Met de komst van internet en streamingdiensten als Spotify werd gedacht dat dit het einde voor de radio zou betekenen. Niets bleek minder waar: de radio heeft nog steeds vele luisteraars. Wel zijn er andere vormen van audiovermaak bijgekomen, zoals de podcast. Wil je zelf wel eens een podcast opnemen? We leggen uit hoe dat werkt en hoe je podcast-audio bewerken kunt met de gratis software Audacity.

Voor het opnemen van een podcast heb je niet veel nodig. Een ding is wel heel belangrijk: een microfoon. Nu is een nieuwe opnamemicrofoon best prijzig en als je wilt beginnen met een podcast, kan dit een behoorlijke drempel zijn. Gelukkig is er een bijna gratis alternatief. We hebben tegenwoordig allemaal wel een smartphone op zak én daar zit een goede microfoon in. We moeten er tenslotte mee kunnen bellen.

De microfoon is bij de meeste smartphones prima in staat om een podcast mee op te nemen. Je telefoon is al ingesteld op het onderdrukken van het omgevingsgeluid. De microfoon pikt voornamelijk het stemgeluid op. Om opnames te kunnen maken, gebruik je bijvoorbeeld de opname-app Dictafoon van iOS. Op een Android-telefoon kunt u altijd een gratis opname-app downloaden. Wij adviseren: Easy Voice Recorder. Als je de app hebt gevonden en gedownload, is het belangrijk een rustige plek te vinden waar je kunt beginnen met opnemen.

Denk voor het opnemen goed na waar de podcast over moet gaan. Het beste is om de podcast niet te lang te laten duren. Uiteraard zijn er succesvolle podcasts die langere afleveringen hebben, maar de meeste mensen luisteren naar podcasts die een halfuur tot drie kwartier duren. Om te zorgen dat je binnen een bepaalde tijd blijft, is het handig om een (stille) timer te zetten. Het kan je ook helpen om eerst een kort script te schrijven.

Bewerken met Audacity

Als je een mooie opname hebt, is het zaak om daar een compacte aflevering van te maken. Het voordeel van een podcast is dat je fouten en oninteressante delen eruit kunt knippen. Zo kun je de luisteraar een mooie afgewerkte aflevering presenteren.

Voor het bewerken van audio hoef je geen dure software aan te schaffen, want er is al lange tijd een heel goed gratis alternatief: Audacity. Met dit programma kun je verschillende audiosporen onder elkaar zetten, knippen in een aflevering en de audio nabewerken als je bijvoorbeeld minder bas wilt in de stemmen. Download Audacity hier.

©PXimport

Om te beginnen met het bewerken van je geluidsbestand in Audacity, klik je op Bestand en vervolgens op Openen. Open het audiobestand dat je hebt gemaakt met de opnameapparatuur op je telefoon. Het geluidsspoor verschijnt hiermee in Audacity. Om nauwkeurig te kunnen knippen, is het handig om even een paar keer op het vergrootglas te klikken. Daarmee kun je op de seconde nauwkeurig knippen. Selecteer vervolgens het deel dat je liever niet meer wilt horen en druk op Delete.

Wat bij een goede podcast natuurlijk niet mag ontbreken, is een goed intro. Die kun je toevoegen met Audacity. Als je een rechtenvrije introtune zoekt, kun je o.a. terecht op free-stock-music.com. Hier download je gratis muziek en leuke geluidseffecten die je aan je podcast kunt toevoegen. Als je een muziekje hebt gevonden, klik je in Audacity op Bestand en vervolgens op Importeer audio. Selecteer het audiobestand dat je wilt toevoegen en klik op Openen. Het audiobestand wordt nu als extra spoor toegevoegd onder je podcast-opname. Met de schuifknop regel je dat je opname precies na het intromuziekje begint.

©PXimport

Exporteren en podcast publiceren

Als je helemaal tevreden bent met je podcast, kun je deze opslaan en exporteren. Klik in Audacity op Bestand en vervolgens op Exporteren. Er zijn verschillende opties voor het soort bestand, maar de meeste podcastplatformen accepteren mp3 en wav. Voor de beste kwaliteit wordt wav aangeraden. Het is verstandig om je podcast ook als project op te slaan. Als je voor de publicatie een foutje ontdekt, kun je nog aanpassingen doen in Audacity. Klik daarom op Bestand en op Project opslaan.

Nu je een mooie eerste aflevering hebt gemaakt, moet deze natuurlijk nog wereldkundig worden gemaakt. Het is niet eenvoudig om je podcast meteen op een van de grotere platformen als Spotify te krijgen. Daarom adviseren we om te beginnen bij Soundcloud. Op deze website kun je naast podcasts luisteren ook gratis podcasts uploaden, tot een maximum van drie uur audiomateriaal per maand.

Je maakt hiervoor een account aan bij Soundcloud. Bovenaan de webpagina kun je vervolgens op Uploaden klikken. Kies de bewerkte aflevering op je computer en begin met uploaden. Terwijl de audio naar Soundcloud wordt verstuurd, kun je je podcast-aflevering een Titel geven. Vergeet ook niet een mooie Afbeelding toe te voegen. Selecteer vervolgens het Genre waarin je podcast valt en klik op Opslaan.

Je eerste podcastaflevering staat nu online. Je kunt deze bijvoorbeeld delen via social media of via de link die op je scherm verschijnt. Nu 'alleen' nog even een publiek vinden!

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.