Een deel van Synology's NASsen ondersteunt het draaien van virtual machines. Je kunt op deze manier dus Linux, Windows of desnoods FreeDOS op het systeem installeren. En via de browser draaien. Niet alleen leuk, soms ook gewoon verdraaid handig.

Voor je extreem enthousiast wordt wel eerst een paar kleine kanttekeningen. Hoewel je Windows 10 als virtuele machine op je NAS kunt installeren, levert dat veelal geen top-gebruikerservaring op. Windows 10 is nogal ‘zwaar’ en heeft toch wel zo’n 4 GB RAM nodig om enigszins te functioneren. De meeste NASsen worden standaard uitgeleverd met 2 GB of soms 4 GB aan boord. Uitbreiden naar 8 GB is een must, zodat je tot zo’n 6 GB virtueel werkgeheugen aan je al even virtuele systeem kunt toewijzen. 

Omdat de gebruikersinterface gewoon in je browser draait, moet je verder ook weinig verwachten van spannende 3D-games en dergelijke. Sowieso al niet, omdat de NAS-cpu daar niet echt geschikt voor is. De ervaring leert dat het installeren van een virtuele Linux-machine (Ubuntu, Mint enzovoort) een veel betere gebruikerservaring oplevert. Kies je voor een Linux zonder GUI, dan is er helemaal niks aan de hand.

In dit voorbeeld pakken we een aardig ander besturingssysteem: FreeDOS. Lekker lichtgewicht en weinig veeleisend. Wat betekent dat het ook op NASsen draait met de standaard 2 GB RAM aan boord. FreeDOS is een open source besturingssysteem met als doel een platform voor zoveel mogelijk DOS-programma’s en games te bieden. Het meeste spul draait prima. 

Alleen extreem complexe zaken als Windows doen het niet. An sich ook geen drama, want je kunt natuurlijk altijd gewoon een virtuele Windows 98-systeem opzetten, mocht je daar behoefte aan hebben. Daar is FreeDOS niet voor nodig. Ander voordeel van FreeDOS is dat het lekker snel installeert, prima geschikt dus voor een experiment.

Virtual Machine Manager

Allereerst is het zaak om te controleren of jouwSynology NAS geschikt is voor het draaien van de benodigde software, Virtual Machine Manager. Je zou dat in de specificaties van je NAS op kunnen zoeken, maar het kan nog sneller. Log in op de webinterface van je NAS en start Package Center. Zoek naar Virtual Machine Manager. Wordt deze gevonden, dan is jou NAS compatibel en kun je het pakket installeren. 

Als dat gelukt is, is ’t tijd om je eerste virtuele computer te bouwen. Download als eerste de ISO van FreeDOS en bewaar deze in een map op je NAS(!). Start Virtual Machine Manager en klik in de kolom links op Virtuele machine. Klik rechts op de knop Maken.

In de wizard die nu start, selecteer je in de eerste stap de optie Andere. Klik op Volgende en nogmaals Volgende (we laten alles even bij de standaardlocaties en dergelijke). Geef je virtuele computer nu een naam, in dit voorbeeld Retrolol. Kies voor 1 CPU (het is DOS, tenslotte…) en achter Geheugen128 MB. Dat is voor een DOS-machine al veel te veel, maar minder kan niet. 

Als videokaart kies je voor VGA, lekker compatibel. Klik weer op Volgende. Tijd om de grootte van de harddisk in te stellen; de minimumgrootte hier is 10 GB. Voor een DOS-systeem eigenlijk véél te veel, maar minder instellen is niet mogelijk. Tien dus, gevolgd door een klik op Volgende.

©PXimport

Bij netwerk kies je best voor Niet verbonden, voor de meeste DOS-software is dit een zinloze optie. Bovendien ook wel zo veilig natuurlijk. Klik weer op Volgende. Klik op de knop Bladeren achter ISO-bestand voor opstarten. Blader naar de NAS-map waarin je net het ISO-bestand van FreeDOS hebt opgeslagen en selecteer dit. Kies achter Opstarten vanaf voor DVD/CD-ROM. 

Alle overige instellingen kun je laten staan zoals voorgesteld. Klik weer op Volgende. Selecteer welke gebruikers gebruik mogen maken van de virtuele machine en klik op Volgende, gevolgd door een klik op Toepassen. Je virtuele computer is nu klaar voor de eerste start.

©PXimport

FreeDOS installeren op Synology NAS

Selecteer de net gemaakte virtuele machine in het lijstje en klik op Inschakelen. Klik dan – na even tot drie geteld te hebben – op Verbinding maken. In een nieuwe browsertab zie je nu FreeDOS van de virtuele installatie-cd starten. Doorloop de hele installatiewizard. Het spreekt allemaal redelijk voor zich, zeker voor een ieder die ooit MS-DOS heeft gebruikt. Inderdaad: een schijf zal gepartitioneerd en geformatteerd moeten worden, daarvoor wordt het aloude fdisk uit de mottenballen getrokken. 

