Een platte aarde, 2Pac nog leeft, Shakespeare die niet één persoon maar een groep zou zijn. Er zijn veel complottheorieën te vinden. Soms blijft het inderdaad bij theorie, maar er zit regelmatig ook een kern van waarheid in. Ook in de tech-industrie doen dit soort verhalen de ronde. We behandelen er vijf.

Voor we in de wereld van tech-conspiracy-theorieën duiken, staan we eerst stil bij de populariteit van complottheorieën. Er is een reden dat je ze vaak goed kunt onthouden. Ons brein wil het liefst altijd overal een patroon in zien. Om die reden zien mensen bijvoorbeeld het gezicht van Jezus Christus in een verbrande tosti. We zijn als mens nu eenmaal geprogrammeerd om patronen te herkennen en zo bijvoorbeeld weers- of seizoensveranderingen te kunnen zien aankomen. Hierop kunnen anticiperen betekent immers dat je meer kans hebt op overleving.

Een complottheorie kan echter ook een gevoel van samenzijn geven. Hoewel iemand die er om gelooft zich in principe afscheidt van ‘de rest’ die hier niet bij stilstaan, zal diegene bijvoorbeeld op het internet gelijkgestemden vinden en dat creëert een groepsgevoel. Tot slot is er nog iets dat ons zo aantrekt in deze hersenspinsels, namelijk een gevoel van veiligheid. Dat is echter juist van de andere kant bekeken. Van de moderne tijden vol informatie en machines krijgen mensen het idee machteloos te zijn. Omdat het een veilig gevoel geeft om te denken dat alles met een reden gebeurt, versterkt het wegwuiven van de argumenten van complotters het veilige gevoel: ‘Dat is onzin, dat kan nooit!’

Het Phoebus-kartel

Hoewel het mede door menig uitspraak van de Amerikaanse president Trump anno 2020 erg populair is om in complotten te denken, was de wereld hier al vroeg mee bezig. In 1924 was er bijvoorbeeld het Phoebus-kartel dat zich bezighield met gloeilampen. Dit kartel deed er dertig jaar lang alles aan om gloeilampen maar aan de man te blijven brengen. Het had dan ook ‘leden’ in de vorm van Osram, Philips en General Electric. Een van de meest succesvolle kartels ooit, maar ook een van de grootste complottheorieën ooit. Het was geen geheim kartel, want ze zouden zich vooral buigen over de ontwikkeling van standaarden en op zoek zijn om de krachten te bundelen en de beste kwaliteit verlichting te kunnen bieden.

Eigenlijk verdeelden ze juist de markt en bepaalden ze samen prijzen. Ze zouden zelfs samen expres zorgen dat gloeilampen geen te lange levensduur zouden hebben, terwijl het kartel een gloeilamp zou hebben voortgebracht die oneindig kon blijven branden. Het lijkt een ver van ons bed-show met de huidige waakhonden en overheidsinstanties. Vergis je niet, want ook smartphones zijn al vrij snel ‘op’ en Google, Amazon en Apple komen samen met een standaard voor smarthome-connectiviteit. Het moge duidelijk zijn, een complottheorie is snel geboren.

Who Killed the Electric Car?

©PXimport

Er is in 2006 een documentaire verschenen die de vinger op de zere plek ligt. Wat is er toch met de elektrische auto aan de hand? General Motors had er al eentje klaar in 1996. De auto werd zelfs gepresenteerd, maar vervolgens werd het akelig stil rondom de bolide. Hoewel de documentaire zich concentreert op die EV1 van General Motors, is het probleem nog veel groter. In 1990 werd de Zero-Emissions Vehicle (ZEV) ingevoerd, wat betekende dat grote Amerikaanse autobedrijven elektrische auto’s moesten ontwikkelen om zo nog steeds auto’s op fossiele brandstoffen te mogen aanbieden.

