De Neuros OSD is een open source mediaspeler die features van de populaire Slingbox met de meer conventionele features van een mediastreamer combineert.

De Neuros OSD is een redelijk klein, zwart doosje die niet uit de toon valt bij een moderne home cinema-opstelling. De OSD helpt bij het beheren en afspelen van digitale mediabestanden. In plaats van het gebruik van standaard bekabeling maakt de Neuros OSD gebruik van twee 3.5mm jacks: één input en één output. Door middel van de meegeleverde kabels kunnen deze jacks gebruikt worden voor composiet video en audio van en naar de invoerbronnen en de tv. Ook in de doos aanwezig is een infraroodblaster, die u op afstand de kanalen op uw set-top-box laat veranderen.

Met één druk op de afstandsbediening roept u het menu van de Neuros OSD op. Het apparaat laat de menustructuur als onscreen display (vandaar de naam OSD) zien over het televisiebeeld, wat erg prettig is voor uw ogen. De basisfunctionaliteit van het apparaat bestaat uit het streamen van digitale muziek, videobestanden en foto's vanaf aangesloten opslagapparatuur naar uw tv. Het is ook mogelijk de Neuros OSD rechtstreeks in het bedraadde netwerk op te nemen en zo direct vanaf een computer te streamen. Wireless mogelijkheden biedt de Neuros OSD niet, al is het wel mogelijk een speciale wireless bridge aan te schaffen als u écht geen kabel wilt trekken.

Een groeiend aanbod aan plugins is beschikbaar voor de Neuros OSD dankzij een actieve open-source gemeenschap, en het zal juist dit punt zijn dat de Neuros OSD meerwaarde boven zijn concurrenten geeft. Op dit moment zijn er plugins die toegang geven tot YouTube; een mp4-editor en theme switcher komen er elk moment aan, net als een hoop andere verbeteringen.

De meest krachtige functie van de OSD is de opnamefunctionaliteit. Elk signaal dat het apparaat binnenkomt kan worden opslagen. Dit opslaan kan op verschillende media, waaronder geheugenkaartjes of de harde schijf van een pc in het netwerk. Op dit moment kan de Neuros OSD alleen in het mp4-formaat opnemen, maar dit formaat is wel het meest geschikt voor draagbare spelers als de PSP of de iPod. In het opnamemenu zijn ook instellingen te vinden waarmee de resolutie en bitrate automatisch kunnen worden aangepast voor het weergaveapparaat. Dit maakt de OSD tot een uitstekend platform om videomateriaal mee te maken voor uw iPod. Ook is het mogelijk om voor een profiel te kiezen dat de beelden codeert voor weergave op een tv-scherm.

De Neuros OSD kan niet met high definition beeldmateriaal overweg, zowel software- als hardwarematig niet. Dit komt door de relatief zwakke processor in het apparaat. De verwachtig is dat Neuros uiteindelijk wel met een hd-versie van de OSD op de proppen komt, maar op korte termijn hoeven we een dergelijk apparaat niet te verwachten.

Beoordelen we de prestaties van de Neuros OSD dan zijn we onder de indruk. Het benaderen van gedeelde mappen op onze pc gaat niet geheel probleemloos, maar Neuros werkt op dit moment hard om dit probleem op te lossen. Videostreams worden soepel afgespeeld en het opnamecomponment reageert snel en responsief.

Ons grootste probleem met de Neuros OSD is hoe het apparaat zich laat gebruiken. Het apparaat reageert frustrerend slecht op de meegeleverde afstandsbediening en de interface is onlogisch en slecht geordend. Qua gebruikersvriendelijkheid scoort Neuros dus erg slecht. Omdat ook high definition niet ondersteund wordt, zullen er zeker mensen zijn die dit apparaat links laten liggen, maar het zou ons verbazen als er niet een serieuze markt voor de Neuros OSD is -- vooral gezien de actieve open-source gemeenschap.

PluspuntenMinpuntenConclusie

Als Neuros de laatste kinkjes uit de kabel weet te halen, dan is de Neuros OSD een échte speler in het media adapter-segment. Op dit moment zullen alleen gevorderde gebruikers de oneindige mogelijkheden van de open-source firmware écht op waarde weten te schatten, maar voor deze mensen staat de Neuros OSD boven alle concurrentie.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.