Kies simpelweg steeds de standaard gesuggereerde instellingen en het komt vanzelf goed. Bedenk ook dat je niks op de NAS zelf verwijdert, formatteert of wat dan ook. Het gebeurt echt alleen allemaal binnen die virtuele machine. In het allerberoerdste geval is het een kwestie van uithuilen en opnieuw beginnen. Net als vroeger, eigenlijk...

©PXimport

Is je FreeDOS eenmaal geïnstalleerd, dan moet je – met de machine in het lijstje met virtuele machines geselecteerd – even op de knop Actie en dan Bewerken klikken. Klik in het geopende venster op de tab Andere en selecteer achter Opstarten vanaf de optie Virtuele schijf en klik op OK. Inmiddels zal je FreeDOS mogelijk al vanaf de virtuele cd-rom opgestart zijn naar een DOS-prompt. Tik hier het commando shutdown gevolgd door een druk op Enter. 

Start vervolgens de virtuele machine als op de eerder uitgelegde manier nogmaals. Je zult zien dat er nu vanaf de virtuele harde schijf wordt gestart, missie geslaagd. Om software onder DOS te installeren kun je bijvoorbeeld een ISO van een cd bomvol software koppelen. Van dergelijke verzamel-cd’s zijn er hier bij The Internet Archive voldoende te vinden!

Tot slot geldt, dat als je FreeDOS op een nette manier wilt afsluiten, je altijd het commando shutdown dient te gebruiken.

Liveservicegames en hero shooters waren in 2016 niet per se nieuw. Destiny ging al twee jaar hard, en hoewel nieuwkomer Overwatch erg goed ontvangen werd, trokken sommigen al snel vergelijkingen met Valve’s inmiddels oude Team Fortress 2. Toch wist de hero shooter van Blizzard een Game of the Year Award voor de neus van onder andere Uncharted 4: A Thief’s End weg te grissen. Het was een glorieus begin van een moeizaam traject.

In de afgelopen tien jaar onderging Overwatch grote veranderingen. Na een groot succes met ruim 50 miljoen totale spelers in de eerste drie jaar kondigde Blizzard in 2019 aan dat er een vervolg zou komen, dat ‘naast het originele Overwatch’ moest bestaan en uitgebreid werd met Player-versus-Environment-content. De 6-tegen-6 Player-versus-Player-gameplay waar Overwatch om bekendstaat, zou blijven bestaan en voorzien worden van dezelfde content in de twee games. Ook zou Overwatch 2 een exclusieve PvE-modus met een verhaallijn en skill-trees krijgen, waarmee ieder personage op zowel grote als subtiele wijze aangepast kon worden.

©Blizzard

Nee, toch niet

Wie Overwatch 2 sinds de early access-verschijning eind 2022 heeft gespeeld, weet dat daar maar bar weinig van is waargemaakt. Overwatch en Overwatch 2 werden ten eerste geen aparte titels: laatstgenoemde heeft de plaats van het origineel simpelweg ingenomen. Die verhaalmodus? Voor 15 euro kreeg je met de 1.0-release van Overwatch 2 in augustus 2023 toegang tot drie missies. Die verkochten niet goed genoeg voor Blizzard – volgens bronnen Bloomberg - waarmee de mogelijkheid van meer PvE-content direct werd begraven.

Het was toen zelfs al bekend dat de PvE-modus grotendeels geschrapt was, gezien de modus volgens regisseur Aaron Keller ‘de focus tijdens het ontwikkelproces van de game belemmerde’. Dat is geen vreemde redenering, maar PvE was wel juist datgene dat Overwatch 2… nou ja, Overwatch 2 maakte. Uiteindelijk was de lancering van de ‘nieuwe’ game vooral een grote update, met drie nieuwe personages, wat extra arena’s en een nieuwe 5v5-opzet in plaats van 6v6. Er stond nu slechts een ‘2’ achter.

©Blizzard

Een alternatieve toekomst

Recent werd aangekondigd dat Overwatch 2 het cijfer van de naam afknipt met het twintigste seizoen en dus weer gewoon Overwatch heet – we zijn dus weer terug bij af. Ik stapte zelf destijds op de Overwatch-trein door juist de belofte van PvE in het vervolg, en heb uiteindelijk pakweg 300 uren tussen beide games verdeeld. Hoewel ik naarmate de tijd vorderde wat uren in de competitieve modus stak, maakte het spelen met vrienden de ervaring écht vermakelijk.

