De LG 43UJ630V LCD-tv is met zijn 43 inch schermmaat een goede keuze als je op zoek bent naar een bescheiden Ultra HD-tv. Hoe goed presteert deze betaalbare televisie?

Saai en goedkoop zijn de woorden die ons te binnen schieten als we deze televisie zien. Hij is vrij dik in profiel, en het zwarte glossy kader oogt wat goedkoop. Het toestel staat op twee kleine voeten, links en rechts, maar die zijn niet erg stevig. Met een klein duwtje wiebelt het hele scherm.

Aansluitingen

Het toestel is uitgerust met drie HDMI-aansluitingen, en twee usb-aansluitingen, waarvan er telkens een achteraan staat, en de rest aan de zijkant. Alle aansluitingen aan de achterkant wijzen naar de muur, daar moet je rekening mee houden als je voor wandmontage kiest. Er is geen hoofdtelefoonuitgang, maar het toestel biedt wel bluetooth voor een draadloze hoofdtelefoon.

Beeldkwaliteit

Het IPS-paneel van deze televisie zorgt voor een vrij goede kijkhoek, maar levert een zeer matige zwartwaarde, en dus beperkt contrast. Hij toont ook iets te veel zwartdetail, waardoor donkere beelden een ietwat vale indruk achterlaten. Wie iets meer contrast wenst, zet ‘dynamisch contrast’ op de laagste of midden stand. Het scherm is veel beter op zijn gemak bij heldere content, met veel kleur. Die beelden zijn levendig en natuurlijk dankzij een prima kalibratie in de bioscoop-beeldmode. Enkel rood, oranje en magenta tinten zijn iets te donker, maar dat zal je in de praktijk nooit merken. Het scherm heeft een goede uniformiteit, maar toont een beetje ‘dirty screen effect’, waarbij je op egale, bewegende kleurvlakken wat oneffenheden ziet, alsof het scherm vuil is.

©PXimport

De televisie zet al je bronnen, van dvd tot spelconsole, netjes om naar Ultra HD resolutie, en werkt degelijk ruis weg. Het verbergt, zoals alle televisies in deze prijscategorie, wel wat detail in snel bewegende beelden.

HDR

Alhoewel zijn maximale helderheid van ongeveer 425 nits vrij goed is voor deze categorie, kan de UJ635V geen overtuigende HDR-beelden neerzetten. In heldere beelden ontbreekt de sprankeling, en is het kleurpalet te beperkt, in donkere beelden speelt de slechte zwartwaarde hem parten waardoor die scènes vaal en grijs lijken.

©PXimport

©PXimport

Het toestel is compatibel met HDR10 en HLG-standaarden. Beschouw HDR-weergave als een bonus, maar zeker niet als een argument om deze set aan te kopen. Dat is overigens geen verrassing in dit prijssegment.

Smart TV

WebOS 3.5 is een uitstekend smart tv-platform dat je op overzichtelijke en speelse wijze toegang biedt tot alle bronnen, apps en functies. Je kunt de tegels op het Home-scherm ordenen zodat je al je favorieten onmiddellijk terug vindt.

Afstandsbediening en geluidskwaliteit

Bij deze sets krijg je geen Magic Remote, maar een klassieke zapper. De rubberachtige toetsen zijn gemakkelijk in te drukken. De remote gebruikt een erg compact layout, waardoor je soms wel eens een foute toets aanslaat als je niet goed kijkt. Er zijn aparte toetsen voorzien voor Netflix en Amazon Video. De gebruiksinterface werkt prima met deze remote, maar de Magic Remote is net iets handiger.

In deze categorie leg je best geen al te hoge verwachtingen voor geluidskwaliteit. De televisie presteert adequaat voor dagelijks gebruik, maar is vooral geoptimaliseerd voor dialogen. De laagweergave gaat vrij gemakkelijk in vervorming of wordt door de televisie aan banden gelegd zodat je soms de bas hoort verdwijnen. Wil je degelijk geluid, dan ben je op een externe oplossing aangewezen.

©PXimport

Conclusie

Deze LCD-tv is met zijn 43 inch schermmaat een goede keuze als je op zoek bent naar een zacht geprijsde, bescheiden Ultra HD tv voor alledaags kijkplezier. Filmfanaten moeten beseffen dat hij door zijn matig contrast het beste resultaat geeft als je de kamer niet verduistert. Gamers mogen rekenen op een kleine input-lag.

De LG 43UJ630V heeft een beperkt contrast, maar zolang je de woonkamer niet verduistert, zal dat geen probleem zijn. De heldere, kleurrijke weergave en prima kijkhoek zijn troeven die hem een goede tv voor het hele gezin maken. Hij is bovendien erg goed uitgerust, met WiFi, Bluetooth en een leuk smart tv-systeem. Beperkt detail in snel bewegende beelden en een flauwe HDR-weergave zijn factoren die eigen zijn aan de prijscategorie.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.