De Neuros OSD is een open source mediaspeler die features van de populaire Slingbox met de meer conventionele features van een mediastreamer combineert.

De Neuros OSD is een redelijk klein, zwart doosje die niet uit de toon valt bij een moderne home cinema-opstelling. De OSD helpt bij het beheren en afspelen van digitale mediabestanden. In plaats van het gebruik van standaard bekabeling maakt de Neuros OSD gebruik van twee 3.5mm jacks: één input en één output. Door middel van de meegeleverde kabels kunnen deze jacks gebruikt worden voor composiet video en audio van en naar de invoerbronnen en de tv. Ook in de doos aanwezig is een infraroodblaster, die u op afstand de kanalen op uw set-top-box laat veranderen.

Met één druk op de afstandsbediening roept u het menu van de Neuros OSD op. Het apparaat laat de menustructuur als onscreen display (vandaar de naam OSD) zien over het televisiebeeld, wat erg prettig is voor uw ogen. De basisfunctionaliteit van het apparaat bestaat uit het streamen van digitale muziek, videobestanden en foto's vanaf aangesloten opslagapparatuur naar uw tv. Het is ook mogelijk de Neuros OSD rechtstreeks in het bedraadde netwerk op te nemen en zo direct vanaf een computer te streamen. Wireless mogelijkheden biedt de Neuros OSD niet, al is het wel mogelijk een speciale wireless bridge aan te schaffen als u écht geen kabel wilt trekken.

Een groeiend aanbod aan plugins is beschikbaar voor de Neuros OSD dankzij een actieve open-source gemeenschap, en het zal juist dit punt zijn dat de Neuros OSD meerwaarde boven zijn concurrenten geeft. Op dit moment zijn er plugins die toegang geven tot YouTube; een mp4-editor en theme switcher komen er elk moment aan, net als een hoop andere verbeteringen.

De meest krachtige functie van de OSD is de opnamefunctionaliteit. Elk signaal dat het apparaat binnenkomt kan worden opslagen. Dit opslaan kan op verschillende media, waaronder geheugenkaartjes of de harde schijf van een pc in het netwerk. Op dit moment kan de Neuros OSD alleen in het mp4-formaat opnemen, maar dit formaat is wel het meest geschikt voor draagbare spelers als de PSP of de iPod. In het opnamemenu zijn ook instellingen te vinden waarmee de resolutie en bitrate automatisch kunnen worden aangepast voor het weergaveapparaat. Dit maakt de OSD tot een uitstekend platform om videomateriaal mee te maken voor uw iPod. Ook is het mogelijk om voor een profiel te kiezen dat de beelden codeert voor weergave op een tv-scherm.

De Neuros OSD kan niet met high definition beeldmateriaal overweg, zowel software- als hardwarematig niet. Dit komt door de relatief zwakke processor in het apparaat. De verwachtig is dat Neuros uiteindelijk wel met een hd-versie van de OSD op de proppen komt, maar op korte termijn hoeven we een dergelijk apparaat niet te verwachten.

Beoordelen we de prestaties van de Neuros OSD dan zijn we onder de indruk. Het benaderen van gedeelde mappen op onze pc gaat niet geheel probleemloos, maar Neuros werkt op dit moment hard om dit probleem op te lossen. Videostreams worden soepel afgespeeld en het opnamecomponment reageert snel en responsief.

Ons grootste probleem met de Neuros OSD is hoe het apparaat zich laat gebruiken. Het apparaat reageert frustrerend slecht op de meegeleverde afstandsbediening en de interface is onlogisch en slecht geordend. Qua gebruikersvriendelijkheid scoort Neuros dus erg slecht. Omdat ook high definition niet ondersteund wordt, zullen er zeker mensen zijn die dit apparaat links laten liggen, maar het zou ons verbazen als er niet een serieuze markt voor de Neuros OSD is -- vooral gezien de actieve open-source gemeenschap.

PluspuntenMinpuntenConclusie

Als Neuros de laatste kinkjes uit de kabel weet te halen, dan is de Neuros OSD een échte speler in het media adapter-segment. Op dit moment zullen alleen gevorderde gebruikers de oneindige mogelijkheden van de open-source firmware écht op waarde weten te schatten, maar voor deze mensen staat de Neuros OSD boven alle concurrentie.

