Het wordt spannend hoe het gaat lopen deze feestdagen. Krijgen we een enorme toename in het aantal coronagevallen of blijft het cijfer stabiel? Als je zelf symptomen hebt, dan hoor je je te laat testen en mag je verder niemand zien. Ook fitnesstrackers kunnen een rol spelen bij het ontdekken of je mogelijk corona onder de leden hebt. Maar hoe betrouwbaar is dat?

Om met de deur in huis te vallen, een fitnesstracker of activitytracker is niet in staat om te zeggen ‘ja, je hebt corona’. Dat gaat een brug te ver. Wel zijn er fabrikanten die beweren dat er in de helft van de gevallen kan worden waargenomen dat iemand het virus heeft. Dat kan zelfs nog voor de symptomen de kop opsteken.

Fitbit meent dat zijn Charge- en Versa-modellen in ongeveer 50 procent van de gevallen kan zien of iemand corona heeft, al één dag voor de symptomen zich laten zien. Fitbit meldt zelfs bijzondere gevallen waarin het al een week voor de persoon zich ziek voelde kon worden waargenomen. Hoewel je je uiteraard nog steeds moet laten testen, heeft het eerder weten dat je ziek bent zo zijn voordelen. Je kunt hierdoor eerder zorgen dat je thuisblijft en hierdoor zal je potentieel minder mensen aansteken.

Voordat de wearables van Fitbit ook echt een soort corona-optie kunnen krijgen, moet hiervoor nog het één en ander worden aangepast. Zo moet bepaalde informatie gecombineerd worden met elkaar, waardoor er iets meer kan worden gezegd over de mogelijke coronabesmetting. Fitbit wil mensen meten wanneer ze slapen. Op dat moment zijn je hartslag en ademhaling het meest consequent en dat zorgt voor goed vergelijkingsmateriaal met de nachten ervoor.

Apple is er ook mee bezig voor zijn Apple Watch. Het schijnt namelijk vooral de combinatie hartslag, ademhaling en lichaamstemperatuur te zijn die duidelijk kan maken of je het virus onder de leden hebt. Tenminste, het hoeft niet per se het coronavirus te zijn waardoor je hartslag verandert. Het kan ook een andere ziekte zijn.

©PXimport

Voor het geval dat

Helemaal waterdicht zijn activitytrackers dus niet en dat zullen ze niet snel worden. Aan de andere kant is elk moment waarop je kunt waarnemen dat je misschien ziek wordt juist in deze pandemie belangrijk. Ook al blijk je geen coronavirus te hebben, dan heb je het in ieder geval wel vast laten testen, zodat je weet of je anderen mogelijk in gevaar brengt.

Er is nog iets belangrijks, namelijk dat niet iedereen die het coronavirus heeft ook daadwerkelijk iets merkt. Ben je bijvoorbeeld helemaal niet verkouden of kucherig, dan zou je misschien niet eens doorhebben dat je aan het virus lijdt. Mogelijk is je hartslag wel anders dan normaal, omdat je lichaam wel bezig is het virus te bestrijden. Zoiets ontdek je eigenlijk alleen door een wearable te gebruiken. Een wearable is in de strijd tegen corona een mes dat aan twee kanten snijdt.

De tracker van UMC

Het gaat er daarbij dus niet om dat een fitnesstracker zou kunnen weten dat je het coronavirus hebt, het gaat erom dat ze kunnen helpen signaleren dat je het mogelijk hebt. In ieder geval ziet ook de medische wereld er wel brood in. Zo is het UMC Utrecht druk bezig om een wearable te maken die meer kan meten dan een Fitbit, om zo het coronavirus beter op te merken.

Het heeft een subsidie ontvangen van de Europese Unie van 10 miljoen euro. Hiermee bouwen ze een wearable om die meestal wordt gebruikt om te controleren wanneer een vrouw vruchtbaar is. Er is veel informatie nodig om een goede coronaviruswearable te maken: lichaamstemperatuur, ademfrequentie, adembeweging (hoesten bijvoorbeeld), hartfrequentie en zelfs huidvochtigheid.

©PXimport

Er wordt zowel bij het UMC als door Fitbit al flink getest. Fitbit heeft 100.000 mensen in Noord-Amerika bereid gevonden om mee te helpen. Hoe meer data er is, hoe beter kan worden ingeschat welke rol wearables kunnen vervullen in de strijd tegen het coronavirus. Er zijn daarnaast nog andere kanten te belichten. Zo zijn er veel mensen die het in verband met privacy geen prettig idee vinden dat de trackers meer weten over hun gezondheid en deze informatie misschien wel doorspelen naar een overheid of bedrijf.

Elk gewaarschuwd mens is er één

Ook heeft niet iedereen zo makkelijk een fitnesstracker. Niet iedereen kan ze bekostigen, waardoor het zomaar zou kunnen zijn dat een grote groep mensen geen toegang heeft tot een apparaat dat ziekte en soms zelfs dood zou kunnen voorkomen. Tegelijkertijd heeft één op de vijf Amerikanen een wearable. Elke persoon die zo vroeg mogelijk is ingelicht, kan veel potentiële besmettingen voorkomen en mensen in zijn omgeving die in de buurt zijn geweest aanraden om zich zo spoedig mogelijk te laten testen.

Hopelijk kunnen de makers van wearables, ook nieuwe makers zoals het UMC, snel zorgen voor een oplossing waardoor die bandjes die velen om hun arm dragen, nog veel meer voor de gezondheid kunnen gaan betekenen. Over waarschuwen gesproken, overigens. Vrijwel altijd hebben dit soort bandjes bluetooth aan boord. Een andere interessante ontwikkeling is dat wearables net als smartphones kunnen helpen bij contact tracing. Lees er hier meer over.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.