Zoals de productnaam al doet vermoeden, kenmerkt de JBL Bar 2.1 Deep Bass zich door een diepe laagweergave. Naast de soundbar zit er in de ruime productdoos namelijk ook een losse subwoofer. We zijn benieuwd of het testpanel tijdens films, series en muziek een stevige bas kan waarderen.

Partnerbijdrage – in samenwerking met JBL

Als onderdeel van de Kieskeurig.nl Soundbarwijzer is deze JBL Bar 2.1 Deep Bass uitgebreid getest door verschillende testers, die de soundbar twee weken in eigen huis hebben uitgeprobeerd. Wil je meer weten over de testprocedure of over de resultaten van de andere deelnemende modellen? Klik dan op de groene knop hieronder.

Strak en modern ontwerp 

Over het uiterlijk van deze soundbar zijn de testers het eens. Het design van de Bar 2.1 Deep Bass oogt strak en modern. De behuizing van 96,5 centimeter combineert goed met elke hedendaagse (middel)grote televisie. Het testpanel is over het algemeen te spreken over het formaat en de bouwkwaliteit. Tester Loubna: “De soundbar is compact en voelt stevig aan. Daarnaast past het tijdloze design bij iedere woonstijl.” 

©JBL

Krachtige subwoofer 

De Bar 2.1 Deep Bass doet zijn naam eer aan, want het testpanel waardeert de duidelijk hoorbare lage tonen. Tester Joost omschrijft het treffend: “De bas is van uitzonderlijke kwaliteit en tilt mijn kijk- en luisterervaring naar een hoger niveau. Elke beat komt tot leven!” Volgens Martin dendert de diepe bas echt de woonkamer binnen. De intensiteit van de laagweergave is aanpasbaar. Dat is maar goed ook, want enkele testers gebruiken deze optie om te voorkomen dat de lage tonen te veel overheersen. Bart vindt het prettig dat de subwoofer draadloos met de soundbar is verbonden. Hierdoor hoeft hij geen rekening te houden met kabels en kan hij de basspeaker makkelijk uit het zicht plaatsen. Ook een ander testpanellid ervaart voldoende vrijheid bij het positioneren van de subwoofer.  

Fenomenaal geluid 

Vanzelfsprekend is de Bar 2.1 Deep Bass niet alleen bedoeld om mee te ‘knallen’. De soundbar telt twee gevoelige tweeters en vier krachtige middentoners. Samen met de subwoofer ontstaat er zo een vol geluid. De testers gebruiken diverse superlatieven om de audiokwaliteit te duiden. Zo bevatten de testverslagen termen als 'fenomenaal', 'geweldig', 'indrukwekkend' en 'super'.

Bart is na het beluisteren van de Bar 2.1 Deep Bass helemaal overtuigd: “Ik was vanwege eerdere ervaringen eerst ietwat sceptisch over soundbars, maar over dit exemplaar ben ik erg enthousiast. Het tv-geluid klinkt nu veel voller, dat is echt genieten!” Loubna is eveneens tevreden: “De verstaanbaarheid van stemmen is echt een hele grote verbetering ten opzichte van het normale televisiegeluid. Verder vervormen de klanken op een hoog volume niet.”  

Muziek luisteren 

De testers gebruiken deze soundbar niet alleen voor videocontent. Begrijpelijk, want de hoge geluidskwaliteit leent zich natuurlijk ook goed voor het luisteren van muziek. Vanuit een app op de smartphone kunnen gebruikers draadloos audio streamen. Dat werkt via bluetooth. Twee testers laten weten dat het koppelen van Spotify moeiteloos verloopt.   

Aansluiten en direct genieten 

Elke tester krijgt dit audiosysteem makkelijk aan de praat. Iemand rept zelfs over 'plug & play'. Na het aansluiten van de HDMI-kabel werkt dit audiosysteem meteen. Het geluid van de televisie ‘springt’ namelijk vanzelf over naar de Bar 2.1 Deep Bass. Verder verbindt de soundbar zichzelf automatisch met de draadloze subwoofer, waarna het kijkplezier kan beginnen. Wie toch wat extra hulp nodig heeft, raadpleegt hiervoor de meegeleverde korte handleiding. Een tester merkt op dat het mogelijk is om de soundbar met een geschikte afstandsbediening van de televisie aan te sturen. In dat geval is de compacte afstandsbediening van de soundbar voor eenvoudige opdrachten niet meer nodig, zoals het wijzigen van het volume. 

©JBL

Conclusie 

Het testpanel vindt de JBL Bar 2.1 Deep Bass een perfect audiosysteem. In de reviews en enquêtes komt er zelfs geen enkel minpunt naar voren. Dat is een unicum! Deze betaalbare soundbar/subwoofer-combinatie scoort dan ook een hoog gemiddeld eindcijfer van een 8,4.  

Pluspunten

• Goede prijs-kwaliteitverhouding 

• Zeer krachtige bas 

• Hoge audiokwaliteit 

• Eenvoudige installatie 

• Modern design 

Minpunten

• Geen

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.