De opmars van de digitalisering heeft gezorgd voor veel vooruitgang in het veiligheidsdomein. We leven in de veiligste samenleving ooit met dank aan de technologie. Maar introduceren we geen nieuwe, onbeheersbare risico’s?

Camera’s zijn niet meer weg te denken uit het straatbeeld, in het openbaar vervoer, in de restaurants, cafés, scholen, kinderopvang, de werkvloer en andere aspecten van het openbare leven. In straten waar de camera’s niet hangen, zijn er burgers die actievoeren om alsnog onder cameratoezicht te vallen.

En voor de prijs hoef je het niet te laten. Voor een kleine negen euro bestel je in China al een full-hd-camera. Wie liever via draadloze netwerken werkt betaalt het dubbele en voor een paar tientjes meer is de camera direct op internet aangesloten. De techniek is zo verfijnd dat je de camera’s ook steeds beter kunt verbergen. Waarom zou je het niet doen?

Sekssites

Uiteindelijk is de toegevoegde beveiliging het ultieme argument. Alleen de enkele privacy-fetisjist zeurt nog wat door over de twijfels aan de effectiviteit, het misbruiken van de beelden, de mogelijkheid om de camera’s te hacken, het je anders gaan gedragen in ruimten waar je gefilmd wordt en je dus minder vrij voelen. Vooral de vergelijking met 1984 van George Orwell doet het dan goed. Die redenering is gemakkelijk te pareren met een ‘als je niets te verbergen hebt dan heb je niets te vrezen’.

Maar die redenering klopt dus niet. Daar kwamen de Nederlandse handbalvrouwen achter nadat zij naar de sauna gingen. Een camera in de kleedkamer werd voer voor sekssites. Naast input voor Big Brother zijn de vrouwen nu ook commerciële handelswaar. Want de sportieve, naakte lichamen hadden niets te verbergen, maar veel te verliezen.

De camera’s zouden volgens de eigenaar van de sauna zijn gehackt. Geen gek verhaal, want welke beveiliging mag je verwachten van een hd-camera van twee tientjes inclusief de kosten verzending? En die hangen we op internet? Met dank aan dat gedrag zijn duizenden camera’s zonder enige beveiliging te bekijken. Zo kijken viespeuken mee in de sauna, pedo’s bij de kinderopvang en stalkers bij gewillige slachtoffers.

Ontspannen

Ondertussen blijken camera’s maar beperkt te werken in het voorkomen van misdrijven. Bij de opsporing kunnen ze nuttig zijn. Maar we mogen twijfelen aan de effectiviteit van het middel. De critici hadden misschien toch een punt toen ze stelden dat er aan de technologie ook risico’s zitten.

Camera’s zijn zo klein dat we ze niet meer zien. Terwijl de kwaliteit van het beeld toeneemt, daalt de prijs en daarom zijn ze overal in ons leven. Maar wat doet dat met ons gedrag als we ons omkleden in het zwembad, de kinderen bij de buitenschoolse opvang brengen, in de sauna zijn of op een openbaar toilet zitten? Ben je helemaal jezelf of moet je toch denken aan die gluurders op de sekssite?

©PXimport

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.