Elke techfanaat heeft inmiddels wel wat meegekregen van de CES-beurs, die nu in Las Vegas plaatsvindt. PCM zit er uiteraard ook bovenop en heeft de tofste gadgets voor je op een rij gezet.

Laat je gezondheid maar over aan Healbe

Healbe heeft zijn nieuwe gezondheidstracker, de GoBe 1.2, gelanceerd. De wearable 'gaat verder dan' fitnesstrackers als Fitbit en Polar, zegt de maker. Fitnestrackers zijn al lang niets nieuws meer, maar dit horloge vereist geen enkele handmatige invoer van de drager. Niet alleen herkent het horloge precies welke activiteiten de gebruiker onderneemt (lopen, zwemmen, rennen, fietsen, enz), ook leest deze constant de hartslag, wordt er periodiek een bloeddrukmeting gedaan en kan de GoBe zelfs aan de hand van de bloedsamenstelling (die wordt gescand) aflezen wat voor soort voedsel er in het lichaam aanwezig is.

Zodoende kan de band nauwkeurig advies geven over bewegingsdoelen, gewenste voeding en slaapoptimalisatie. De wearable fitnestracker komt uit in juni van dit jaar en zal $249,- kosten. 

©PXimport

Multifunctionele keukenspeaker
Triby is een kleine speaker die je in de keuken op bijvoorbeeld je koelkast kunt plakken. Tot dusver niets bijzonders natuurlijk. Als alle extra functies echter werken zoals ons werd gedemonstreerd, kan dit hippe blokje het leven in de keuken wel eens een stuk leuker en makkelijker maken. De Triby kan onder meer muziek streamen (ook via Spotify) en je via stemassistent Alexa (van Amazon) helpen als je staat te koken. Ook tof: het display op de Triby laat je getekende boodschappen ontvangen en versturen, en ook is er een telefoonfunctie ingebouwd. Triby light nu in de winkel en kost $199,-.

©PXimport

Franse domotica
Het Franse Netatmo heeft ons de laatste jaren regelmatig positief verrast met handige (en vooral slimme) appraten voor in ons huis. Van een slimme thermostaat tot een camera die gezinsleden herkent. Deze laatste tak heeft Netatmo nu uitgebreid met de Presence. Een camera voor buitenshuis die lijkt uit te blinken in het herkennen van objecten, mensen en zelfs dieren.

Een beveiligingscamera die je dus een notificatie geeft als er iets in het gezichtsveld gebeurt, of op een bepaalde plek in beeld die jij als belangrijk hebt aangemerkt. Door Netatmo's eigen Smart Sight-technologie wordt niet alleen gezien of er een mens, dier of auto in beeld is, de camera ziet ook wie het is, wat voor dier en of het wel je eigen auto wel is die de oprit oprijdt. De Netatmo moet in de tweede helft van dit jaar op de markt verschijnen, het is nog onbekend hoeveel de camera zal kosten. 

©PXimport

Flinterdunne LG OLED TV
Geen 3D. Geen gebogen scherm. En ook geen moeilijk uit te leggen smartfuncties. LG focust zich met zijn nieuwe tv line-up simpelweg op het bieden van de beste beeldkwaliteit, en wel met hun prachtige OLED-displays. Het beeld van de nieuwe G6-serie wist bijzonder veel indruk op ons te maken, waarbij vooral de diepe zwartwaarde en de levendige kleuren ongeëvenaard zijn.

Daarbij is de tv ook een lust voor het oog: Hij is slechts 2,57 millimeter dun (dat zijn 4 bankpasjes op elkaar) en is er een volwaardige soundbar in de stijlvolle voet verwerkt. Oke, we moeten de toestellen natuurlijk nog uitgebreid reviewen voor een definitief oordeel, en we zijn heel benieuwd naar de manier waarop de laatste versie van WebOS 3.0 wordt ingezet, maar de nieuwe LG G6-serie is verreweg de meest indrukwekkende televisie die we op de CES hebben gezien. De televisies zullen vanaf begin 2016 heel voorzichtig in de winkels worden gezet. 

©PXimport

Nikon actioncam
Cameramaker Nikon heeft op de CES niet alleen nieuwe vlaggenschipcamera's D5 en D500 uit de doeken gedaan, ook stapt het bedrijf in de markt voor actioncams. En dat doen ze niet zomaar. Met de Keymission 360 lanceert het bedrijf namelijk de eerste actioncam met 360 graden beeld. De Keymission is zo groot als een GoPro, is volledig waterdicht, stootbestendig en filmt ook nog eens in 4K. De nieuwe Keymission 360-camera lijkt ons dan ook de natte droom voor iedereen die zijn sportieve leven goed en in 360 graden in beeld wil brengen. Nadeel is wel dat het nog volstrekt onduidelijk is wanneer Nikon met zijn sportieve alleskunner op de markt komt.

©PXimport

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.