Je laptopaccu lijkt altijd leeg te zijn op het moment dat er nergens een stopcontact te bekennen is. Met de juiste software-instellingen pers je echter makkelijk een uur extra uit je apparaat, zonder dat je daarvoor technisch onderlegd hoeft te zijn. Wij leggen uit aan welke knoppen je precies moet draaien voor maximaal resultaat.

Er is weinig irritanter dan een laptop die in de spaarstand schiet of uitvalt terwijl je in de trein net de laatste hand legt aan een belangrijk document. Veel gebruikers denken bij een snel leeglopende batterij direct dat de hardware versleten is en kijken alweer naar een nieuwe laptop. Vaak is de accu zelf echter nog prima in orde, maar gaat het besturingssysteem slordig om met de beschikbare energie. Fabrieksinstellingen zijn namelijk vaak gericht op maximale prestaties en helderheid, niet op uithoudingsvermogen. In dit artikel leer je hoe je de regie terugpakt en de energievreters in toom houdt, zodat je met een gerust hart de dag doorkomt.

Waar die energie eigenlijk naartoe lekt

Om te begrijpen hoe je accucapaciteit bespaart, moet je eerst weten waar de energie aan opgaat. De twee grootste verbruikers in een laptop zijn vrijwel altijd het beeldscherm en de processor. Het scherm vreet stroom om pixels te verlichten; hoe feller het scherm, hoe sneller de teller tikt. Daarnaast speelt de verversingssnelheid een rol. Veel moderne schermen verversen het beeld 120 keer per seconde (120 Hz). Dat kijkt heel rustig, maar kost aanzienlijk meer rekenkracht dan de standaard 60 Hz.

Onder de motorkap is de processor continu bezig met het verwerken van taken. Een veelvoorkomende misvatting is dat je handmatig alle programma's moet afsluiten om stroom te besparen. Dat is maar ten dele waar, want moderne systemen zijn heel goed in het bevriezen van apps die je niet gebruikt. Wat wél energie kost, zijn achtergrondprocessen die actief blijven synchroniseren, zoals cloudopslagdiensten of mailprogramma's die elke minuut checken op nieuwe berichten. Ook randapparatuur die stroom trekt via de usb-poort, zelfs als je deze niet actief gebruikt, snoept procenten van je lading af.

Besparen tijdens eenvoudige taken

De energiebesparende modus is je beste vriend wanneer je taken uitvoert die weinig rekenkracht vereisen. Denk hierbij aan tekstverwerken, e-mailen, webbrowsen of het invullen van spreadsheets. In deze scenario's heb je de volledige kracht van je processor en videokaart simpelweg niet nodig. Door in Windows of macOS te kiezen voor de energiebesparende modus, klokt de processor zichzelf terug. Hij werkt dan letterlijk iets langzamer, maar voor administratieve taken merk je daar in de praktijk niets van. De letters verschijnen nog steeds direct op je scherm zodra je ze typt.

Daarnaast is dit het moment om eens kritisch naar je schermhelderheid te kijken. Binnenshuis is een helderheid van 50 tot 60 procent vaak meer dan voldoende om comfortabel te kunnen werken. Werk je vooral 's avonds? Dan kan het zelfs nog lager. Ook het uitschakelen van toetsenbordverlichting levert in deze context pure winst op. Het zijn kleine percentages per uur, maar op een hele werkdag maakt dit het verschil tussen wel of niet de oplader moeten pakken.

©PXimport

Prestaties boven accuduur

Er zijn momenten waarop je de batterijbesparingsinstellingen beter uit kunt laten, of zelfs agressief moet vermijden. Zodra je aan de slag gaat met zware grafische taken, zoals videobewerking, 3D-rendering of serieuze gaming, werkt een besparingsmodus averechts. De software knijpt de toevoer van stroom naar de componenten af, wat resulteert in een haperend beeld, trage exporttijden en een frustrerende gebruikservaring.

In deze gevallen heeft de hardware ademruimte nodig om te kunnen presteren. Als je probeert te gamen op een besparingsstand, zal het systeem de prestaties van de grafische chip zo ver terugschroeven dat het spel onspeelbaar wordt. Bovendien duurt het renderen van een video in spaarstand veel langer, waardoor het scherm en de schijf langer actief moeten blijven, wat onderaan de streep soms zelfs méér energie kost dan een korte piekbelasting op vol vermogen. Hier geldt: efficiëntie door snelheid is soms zuiniger dan traagheid.