Gezellig kletsen, schreeuwen tegen willekeurige teamgenoten en de mix van tactiek en variatie die de vele personages in Overwatch bieden: dat staat mij bij. Een PvE-modus waarin juist dat samenspel en de speelwijze van de verschillende heroes aan te passen zijn naar jouw speelstijl was een soort heilige graal, die uiteindelijk dus nooit verscheen. Dat is eeuwig zonde. De competitieve e-sportscene van Overwatch is al sinds het begin een belangrijk aspect van de game, dus ergens is het begrijpelijk dat het team dit niet uit het oog wilde verliezen.

©Blizzard

Maar juist in de laatste jaren zien we een interessante verschuiving naar PvE, of in ieder geval multiplayer-ervaringen die niet geheel om competitie draaien. Denk aan Helldivers 2 van een paar jaar terug, waarin vrienden en willekeurige spelers het opnemen tegen legioenen aan vijanden – en zelfs wereldwijd samen naar een doel werken. Of de explosie aan zogenaamde ‘friendslop’ games als Peak en Lethal Company, die geheel draaien om het samen uitvoeren van taken als een berg beklimmen of het verzamelen van schroot. Een game als Arc Raiders bevat daarbij ook PvP-elementen, maar staat ook bij omdat meerdere spelers samen kunnen komen om een gigantische robot te verslaan. Video’s waarbij spelers plots oude vrienden tegenkomen in de game tonen aan waarom PvE momenteel zó ontzettend leuk kan zijn.

De realiteit

Het is achteraf makkelijk te zeggen, maar de originele visie voor Overwatch 2 had best een prominente rol in het huidige gamelandschap kunnen bekleden. Met de aankondiging werden uitgebreide skilltrees getoond voor de verschillende personages waar Overwatch om bekendstaat.

©Blizzard

Een van Mei’s speciale vaardigheden is bijvoorbeeld het veranderen in een ijspegel, om zo health terug te verdienen en een paar seconden onverwoestbaar te zijn. Met een van de skills die getoond werd veranderde deze ijspegel in een ijsbal, waarmee ze op spectaculaire wijze door groepen vijanden kan kegelen. De PvE-modus had de potentie om een soort zandbak voor dergelijke ideeën en ingrijpende veranderingen voor het klassieke Overwatch te worden. Een speelsere mix van skills en samenwerking om juist die avonturen uit bijvoorbeeld een Helldivers 2 te nabootsen. De tactische teamgameplay had dan ook niet hoeven verdwijnen, het zou juist vet geweest zijn om met vrienden verschillende skills af te stemmen en los te laten op de robots van Null Sector.

Dat is nog zoiets: de lore en verhaallijn van Overwatch zijn ontzettend interessant, en had meer in de schijnwerpers kunnen staan met de PvE-insteek. Nog voordat ik de games überhaupt had aangeraakt, verslond ik de prachtig geanimeerde filmpjes van Blizzard en verhalen die ze voor de personages uitbrachten.

Wat ik dan ook zie van de nieuwe update wringt met mijn gevoel. Ja, het lijkt erop dat Blizzard een inhaalslag maakt en sneller met nieuwe personages komt om de game fris te houden. Het wekt de indruk dat we weer terug zijn bij het ‘oude’ Overwatch, en dat de ontwikkelaar nog altijd een sterke hero shooter wil behouden nu concurrenten als Marvel Rivals het speelveld hebben betreden. Toch kan ik het niet laten om te fantaseren over hoe Overwatch meer had kunnen zijn dan een hero shooter.

De realiteit is dat het Overwatch-team geen goede balans wist te vinden tussen het bijhouden van de PvP- en competitieve scene van Overwatch en de ontwikkeling van de PvE. Zonde, want zeker in het huidige multiplayerklimaat, waar mensen steeds meer achterover lijken te hangen om met elkaar te spelen in plaats van tegen elkaar, had het originele Overwatch 2 perfect gepast.

Samen met onze vrienden van bol geven we wekelijks een nieuwe game weg, en deze week is dat natuurlijk Mario Tennis Fever.

Fever verscheen namelijk deze week voor de Nintendo Switch 2 en is volgens onze Simon een uitstekende Mario-sportgame. Met z'n Fever Rackets - die speciale slagen vol onvoorspelbare effecten mogelijk maken - goede basisgameplay en flink wat content weet Fever boven de afgelopen delen uit te stijgen:

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Winnen

Wat moet je doen om te winnen? Ga naar de website van bol, vind de productcode in de url (bestaande uit zestien cijfers) en vul die hieronder in het invulformulier in! Vergeet ook niet je naam en emailadres in te vullen, dan sturen we je zo snel mogelijk een code om de game fysiek op bol.com te bestellen!

Werkt het formulier niet? Klik dan hier.