Er werden wel 5.000 auto’s gemaakt, maar die belanden allemaal bij scholen, universiteiten, musea of de schroothoop. Uiteindelijk werd de ZEV-maatregel teruggetrokken na flink wat rechtszaken door de automobiel- en de olie-industrie. Dat is natuurlijk brandstof voor een complottheorie over oliebedrijven die hun monopolie niet wilden verliezen, maar ook de bijzondere rol van GM en marketing in dit verhaal. Maar er is meer aan de hand, want ook de Amerikaanse consument is een reden dat de elektrische auto geen succes werd in de jaren ’90.

Een RFID-chip als implantaat

Er was ooit een Nederlander die het leuk leek om de chip uit de OV-chipkaart in zijn hand te laten implementeren. Dan kon hij altijd in- en uitchecken. Er zijn ook mensen die denken dat we iets minder vrijwillig gebruikmaken van RFID-chips in onze huid en dat we allemaal in het ziekenhuis een RFID-chip krijgen geïmplanteerd waarbij de overheid ons in de gaten kan houden. Er zijn veel experimenten waarbij mensen bewust een chip laten implanteren, iets dat bijvoorbeeld door de Food and Drug Administration van de Verenigde Staten officieel is goedgekeurd in 2004.

Privacy-advocaten en overige waakhonden spreken zich hier regelmatig tegen uit, omdat het zeker in landen waar de dictatuur heerst verregaande gevolgen kan hebben voor de privacy van burgers. Het laten ‘zetten’ van zo ’n chip zou gepaard gaan met het verwijderen van vrijheden, zo menen zij. Overigens is al bewezen dat het signaal van een RFID-chip kan worden gekloond, wat ook de nodige risico’s met zich meebrengt.

Targeted individuals

©PXimport

In het verlengde van de RFID-chip doen er ook diverse theorieën de ronde over hoe de overheid nog meer grip houdt op zijn burgers door technologie. Dit wordt ook wel elektronische mishandeling genoemd, waarbij onder andere elektromagnetische radiatie zou worden gebruikt om geluiden en gedachten in iemands hoofd te prenten. Het zou niet alleen in mensen hun hoofd gaan zitten, maar ook in hun lijf. Een bekend voorbeeld van een complottheorie hierover is Project Pandora, waarin werd gekeken wat de biologische effecten zijn van de straling van magnetrons, evenals de invloed op het gedrag. Iets dat te maken heeft met toen in 1953 de Amerikaanse ambassade in Moskou werd gebombardeerd met magnetrons.

Volgens de Sovjets om af te luisteren en de elektronica aldaar op hol te brengen, maar volgens menig Amerikaan was dat letterlijk én figuurlijk om in hun hoofd te gaan zitten. Zeker gezien de vele spionageverhalen die de ronde doen over Huawei en sowieso de opkomst van Chinese telefoonmerken en de eventuele inmenging van de Chinese overheid, komen soortgelijke theorieën regelmatig voor. Denk je dat je hieraan lijdt, dan behoor je tot de ‘targeted individuals’, zoals deze groep zichzelf noemt. Volgens medici gaat het echter om hallucinaties en mentale stoornissen, vaak gevoed door religie of een obsessie met de doden.

Facebook en andere apps luisteren mee

Een iets recentere complottheorie die al jaren hoogtij viert in populariteit, dat is dat Facebook en andere apps via de microfoon van je telefoon meeluisteren en op basis daarvan bepaalde advertenties tonen. Facebook zou hierbij op zoek zijn naar bepaalde steekwoorden, en zodra je die zegt een advertentie voor je klaarzetten hierover. Facebook-CEO Mark Zuckerberg heeft dit overigens ontkent, maar het is natuurlijk wel een interessant idee om in het achterhoofd te houden als Facebook weer eens een bedrijf koopt zo groot en machtig als bijvoorbeeld Instagram.

