units namelijk zonder ondersteuning achter de vijandelijke lijn belanden, zijn ze een stuk minder sterk en ‘groeit’ hun bescherming veel trager weer aan.

De enige eenheden die de frontlijn kunnen verplaatsen zijn infanterie-eenheden, wat betekent dat je dus ook niet zomaar wat tanks richting de vijand kunt sturen. Die kunnen ondersteuning geven, maar het zijn de veel kwetsbaardere voetsoldaten die echt land kunnen veroveren.

©PXimport

Directe besturing

Een ander belangrijk aspect in de reeks is de directe besturing van eenheden. Ook dat keert weer terug. Dat betekent dus dat je bijvoorbeeld een tank of een soldaat direct kan besturen, bijna alsof het een actiegame met een derdepersoonsaanzicht is. Een direct bestuurde eenheid heeft het voordeel van meer precisie en het is makkelijker om een specifieke eenheid op een specifieke plek dingen aan te laten vallen. Maar het blijft een rts, dus het grote plaatje is van groot belang.

Dit alles uiteraard volgens de ontwikkelaars zelf, want de presentatie gaf ons nog geen gelegenheid om de game zelf uit te proberen. Wel was er gelegenheid om vragen te stellen, zoals of de game nog steeds zo sterk op de hardcore spelers is gericht.

Duidelijker

Volgens de makers is dat nog steeds zo, maar worden de spelsystemen duidelijker uitgelegd dan voorheen. Ook is het mogelijk om verschillende commandostijlen te kiezen, wat betekent dat je in plaats van individuele eenheden groepen kunt aansturen, en zo meer of minder micromanagement hoeft te doen, naar gelang je smaak en tactische vermogens.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Verder heeft Men of War 2 volledige mod-support, iets dat de makers meerdere malen benadrukten. Mocht je de game helemaal willen ombouwen met een total conversion: ga je gang. De makers willen de spelersgemeenschap daarin zoveel mogelijk vrijheid geven.

Op basis van de gameplaybeelden in de presentatie is duidelijk dat Men of War 2 heel sterk inzet op een realistische weergave van gevechten tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dat uit zich in gedetailleerde modellen die zich zoveel mogelijk gedragen als ‘in het echt’. Het idee van een oprukkende frontlinie hebben we wel eerder in games gezien (zoals de inmiddels nagenoeg vergeten Xbox 360-titel Frontline), maar lijkt in deze rts wel heel goed tot zijn recht te komen. Het ziet er in elk geval uit alsof dat spelers (er is uiteraard multiplayer) dwingt om te denken als een generaal. Je moet de vijand terugdringen, zelf posities verstevigen en zo langzaam de tegenstander in de hoek drukken. Dat is toch wat anders dan het inmiddels zo gebruikelijke ‘overspoel de vijandelijke basis’-systeem dat andere games hanteren.

Of Men of War 2 met zijn nieuwe ‘beginnersvriendelijke’ opties ook nieuwe fans gaat winnen, is nu natuurlijk nog niet duidelijk. Wel lijkt de game voor de hardcore Tweede Wereldoorlog-strateeg een mooie nieuwe toevoeging. We wachten de uiteindelijke release met spanning af.

Men of War 2 heeft nog geen releasedatum, maar verschijnt naar verwachting ergens in 2022 voor pc. 

Thuis koffie van restaurantkwaliteit? De Philips Café Aromis 8000-serie belooft het. In deze review lees je of deze volautomaat de hype waarmaakt. Van perfect melkschuim tot minimaal onderhoud: ontdek waarom dit apparaat je lokale barista overbodig maakt, zelfs met gewone supermarktbonen!

Je kent het vast: je zit in je favoriete koffietentje, neemt een eerste slok van de cappuccino die je hebt besteld en valt even stil. De temperatuur, het mondgevoel, die volle smaak… alles lijkt te kloppen. En dan denk je aan de koffie thuis. Die is prima, of in elk geval best oké. Maar daar blijft het dan ook bij.

Dat dacht ik tenminste. Tot ik de Philips Café Aromis 8000-serie op mijn aanrecht installeerde en mijn keuken stante pede in een soort hippe koffiebar veranderde. De installatie van deze fraaie machine behelst niet meer dan een stekker in het stopcontact, water in het reservoir en een dosis verse koffiebonen bovenin. That’s it. Daarna kan het feest beginnen.

