De Neuros OSD is een open source mediaspeler die features van de populaire Slingbox met de meer conventionele features van een mediastreamer combineert.

De Neuros OSD is een redelijk klein, zwart doosje die niet uit de toon valt bij een moderne home cinema-opstelling. De OSD helpt bij het beheren en afspelen van digitale mediabestanden. In plaats van het gebruik van standaard bekabeling maakt de Neuros OSD gebruik van twee 3.5mm jacks: één input en één output. Door middel van de meegeleverde kabels kunnen deze jacks gebruikt worden voor composiet video en audio van en naar de invoerbronnen en de tv. Ook in de doos aanwezig is een infraroodblaster, die u op afstand de kanalen op uw set-top-box laat veranderen.

Met één druk op de afstandsbediening roept u het menu van de Neuros OSD op. Het apparaat laat de menustructuur als onscreen display (vandaar de naam OSD) zien over het televisiebeeld, wat erg prettig is voor uw ogen. De basisfunctionaliteit van het apparaat bestaat uit het streamen van digitale muziek, videobestanden en foto's vanaf aangesloten opslagapparatuur naar uw tv. Het is ook mogelijk de Neuros OSD rechtstreeks in het bedraadde netwerk op te nemen en zo direct vanaf een computer te streamen. Wireless mogelijkheden biedt de Neuros OSD niet, al is het wel mogelijk een speciale wireless bridge aan te schaffen als u écht geen kabel wilt trekken.

Een groeiend aanbod aan plugins is beschikbaar voor de Neuros OSD dankzij een actieve open-source gemeenschap, en het zal juist dit punt zijn dat de Neuros OSD meerwaarde boven zijn concurrenten geeft. Op dit moment zijn er plugins die toegang geven tot YouTube; een mp4-editor en theme switcher komen er elk moment aan, net als een hoop andere verbeteringen.

De meest krachtige functie van de OSD is de opnamefunctionaliteit. Elk signaal dat het apparaat binnenkomt kan worden opslagen. Dit opslaan kan op verschillende media, waaronder geheugenkaartjes of de harde schijf van een pc in het netwerk. Op dit moment kan de Neuros OSD alleen in het mp4-formaat opnemen, maar dit formaat is wel het meest geschikt voor draagbare spelers als de PSP of de iPod. In het opnamemenu zijn ook instellingen te vinden waarmee de resolutie en bitrate automatisch kunnen worden aangepast voor het weergaveapparaat. Dit maakt de OSD tot een uitstekend platform om videomateriaal mee te maken voor uw iPod. Ook is het mogelijk om voor een profiel te kiezen dat de beelden codeert voor weergave op een tv-scherm.

De Neuros OSD kan niet met high definition beeldmateriaal overweg, zowel software- als hardwarematig niet. Dit komt door de relatief zwakke processor in het apparaat. De verwachtig is dat Neuros uiteindelijk wel met een hd-versie van de OSD op de proppen komt, maar op korte termijn hoeven we een dergelijk apparaat niet te verwachten.

Beoordelen we de prestaties van de Neuros OSD dan zijn we onder de indruk. Het benaderen van gedeelde mappen op onze pc gaat niet geheel probleemloos, maar Neuros werkt op dit moment hard om dit probleem op te lossen. Videostreams worden soepel afgespeeld en het opnamecomponment reageert snel en responsief.

Ons grootste probleem met de Neuros OSD is hoe het apparaat zich laat gebruiken. Het apparaat reageert frustrerend slecht op de meegeleverde afstandsbediening en de interface is onlogisch en slecht geordend. Qua gebruikersvriendelijkheid scoort Neuros dus erg slecht. Omdat ook high definition niet ondersteund wordt, zullen er zeker mensen zijn die dit apparaat links laten liggen, maar het zou ons verbazen als er niet een serieuze markt voor de Neuros OSD is -- vooral gezien de actieve open-source gemeenschap.

PluspuntenMinpuntenConclusie

Als Neuros de laatste kinkjes uit de kabel weet te halen, dan is de Neuros OSD een échte speler in het media adapter-segment. Op dit moment zullen alleen gevorderde gebruikers de oneindige mogelijkheden van de open-source firmware écht op waarde weten te schatten, maar voor deze mensen staat de Neuros OSD boven alle concurrentie.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.