Of Zuckerberg nu liegt of niet, als het waar blijkt te zijn dan is Facebook in de problemen. Het is namelijk tegen de wet om stiekem een stem op te slaan. Aan de andere kant kun je je afvragen of Facebook deze risico’s zou willen nemen, terwijl het al een schat aan informatie over menig wereldburger tot zijn beschikking heeft.

Telkens meer

Conspiracy-theorieën worden regelmatig weggeschoven als zijnde overdreven en aanstellerij, maar ze hebben wel degelijk grote invloed op de wereld. De ‘techlash’ bijvoorbeeld, die zorgde er in 2018 voor dat het publiek wat minder openstond voor technologie en juist wat meer vragen stelde over bijvoorbeeld privacy. Iets dat onder andere werd gevoed door diverse complottheorieën over wat er zoal wordt gedaan met de data van mensen. In een wereld waarin technologie desondanks een steeds grotere rol inneemt, zal het aantal complottheorieën waarschijnlijk eerder vermeerderen dan verminderen.

Gisteren zijn er updates uitgekomen voor Animal Crossing: New Horizons, de levenssimulator die rond de coronapandemie mateloos populair was. Een gratis update voegt meer content toe aan de game, terwijl een betaalde update het spel geschikt maakt voor de Nintendo Switch 2.

Om met de betaalde update te beginnen: die kost 4,99 euro voor Switch 2-eigenaren die de Switch-game Animal Crossing: New Horizons al bezitten. Daarmee oogt de game scherper op tv – om precies te zijn met een resolutie van 4K – en kun je online spelen met in totaal twaalf personen en met elkaar praten via GameChat. Er kan zelfs een camera aangesloten worden, zodat je elkaar kunt zien. Ook zorgt de betaalde update er voor dat spelers de muisfunctionaliteiten van de Switch 2 Joy-Con-controller kunnen gebruiken in de game.

Gratis nieuwe content in Animal Crossing: New Horizons

Alle Animal Crossing: New Horizons-spelers kunnen echter ook een gratis update downloaden – versie 3.0.0. – waarmee na vele jaren stilte eindelijk nieuwe content en opties aan de game worden toegevoegd. Denk aan een compleet nieuw hotel waar spelers kunnen helpen met het inrichten van de kamers, nieuwe meubels andere items om te ontgrendelen en zelfs de mogelijkheid om diverse Nintendo-items te verzamelen, waaronder klassieke Nintendo-consoles en items gebaseerd op The Legend of Zelda en Splatoon.

Daar blijft het niet bij qua gratis nieuwe content. Zo is 'Slumber Island' geïntroduceerd, waarbij spelers een eigen droomeiland naast hun 'echte' eiland kunnen ontwerpen samen met andere spelers. Ook zijn er diverse kleine verbeteringen doorgevoerd die de speelervaring nog prettiger maken, zoals een opruimdienst om het eiland op te knappen en de mogelijkheid om de opslagruimte in het huis van spelers nog verder uit te breiden.

Populair tijdens de pandemie

Er zijn in de loop der jaren al meerdere Animal Crossing-games uitgekomen, maar geen van die games groeide uit tot zo'n grote wereldwijde hit als New Horizons. Het spel, waarin spelers een eiland aandoen en daarop hun eigen dorp met dierlijke inwoners vormgeven, kwam namelijk in het voorjaar van 2020 uit, toen we met z'n allen aan huis gebonden waren door de coronapandemie. Het rustige eilandleven van Animal Crossing – met enkele sociale features – bleek voor veel mensen een steun in moeilijke tijden, en er werden dan ook vele miljoenen exemplaren verkocht. De laatste jaren bracht Nintendo geen nieuwe content meer voor de game uit, tot nu dan.