Hoewel de term 'restaurantkwaliteit' vaak niet meer dan een loze marketingkreet is, maakt dit apparaat dat woord opeens bizar concreet. Dat zit 'm in heel basale dingen: de koffie is direct op de juiste temperatuur (niet dat lauwe net-niet) en de smaak is vol en romig, zonder die nare bittere nasmaak. Dit apparaat lijkt bovendien precies te snappen wat jij wil; zonder dat je zelf als een bezetene aan de knoppen hoeft te draaien, staat er binnen de kortste keren een meer dan fatsoenlijke kop koffie voor je neus. Wat een topding!

©Philips

Duurdoenerij niet nodig

Erg prettig is het feit dat de machine enorm vergevingsgezind is. Hippe koffiesnobs vertellen je doorgaans dat je zonder exclusieve bonen van 30 euro per kilo nergens bent. Onzin, blijkt nu. Zelfs met een zak supermarktbonen en een pak volle melk (lang houdbaar werkt het best!) tovert dit ding een resultaat tevoorschijn waar je u tegen zegt. Hij weet echt het maximale uit elke boon te persen. Luxe zonder dat je boodschappenlijstje ingewikkeld of overdreven duur wordt, ik hou ervan.

En dan de melk. Vaak is dat thuis niet meer dan een zielig laagje luchtbelletjes dat na tien seconden als sneeuw voor de zon verdwijnt. Hier niet. Dit schuim is stevig, rijk en blijft dapper overeind staan. M'n ochtendcappuccino heb ik dan ook spontaan heilig verklaard, maar de echte verrassing is wat mij betreft de optie 'Melange'. Die is gloeiend heet, heeft de ideale verhouding tussen melk en koffie (puristen verklaren me voor gek) en maakt me elke keer weer instant gelukkig. Ik was aanvankelijk wat sceptisch over dit soort voorgeprogrammeerde recepten, maar deze verhouding is zo perfect afgestemd dat het elke keer weer aanvoelt als een echte traktatie.

©Philips

'Wat willen jullie drinken?'

Bezoek over de vloer? Kom maar door met de bestellingen! Vroeger hoopte ik stiekem op de keuze voor zwart (want: geen gedoe met melk), nu draai ik mijn hand niet meer om voor een latte of espresso macchiato. Sterker nog, ik nodig mensen nu vol enthousiasme uit om een kopje koffie te komen doen, en de reacties zijn elke keer unaniem: "Wauw, lekkere koffie!" 

Het mooie is dat je specifieke voorkeuren van je bezoek niet elke keer opnieuw hoeft in te voeren. Dankzij de gebruikersprofielen heeft iedereen in huis zijn eigen 'knop'. De een wil de latte met extra melk, de ander wil 'm juist sterker: dat kun je allemaal opslaan. En de machine verrast ook in de breedte. Waar ik zelf inmiddels min of meer verslaafd ben aan de Red Eye (een pittige boost voor de korte nachten), scoor ik bij mijn dochter punten met de 'Babychino'-functie: alleen warm melkschuim. Lekker voor het slapen gaan. 

Voor de liefhebbers zitten er trouwens nog allerlei cold brew-opties in het assortiment. Niet helemaal mijn ding – koffie kan me niet heet genoeg – maar fijn dat het kan als de smaak (of het bezoek) daarom vraagt.

©Eelko Rol

Geen schoonmaak-nachtmerries

Dan het onderhoud. We kennen de horrorverhalen van schimmelende slangetjes in volautomaten en hopeloos verkalkte zetgroepen. De Café Aromis 8000 is wat dat betreft een verademing. Water bijvullen, bakje met koffiepucks legen en (belangrijk!) de melkhouder gewoon even omspoelen onder de kraan (schijnt zelfs in de vaatwasser te kunnen). Geen ingewikkeld gedoe; de machine spoelt zichzelf krachtig door bij het opstarten en afsluiten. Het ding staat er, hij werkt en zeurt verder niet om aandacht. Had ik al gezegd dat dit een topding is?

