Het wordt spannend hoe het gaat lopen deze feestdagen. Krijgen we een enorme toename in het aantal coronagevallen of blijft het cijfer stabiel? Als je zelf symptomen hebt, dan hoor je je te laat testen en mag je verder niemand zien. Ook fitnesstrackers kunnen een rol spelen bij het ontdekken of je mogelijk corona onder de leden hebt. Maar hoe betrouwbaar is dat?

Om met de deur in huis te vallen, een fitnesstracker of activitytracker is niet in staat om te zeggen ‘ja, je hebt corona’. Dat gaat een brug te ver. Wel zijn er fabrikanten die beweren dat er in de helft van de gevallen kan worden waargenomen dat iemand het virus heeft. Dat kan zelfs nog voor de symptomen de kop opsteken.

Fitbit meent dat zijn Charge- en Versa-modellen in ongeveer 50 procent van de gevallen kan zien of iemand corona heeft, al één dag voor de symptomen zich laten zien. Fitbit meldt zelfs bijzondere gevallen waarin het al een week voor de persoon zich ziek voelde kon worden waargenomen. Hoewel je je uiteraard nog steeds moet laten testen, heeft het eerder weten dat je ziek bent zo zijn voordelen. Je kunt hierdoor eerder zorgen dat je thuisblijft en hierdoor zal je potentieel minder mensen aansteken.

Voordat de wearables van Fitbit ook echt een soort corona-optie kunnen krijgen, moet hiervoor nog het één en ander worden aangepast. Zo moet bepaalde informatie gecombineerd worden met elkaar, waardoor er iets meer kan worden gezegd over de mogelijke coronabesmetting. Fitbit wil mensen meten wanneer ze slapen. Op dat moment zijn je hartslag en ademhaling het meest consequent en dat zorgt voor goed vergelijkingsmateriaal met de nachten ervoor.

Apple is er ook mee bezig voor zijn Apple Watch. Het schijnt namelijk vooral de combinatie hartslag, ademhaling en lichaamstemperatuur te zijn die duidelijk kan maken of je het virus onder de leden hebt. Tenminste, het hoeft niet per se het coronavirus te zijn waardoor je hartslag verandert. Het kan ook een andere ziekte zijn.

©PXimport

Voor het geval dat

Helemaal waterdicht zijn activitytrackers dus niet en dat zullen ze niet snel worden. Aan de andere kant is elk moment waarop je kunt waarnemen dat je misschien ziek wordt juist in deze pandemie belangrijk. Ook al blijk je geen coronavirus te hebben, dan heb je het in ieder geval wel vast laten testen, zodat je weet of je anderen mogelijk in gevaar brengt.

Er is nog iets belangrijks, namelijk dat niet iedereen die het coronavirus heeft ook daadwerkelijk iets merkt. Ben je bijvoorbeeld helemaal niet verkouden of kucherig, dan zou je misschien niet eens doorhebben dat je aan het virus lijdt. Mogelijk is je hartslag wel anders dan normaal, omdat je lichaam wel bezig is het virus te bestrijden. Zoiets ontdek je eigenlijk alleen door een wearable te gebruiken. Een wearable is in de strijd tegen corona een mes dat aan twee kanten snijdt.

De tracker van UMC

Het gaat er daarbij dus niet om dat een fitnesstracker zou kunnen weten dat je het coronavirus hebt, het gaat erom dat ze kunnen helpen signaleren dat je het mogelijk hebt. In ieder geval ziet ook de medische wereld er wel brood in. Zo is het UMC Utrecht druk bezig om een wearable te maken die meer kan meten dan een Fitbit, om zo het coronavirus beter op te merken.

Het heeft een subsidie ontvangen van de Europese Unie van 10 miljoen euro. Hiermee bouwen ze een wearable om die meestal wordt gebruikt om te controleren wanneer een vrouw vruchtbaar is. Er is veel informatie nodig om een goede coronaviruswearable te maken: lichaamstemperatuur, ademfrequentie, adembeweging (hoesten bijvoorbeeld), hartfrequentie en zelfs huidvochtigheid.

©PXimport

Er wordt zowel bij het UMC als door Fitbit al flink getest. Fitbit heeft 100.000 mensen in Noord-Amerika bereid gevonden om mee te helpen. Hoe meer data er is, hoe beter kan worden ingeschat welke rol wearables kunnen vervullen in de strijd tegen het coronavirus. Er zijn daarnaast nog andere kanten te belichten. Zo zijn er veel mensen die het in verband met privacy geen prettig idee vinden dat de trackers meer weten over hun gezondheid en deze informatie misschien wel doorspelen naar een overheid of bedrijf.

Elk gewaarschuwd mens is er één

Ook heeft niet iedereen zo makkelijk een fitnesstracker. Niet iedereen kan ze bekostigen, waardoor het zomaar zou kunnen zijn dat een grote groep mensen geen toegang heeft tot een apparaat dat ziekte en soms zelfs dood zou kunnen voorkomen. Tegelijkertijd heeft één op de vijf Amerikanen een wearable. Elke persoon die zo vroeg mogelijk is ingelicht, kan veel potentiële besmettingen voorkomen en mensen in zijn omgeving die in de buurt zijn geweest aanraden om zich zo spoedig mogelijk te laten testen.

Hopelijk kunnen de makers van wearables, ook nieuwe makers zoals het UMC, snel zorgen voor een oplossing waardoor die bandjes die velen om hun arm dragen, nog veel meer voor de gezondheid kunnen gaan betekenen. Over waarschuwen gesproken, overigens. Vrijwel altijd hebben dit soort bandjes bluetooth aan boord. Een andere interessante ontwikkeling is dat wearables net als smartphones kunnen helpen bij contact tracing. Lees er hier meer over.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.