Zoek je een betaalbare soundbar met een goed geluid, dan is de Panasonic SC-HTB496 een uitstekende keuze. Ondanks de relatief lage aanschafprijs produceert dit audiosysteem veel decibellen. De langwerpige speaker en draadloze subwoofer zijn gezamenlijk namelijk goed voor een uitgangsvermogen van 320 watt. Voel de bas van zware soundtracks voortaan letterlijk in je lichaam trillen. Dichter bij de actie kun je niet komen!

Partnerbijdrage - In samenwerking met Panasonic

De stijlvol vormgegeven SC-HTB496 plaats je probleemloos voor of onder vrijwel elke smart-tv. Met een bescheiden hoogte van 5,6 centimeter blokkeert de langwerpige behuizing naar alle waarschijnlijkheid geen beeld. Voor soundbarbegrippen valt de lengte van tachtig centimeter bovendien mee. Het apparaat matcht goed met televisies van 43 inch of groter.

Heb je geen televisiemeubel? Geen probleem, want je hangt dit apparaat eenvoudig op. Gebruik hiervoor de bijgesloten schroeven. De adapter- en audio-aansluitingen bevinden zich aan de achterzijde van de soundbar. Dankzij slimme inkepingen bevestig je de behuizing evengoed strak tegen de wand.

©Panasonic

Draadloze baspower

Voor een meeslepende film- of game-ervaring is het gebruik van een losstaande subwoofer een must. Naast een soundbar is er om die reden een krachtige subwoofer inbegrepen. Met een vermogen van 160 watt produceert deze basspeaker van 16 centimeter een diepe laag. Zeker wanneer je het volume flink opschroeft, ervaar je actiebeelden voortaan veel intenser. Hoor en voel de bas overal in jouw woonkamer.

Het maakt daarbij niet uit waar je hem neerzet. Naast het tv-kastje, de salontafel of de bank: je kunt deze subwoofer werkelijk overal kwijt. De basspeaker is namelijk draadloos met de soundbar verbonden. Zoek wel een plek in de buurt van het stopcontact, want het apparaat vereist netstroom. Heb je niet altijd behoefte aan een flinke portie bas? Geen zorgen, want je past de lagen tonen via vijf verstelbare niveaus naar eigen wens aan. Luister altijd naar een geluid dat jij het prettigste vindt klinken.

©Panasonic

Twee grote fullrange-drivers

Anders dan de bescheiden omvang doet vermoeden, levert de SC-HTB496 een groots geluid. Gebruik dit audiosysteem dus gerust in een ruime kamer. De soundbar heeft twee forse fullrange-drivers van 4,5 × 12 centimeter. Die verzorgen de hoge tonen en het middengebied. Een geïntegreerde versterker van 160 watt stuurt deze kegelvormige luidsprekers aan. Wegens dit behoorlijke uitgangsvermogen kan de geluidsset erg luid spelen. Als aanvulling op de subwoofer bevat de behuizing ook nog basreflexpoorten. Die zetten het laag nóg meer kracht bij!

Panasonic heeft beide actieve audiodrivers bewust op de uiteinden van de soundbar gepositioneerd. Dat resulteert in een duidelijker stereobeeld. Zo hoor je bijvoorbeeld zware motoren van links naar rechts scheuren. Een pluspunt is dat de SC-HTB496 een Dolby Digital-audiospoor kan verwerken. Zo profiteer je tijdens films, series, tv-programma’s en sportwedstrijden van een hoge audiokwaliteit.

©Panasonic

Muziek streamen over bluetooth

Zelfs wanneer de televisie uitstaat, is deze soundbar het centrale middelpunt van de huiskamer. Je gebruikt de 2.1-kanaals audioset óók voor het luisteren naar muziek, podcasts en radio. Geniet hierbij van spatzuivere klanken waarbij de bas zich nadrukkelijk laat gelden. Met name liefhebbers van de wat hardere muziekstijlen weten dat ongetwijfeld te waarderen. Tegelijkertijd komen ook rustigere muziekgenres als klassiek, soul en jazz prima uit de verf. Dankzij de gevoelige fullrange-audiodrivers luister je naar een detailrijk geluid.

De makkelijkste afspeelmethode is het draadloos streamen van muziek. Dat werkt via bluetooth. Je maakt vanaf een smartphone, tablet of laptop eenvoudig verbinding met de soundbar. Open vervolgens bijvoorbeeld Spotify of een radio-app, waarna de SC-HTB496 de audiostream duidelijk laat horen. Het geheugen biedt plek aan acht bronapparaten. Er is dus ook ruimte voor eventuele gasten om tijdens een gezellige avond (beurtelings) mooie liedjes te kiezen. Heb je nog een usb-stick of externe harde schijf met mp3’tjes liggen? Koppel deze opslagdrager dan rechtstreeks aan de soundbar. De usb-poort bevindt zich aan de achterzijde van de behuizing.

©Panasonic

Maximaal aansluit- en bedieningsgemak

Deze soundbar kan het tv-geluid op twee manieren verwerken. Voor veruit de meeste tv-toestellen volstaat de aanwezige HDMI-ARC-aansluiting. Het geluid van tv-programma’s, video-apps en games bereikt zo in een hoge kwaliteit de soundbar. Is jouw televisie al iets ouder? Er is als alternatief ook een optische ingang beschikbaar. Wanneer je al HDMI voor de tv-verbinding gebruikt, houd je de optische aansluiting vrij voor een ander audioapparaat. Koppel bijvoorbeeld een cd-speler, radio of audiostreamer.

Voor aansturing van het audiosysteem levert Panasonic een kleine afstandsbediening mee. Handig is dat je daarmee tussen verschillende geluidsmodi kunt switchen. Selecteer bijvoorbeeld News wanneer je stemmen wilt versterken. Dat is onder meer nuttig voor wie het journaal of een talkshow nauwlettend wil volgen. De Sports-modus legt de nadruk op stadiongeluiden, terwijl Cinema films en series ruimtelijker laat klinken. Verder heb je keuze tussen de luistermodi Standard en Music. Je gebruikt de afstandsbediening ten slotte om soepel tussen bronnen te switchen, zoals usb en bluetooth.

Panasonic SC-HTB496 kopen

Als je een betaalbare soundbar met een krachtig (bas)geluid zoekt, is de Panasonic SC-HTB496 een perfecte kandidaat. Bekijk dit product op Kieskeurig.nl

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.