Draadloos opladen is voor veel smartphonegebruikers de normaalste zaak van de wereld geworden. Makkelijk: je legt de telefoon op de oplader en hij begint meteen te laden, zonder kabels of stekkers. Maar wat doet die manier van opladen eigenlijk op de lange termijn met de accu? In dit artikel kijken we wat draadloos laden betekent voor slijtage, warmte en levensduur van je smartphone-batterij.

Is draadloos opladen slecht voor de accu?

Draadloos opladen is op zichzelf niet schadelijk. De batterij slijt niet sneller puur doordat je inductie gebruikt in plaats van een kabel. Het verschil zit vooral in warmte. Een batterij blijft het langst gezond wanneer hij koel blijft. Draadloos laden zorgt in sommige situaties voor extra warmte rond de spoelen in je telefoon. Laat je de telefoon regelmatig opladen op een oplaadpad dat veel warmte produceert, of zit er een dikke hoes om het toestel die je er tijdens het laden niet vanaf haalt, dan kan dat de levensduur van de batterij verkorten.

Gebruik je een goede Qi-lader, voorkom je dat de telefoon in de zon ligt en haal je hem van de lader zodra hij vol is, dan is het verschil in slijtage minimaal. De techniek is dus prima te gebruiken, zolang je de temperatuur in de gaten houdt.

Hoe werkt draadloos opladen?

Draadloos laden gebeurt via magnetische inductie. De oplader wekt een magnetisch veld op dat wordt opgevangen door een spoel in je smartphone. Die spoel zet het signaal om in stroom voor de batterij. Het systeem werkt het beste wanneer de telefoon precies goed ligt. Fabrikanten gebruiken hiervoor de Qi-standaard, zodat vrijwel alle moderne draadloze laders onderling werken.

Hoe herken je dat jouw telefoon draadloos opladen ondersteunt?

De eenvoudigste manier is de officiële specificaties controleren op de website van de fabrikant. Je kunt ook modellen vergelijken en specificaties bekijken op een site als Kieskeurig.nl. Zoek naar termen als 'Qi', 'Wireless Charging' of bij iPhones 'MagSafe'. Je kunt het ook afleiden uit het ontwerp. Telefoons met een glazen of kunststof achterkant ondersteunen meestal draadloos laden, omdat metaal het magnetische veld blokkeert. Heb je al een Qi-oplader in huis, dan kun je snel controleren of jouw telefoon draadloos opladen ondersteunt: als je je telefoon erop legt en het laadsymbool verschijnt, dan zit je goed.

Lees ook: Draadloos opladen: wat is het verschil tussen MagSafe en Qi2?

Voordelen van draadloos opladen

Draadloos laden past makkelijk in je dagelijkse routine. Je hoeft geen kabel aan te sluiten, waardoor de oplaadpoort minder te verduren krijgt. Zeker op plekken waar je je telefoon vaak even neerlegt, zoals op je bureau of nachtkastje, werkt het prettig. Veel moderne Qi-laders kunnen bovendien meerdere apparaten tegelijk opladen, bijvoorbeeld je telefoon en oordopjes.

©Olga Yastremska, New Africa, Afr

Nadelen van draadloos opladen

Bij draadloos laden gaat een groter deel van de energie verloren dan bij opladen met een kabel, waardoor er meer warmte vrijkomt. Die warmte heeft direct invloed op de gezondheid van de accu. Vooral bij snellere draadloze laders of wanneer je telefoon in een dik hoesje zit, kan de temperatuur merkbaar oplopen. Daarnaast gaat draadloos laden vaak iets langzamer en kun je je telefoon tijdens het opladen minder makkelijk gebruiken, omdat hij contact moet blijven houden met de oplader.

Conclusie

Draadloos opladen is niet slechter voor je accu, zolang je voorkomt dat de telefoon te warm wordt. Zorg dus voor een degelijke Qi-lader, gebruik bij voorkeur een dun hoesje en laad op in een omgeving waar de temperatuur niet te hoog is. Gebruik je die combinatie, dan kun je zonder zorgen draadloos blijven opladen.