Elke maand verschijnen er talloze nieuwe Netflix-films en Netflix-series. Lastig om allemaal bij te houden, dus zetten wij graag de beste films en series die nieuw zijn op Netflix op een rijtje. Dit is er in september nieuw op Netflix!

Love on the Spectrum (seizoen 2)

In het eerste seizoen van Love on the Spectrum maakten we kennis met een aantal mannen en vrouwen op het autisme spectrum die op zoek waren naar partners en romantiek. Vanwege hun autisme gaat dat echter niet altijd even gemakkelijk. In Love on the Spectrum wordt de visie op romantiek van mensen op het autisme spectrum getoond, wat soms grappige, vreemde en ontroerende momenten oplevert. In seizoen twee volgen we wederom enkele bekende gezichten uit het eerste seizoen. Maar er worden ook enkele nieuwe mensen gepresenteerd, gezien sommigen uit het eerste seizoen daadwerkelijk de liefde gevonden hebben. 

Keeping up with the Kardashians (seizoen 6)

Wie zin heeft om even helemaal af te schakelen bij wat goede oude reality televisie, kan zijn hart in september ophalen met seizoen zes van Keeping up with the Kardashians. Eerder waren al oudere seizoenen te bekijken op Netflix en nu gaat het verhaal van ’s werelds beroemdste zussen verder in seizoen 6. Ook hier kun je er van uit gaan dat er genoeg drama is om de gemoederen mee bezig te houden. 

Midnight Mass

Deze spannende miniseries verschijnt in september nieuw op Netflix dus horrorliefhebbers opgelet! De serie is namelijk van de hand van de makers van The Haunting of Hill House dus je kunt er van uit gaan dat het je op het puntje van je stoel houdt. In deze miniserie arriveert een jonge en charismatische priester in een troosteloos stadje. Met zijn komst verandert alles binnen de stad. De jonge priester belooft namelijk wonderen maar er gebeuren een hoop andere mysterieuze dingen die niet altijd even positief zijn. Al snel neemt het geloof in de kerk toe in het stadje. Tenslotte lijkt het kwaad voor de deur te staan en dan kun je alleen nog maar bidden.

Monsters Inside: the 24 Faces of Billy Milligan

Netflix blijft het publiek voorzien van true crime content en zo ook met de nieuwe serie Monsters Inside. In deze eerste aflevering wordt er ingezoomd op het leven van Billy Milligan die lijdt aan een dissociatieve identiteitsstoornis. Bij deze stoornis besta je niet uit één persoon maar zijn er meerdere mensen in je hoofd die af en toe naar de voorgrond treden en het overnemen. Bij Billy Milligan zijn het er maar liefst 24. Maar wat gebeurt er als één van deze 24 personen een misdaad pleegt met zware gevolgen? In het geval van Billy Milligan betekent dit dat er 23 onschuldige personen in zijn hoofd actief zijn en er slechts één dader is. Hoe straf je zo iemand? De zaak zorgde voor flink wat roering in de VS. 

Schumacher

Michael Schumacher is een oud Formule 1-coureur met een legendarische status. Schumacher heeft namelijk allerlei records op zijn naam staan die lange tijd ongeëvenaard bleven. Met zijn inzet en zijn passie voor de racesport, wist hij niet alleen zichzelf maar ook het team van Ferrari tot grote hoogtes te tillen. In deze documentairefilm wordt de hele carrière van Schumacher onder de loep genomen met commentaar uit de racewereld maar ook van zijn kinderen. Zijn zoon is zelfs inmiddels in de voetsporen van zijn vader getreden en racet ook in de Formule 1. In deze documentaire worden nooit eerder vertoonde beelden getoond en krijgt de carrière van Schumacher nog meer diepgang.

Prey

Een groep vrienden gaat op een kampeertocht in de wildernis. Ze hebben het enorm naar hun zin maar al snel blijkt dat ze niet alleen zijn. De vrienden worden achtervolgd door een scherpschutter die het op ze gemunt heeft. Ze moeten rennen voor hun leven in een poging deze dodelijke achtervolger af te schudden. Dat is echter makkelijker gezegd dan gedaan en de wildernis is een woest terrein waar gevaar overal op de loer ligt. Alsof survivallen niet moeilijk genoeg is, zorgt de achtervolging van een scherpschutter ervoor dat de vrienden niet alleen vrezen voor hun leven door de scherpschutter, maar ook door de omgeving.

The Craft: Legacy

The Craft is een film uit de jaren ’90 die onder tieners een iconische status bereikte. Hierin spelen vier jonge tienermeiden namelijk met krachten die ze niet goed lijken te begrijpen. Deze heksen van de middelbare school raken al snel in de problemen dankzij zwarte magie. Als vervolg op deze film werd The Craft: Legacy gemaakt. Ook hierin volgen we drie jonge tienermeiden die zich dagelijks bezighouden met hekserij. Als een nieuw meisje op school komt, vinden ze in haar de vierde heks om hun cirkel compleet mee te maken. Ze ontdekken nieuwe krachten in zichzelf die niet altijd even positief uitpakken. 

Blood Brothers: Malcom X & Muhammad Ali

Malcom X en Muhammad Ali waren beide twee zwarte moslim mannen die de periode waarin ze leefden gedefinieerd hebben. Waar Ali een van de meest iconische boxers is van de 20ste eeuw, was Malcom X een leider van de zwarte gemeenschap die opkwam voor de rechten van zwarte mensen en mensen van kleur en zich uitsprak tegen witte onderdrukking. De twee mannen kregen een hechte vriendschap die onwaarschijnlijk maar daarom niet minder bijzonder was. Ze hadden een student-leraar verhouding waarin beide mannen het beste in elkaar naar boven haalden. 

The Starling

Wat is er erger dan het verliezen van je kind? Dat is precies wat Lily en haar echtgenoot Jack overkomt. Beiden worstelen met de gevolgen van dit tragische verlies waarbij Jack in een mentale inrichting belandt en Lily dagelijks worstelt met het doorlopen van haar dag. Dan komt er echter een kleine vogel in Lily’s tuin terecht die allerlei emoties bij haar naar boven haalt, waarbij woede overheerst. Deze territoriale vogel weet namelijk niet van ophouden en Lily wordt gedwongen om onder ogen te zien wat deze vogel bij haar losmaakt. Daar wordt ze wel een handje bij geholpen door een wel hele inzichtvolle dierenarts. 

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.