Situaties waarin instellingen het niet meer redden

Hoewel je met software veel kunt optimaliseren, zijn er harde grenzen waarbij geen enkele instelling je meer gaat redden. Je moet realistisch zijn over de fysieke staat van je apparaat.

Ten eerste is er de chemische degradatie. Als de maximale capaciteit van je accu (ook wel battery health geheten) onder de 70 procent is gezakt, kun je instellen wat je wilt, maar de rek is er fysiek uit. De batterijcellen kunnen de lading simpelweg niet meer vasthouden. Ten tweede is oververhitting een doodsteek voor je accuduur. Als de ventilatoren van je laptop continu staan te loeien omdat de koelkanalen vol stof zitten, kost dat enorm veel energie. Warmte is in feite verspilde energie. Tot slot helpt software niet als je zware externe apparaten zonder eigen voeding aansluit. Een externe harde schijf die zijn stroom via de laptop krijgt, trekt de accu leeg alsof het een rietje in een pakje sap is, ongeacht je schermhelderheid.

Creëer je eigen energieprofiel

Om echt grip te krijgen op je verbruik, moet je de instellingen afstemmen op jouw specifieke gedrag. Begin met de slaapstand-instellingen. Veel mensen laten hun laptop openstaan als ze even koffie gaan halen, waarbij het scherm zomaar tien minuten op volle sterkte blijft branden. Stel in dat het scherm al na twee of drie minuten inactiviteit uitgaat. Dat is de makkelijkste winst die je kunt boeken.

Kijk ook naar je randapparatuur. Gebruik je een externe monitor? Zorg dan dat je laptop zo is ingesteld dat het interne scherm volledig uitschakelt, en niet 'zwart maar aan' blijft staan. Gebruik je veel bluetooth-apparaten? Schakel bluetooth uit als je ze niet gebruikt; het constant scannen naar verbindingen kost stroom. Voor gebruikers met een oledscherm is er nog een extra truc: gebruik een donkere modus. Bij oledschermen verbruiken zwarte pixels namelijk helemaal geen energie, in tegenstelling tot traditionele lcd-schermen waar de achtergrondverlichting altijd aan staat.

Balans tussen snelheid en stopcontact

Het verlengen van je accuduur is uiteindelijk een balansspel tussen comfort en noodzaak. De grootste winst behaal je door de schermhelderheid te temperen en de slaapstand agressiever in te stellen, zodat je geen energie verspilt in de pauzes. Wees niet bang om de energiebesparingsmodus standaard aan te zetten voor alledaags werk; de moderne processors zijn krachtig genoeg om dat zonder haperingen op te vangen. Pas als je merkt dat je laptop traag reageert bij zwaardere taken, is het tijd om de teugels weer iets te laten vieren. Zo bepaal jij hoelang de werkdag duurt, en niet je batterij.

Een medley gebaseerd op soundtracks uit Super Mario-games van het Jazzorkest 8-Bit Big Band heeft afgelopen zondagnacht een Grammy gewonnen.

De medley ‘Super Mario Praise Break’ won een Grammy Award voor beste arrangement (instrumentaal of a capella). In de medley zijn nummers als Gusty Garden Galaxy uit Super Mario Galaxy en Bomb-Omb Battlefield uit Super Mario 64 te horen.

De 9-Bit Big Band is afkomstig uit New York en heeft al eens eerder een Grammy gewonnen voor gamemuziek. In 2022 won het orkest een Grammy voor het nummer Meta’s Knight’s Revenge uit de SNES-game Kirby Superstar.

De Grammy Awards

De Grammy Awards worden al sinds 1959 georganiseerd en worden gezien als een van de belangrijkste prijzen voor muziek ter wereld. Ze worden vaak vergeleken met de Oscars, die worden uitgereikt aan films. Dit jaar won Bad Bunny de prijs van album van het jaar, en ging Billie Eilish er vandoor met een Grammy voor nummer van het jaar. Overigens won Austin Wintory een Grammy in de categorie beste gamesoundtrack voor de soundtrack van Sword of the Sea.

De Super Mario-reeks van Nintendo valt op diverse spelcomputers van het bedrijf te spelen, waaronder de Nintendo Switch 2 en Nintendo Switch. Onder de meest recente grote hoofddelen vallen Super Mario Wonder en Super Mario Odyssey.