Vroeger was ik een groot console fan. Sterker nog, ik vond console gaming leuker dan pc gamen omdat je op de console tenminste nooit gezeur had. Alles werkte gewoon. Maar helaas zijn sinds de Xbox 360 en de Playstation 3 die tijden voorbij. Hoe meer ik met die consoles werk, hoe meer ik de pc als gameconsole waardeer.

Ten eerste heb je het drama dat online gaming heet. Op de Xbox 360 gaat dit nog wel redelijk, hoewel je per game soms wel uren kan klooien voordat je met een vriend samen in co-op een spelletje aan het spelen bent. Een voorbeeld: ik wil Dungeon Siege III samen spelen met mijn collega Jeroen Geelhoed. Als we ervoor kiezen dat we met elkaar een spel willen spelen krijgen we alleen maar 'connection to host failure' boodschappen. Nee, de juiste methode is dat persoon 1 het spel start en dat persoon 2 dan vervolgens 'joint'. Waarom wordt dit niet uitgelegd? We waren 2 uur verder voordat we dat geintje doorhadden.

Maar op de Playstation 3 is multiplayen pas echt een drama. Opties met namen die verkeerde ideeën suggereren zijn meer regel dan uitzondering en videochats worden dan weer wel en dan weer niet  geïnitieerd. Soms kun je dan beter de PS3 rebooten.... Wacht even. Dat klinkt eng bekend!

Het menu van de PS3 ziet er gemakkelijk en gebruiksvriendelijk uit, maar als je echt in de opties duikt, dan loop je tegen een muur van tekortkomingen aan. Wat denk je bijvoorbeeld onder de optie 'chatinstellingen' te vinden? Als je denkt aan instellingen voor je microfoon of cam, dan heb je het mis. Het enige wat onder deze optie staat is 'videogesprek starten'. Nee, daar heb je wat aan... Pas na door alle opties gewandeld te hebben, vond ik de juiste opties om mijn headset in te stellen. Stond weer ergens onder accessoires en daar weer onder audio of zo. Ik weet het niet meer. Het was in ieder geval flink zoeken.

Maar dan komt de grootste frustratie van de hedendaagse moderne console. Die krengen gaan na een paar jaar gewoon dood. Leuk hoor, je apparaat zo goedkoop mogelijk maken, maar ondertussen wordt de consument opgescheept met kwalitatief uitermate teleurstellende apparatuur. Mijn trouwe Supernes, Dreamcast, PS One, PS2 en zelfs mijn oude Xbox doen het nog steeds prima. De Xbox 360? Is al een keer vervangen. En de Playstation 3? Die is sinds kort overleden met als gevolg dat ik een nieuwe moest kopen.

Tuurlijk, ik had de PS3 ook kunnen laten repareren door Sony voor 149 euro, maar dan krijg ik een refurbished barrel terug wat nog geen eens mijn eigen PS3 is. Dus toen maar de 320 GB PS3 slim versie gekocht. Energiezuiniger, sneller en stiller. Stiekem een beetje een upgrade dus. Maar dan begint de volgende ellende. Sony vindt het nodig om de harde schijven met encryptie te koppelen aan de PS3. Het gevolg: als je PS3 dood gaat en je hebt geen backup gemaakt van je spellen op een FAT 32 usb stick - en wie staat daar nou bij stil bij een spelcomputer? - dan kun je fluiten naar je data en dus je savegames.

De harde schijf aansluiten op de pc levert een onleesbare harde schijf op. De harde schijf plaatsen in je nieuwe PS3 is ook geen optie. Het ID van het apparaat komt namelijk niet overeen met die van de schijf en dus vindt Sony het nodig om de schijf te formatteren. Het antwoord van Sony? "Tja, je had backups moeten maken van je oude PS3". Nee, dat gaat ook gemakkelijk wanneer mijn PS3 dood is! Lekker klantvriendelijk. Ik heb nu een stuk of zes games die ik niet meer zal aanraken, omdat ik niet al die weken speeltijd opnieuw ga investeren. Ik heb een leven naast het gamen. Ik ben niet gek!

Vroeger vond ik gamen op de pc irritant. Er was namelijk altijd wel gezeur met drivers of systeem instabiliteit. Maar sinds ik een pc als console heb ingericht met een minimum aan software behalve dan games, is het één van de fijnste consoles die ik ooit heb gehad. Is er iets niet goed meer? Even een onderdeel vervangen of upgraden. Nieuwe gamepc? Even de schijf overzetten en klaar. Niks gezeur met encryptie.

Tegenwoordig is de pc een stabieler platform geworden voor gaming dan de console. Natuurlijk is de pc ook niet perfect, maar met diensten als STEAM is er moeiteloos met elkaar samen te spelen, inclusief voicechat wat het gewoon doet. Vanaf nu, als ik moet kiezen tussen welke versie van een game ik wil, zal mijn voorkeur voortaan naar de pc uitgaan.

Vroeger riep ik altijd: "Ik ben een console-gamer, want een gamepad speelt veel fijner." Vanaf nu zeg ik: "Ik ben een gamepad-gamer op de pc". De console, welke dan ook, is niet meer mijn favoriet. Het is al erg genoeg dat de fabrikanten ons met ondeugdelijke hardware opschepen, maar het is gewoon ronduit schofterig dat met jouw data zo door Sony omgesprongen wordt.

PS:
Wat data overzetten van de Xbox 360 betreft. Dat ging zonder problemen via een speciaal kabeltje. Die moest ik dan wel weer kopen voor 15 euro, maar ik had tenminste al mijn savegames nog.

Gerard Sombroek - gefrustreerde console gamer en redacteur

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.