O, en er is een app. Is die noodzakelijk? Neuh. Is het lekker? Ja! Via de app kun je de machine alvast aan het werk zetten terwijl je zelf nog even je mail checkt in bed. Je weet: technologie is op zijn best als het je luiheid faciliteert, en dat heeft Philips hier goed begrepen.

©Philips

Conclusie? Dit is meer dan een keukenapparaat; het is een stukje levensgeluk. Je hoeft niet meer te kiezen tussen gemak (dag Senseo!) en smaak. De Philips Café Aromis 8000 bewijst dat je dat perfecte koffiemomentje gewoon thuis kunt creëren. Zonder barista-cursus, zonder gedoe, maar mét die gelukzalige stilte na de eerste slok.

Enige minpuntje is wellicht de prijs, want die is met 999 euro best fors. Maar reken maar uit: een cappuccino kost tegenwoordig al snel 4 euro, dus met 250 gloeiend hete geluksmomentjes thuis heb je deze machine er al uit. Dat moet je jezelf gewoon gunnen.

Marc-Alexis Côté, die voorheen de Assassin's Creed-gamefranchise bij Ubisoft overzag, heeft dat bedrijf nu aangeklaagd.

Afgelopen oktober werd aangekondigd dat Côté vertrokken was bij het bedrijf. Dat gebeurde rond dezelfde tijd als dat Ubisoft de Assassin's Creed-franchise onderbracht onder Vantage Studios, een nieuwe dochteronderneming die het samen met Tencent heeft opgericht. Côté heeft decennialang aan de Assassin's Creed-franchise gewerkt en stond de laatste jaren aan het hoofd van de populaire spellenreeks.

Côté zou toen Assassin's Creed naar Vantage Studios ging een aanbod van Ubisoft hebben gekregen om een andere leidende positie binnen het bedrijf aan te nemen. Côté liet kort daarna publiekelijk weten dat deze positie niet vergelijkbaar was met zijn eerdere werk.

De aanklacht

Nu klaagt Côté Ubisoft dus aan, zo meldt CBC Radio Canada. Volgens hem zou hij de rol van 'Head of Production' aangeboden hebben gekregen binnen Ubisoft nadat Assassin's Creed binnen Vantage Studios werd ondergebracht, gevolgd door een mogelijke positie als 'Creative House'.

Volgens Côté zou hij daardoor leiderschap krijgen over "tweederangs" Ubisoft-franchises. Aangezien hij daarvoor de Assassin's Creed-franchise overzag, voelde dit voor hem als een wezenlijke stap terug.

Côté nam naar eigen zeggen twee weken vrij om over deze situatie te reflecteren. Aan het einde van die periode zou Ubisoft hebben geëist dat hij een besluit moest maken en besloot Côté dat dit een onacceptabele situatie was, en een "ontslag in vermomming". Hij eiste dan ook ontslagvergoeding, waarna hij te horen kreeg dat hij niet meer op werk hoefde te komen en Ubisoft aankondigde dat hij was vertrokken.

Volgens Côté heeft Ubisoft geclaimd dat hij vrijwillig is vertrokken, zodat men geen ontslagvergoeding hoefde te betalen. Côté eist nu twee jaar aan loon als ontslagvergoeding en 75.000 dollar aan schadevergoeding vanwege machtsmisbruik en schade aan zijn reputatie. In totaal komt dat neer op meer dan 1,3 miljoen dollar. Ook wil hij dat het concurrentiebeding komt te vervallen.

Vantage Studios en Assassin's Creed

Ubisoft richtte vorig jaar samen met het Chinese Tencent de dochteronderneming Vantage Studios op. Daar zijn de drie belangrijkste Ubisoft-franchise in ondergebracht, namelijk Assassin's Creed, Far Cry en Rainbow Six. Ook de ontwikkelteams die aan deze reeksen werken maken nu onderdeel uit van Vantage Studios.

De Assassin's Creed-franchise is al jarenlang een van de belangrijkste gamereeksen van de Franse uitgever Ubisoft. In de spellen gebruiken spelers parkour, stealth en gevechten om diverse exotische locaties uit de geschiedenis te verkennen. Het meest recente deel is het vorig jaar uitgekomen Assassin's Creed Shadows.