Eerder dit jaar publiceerden we een review van de Asus ZenBook 13 UX325JA. Toen werd de vrijwel identieke 14inch-laptop ZenBook 14 UX425JA al kort genoemd. Over die laptop gaat deze review. Zijn er verschillen met zijn 13inch-tegenhanger?

Net als zijn kleine broer is de UX425JA een mooie laptop om te zien. Het gebruikte metaal voelt uitstekend aan en de grijze uitvoering waar ons testmodel in kwam ziet er fraai uit. De bovenkant is voorzien van het cirkelvormige geborstelde patroon dat zo kenmerkend is voor Asus-laptops en helaas geldt dat ook voor de vingerafdrukken. Gelukkig is de rest van de behuizing niet zo gevoelig voor vingerafdrukken. De laptop komt stevig over, maar net als zijn kleine broer kraakt ook de behuizing van deze UX425JA wat als je bijvoorbeeld het scherm beweegt, al is het wel een stuk minder prominent aanwezig. Het gewicht van 1,17 kilogram is uitstekend, dit is een laptop die je echt altijd mee kunt nemen. Daarbij hoef je je geen zorgen te maken over krassen, want Asus levert wederom een passende sleeve mee.

©PXimport

©PXimport

Aansluitingen

De ZenBook 14 heeft twee usb-c-poorten en het gaat hierbij ook nog eens om Thunderbolt 3-poorten. Je gebruikt ze niet alleen voor randapparatuur, maar ook om de laptop op te laden. Ook een scherm aansluiten via usb-c is mogelijk en de laptop is daarnaast ook nog eens voorzien van een hdmi-aansluiting. Aan de andere kant is een usb-a-poort en een micro-sd-kaartlezer geplaatst waarmee je een prettig en bruikbaar pakket aansluitingen in handen hebt. Net als op het 13inch-model ontbreekt helaas de hoofdtelefoonaansluiting. Je krijgt wel een usb-c-adaptertje voor een koptelefoon meegeleverd en ook een usb-netwerkadapter zit in de verpakking. meegeleverd en omdat de laptop is voorzien van twee Thunderbolt 3-poorten kun je gelukkig wel tegelijkertijd opladen en een hoofdtelefoon gebruiken. De wifi wordt verzorgd door een wifi6-kaartje van Intel.

©PXimport

©PXimport

Prestaties

De geteste uitvoering UX425JA-HM046T is qua configuratie identiek aan de eerder geteste 13 inch UX326JA-AH006T. Je krijgt dus een Intel Core i7-1065G, een relatief zuinige, maar toch krachtige quadcoreprocessor. De chip wordt gecombineerd met 16 GB ram en een 1 TB nvme-ssd. Dit is een Intel 660P met een lees- en schrijfsnelheid van 1553,45 en 1640,98 MB/s. De combinatie van hardware zet in PCMark 10 4029 punten neer, dat is iets langzamer dan de score van 4267 die zijn kleine broer in dezelfde benchmark haalde.

Prettig is dat de koeling bij lichtere werkzaamheden onhoorbaar zijn werk doet. Dat verandert wel bij zwaardere werkzaamheden, dan springt de koeling hoorbaar aan.

De ZenBook UX425JA is net als zijn kleine broer voorzien van een accu met een indrukwekkende capaciteit van 67 Wh. Asus belooft hiermee een accuduur tot 22 uur. Die opgave is bij gebruik van een extra zuinig scherm dat op de geteste uitvoering aanwezig is. Die 22 uur is wat optimistisch, maar bij normaal gebruik is 13 uur zeker haalbaar. En in de batterijbenchmark Modern Office van PCMark 10 die lichte dagelijkse kantoorwerkzaamheden simuleert, houdt de accu het zelfs 14 uur en 59 minuut uit.

Werken

Het 14inch-scherm is voorzien van een matte afwerking en biedt een goede beeldkwaliteit met opvallend goede helderheid. Ook het toetsenbord tikt lekker en is voorzien van achtergrondverlichting in drie helderheidsniveaus. In tegenstelling tot zijn kleinere broer zijn de toetsen wat groter. Het scheelt maar een millimeter, maar hierdoor kun je sneller blind tikken.

De glazen touchpad werkt bijzonder soepel en is met een afmeting van 13 x 6,5 cm ook nog eens lekker groot. Asus heeft een truc toegepast die we al eerder zagen: klik op de rechter bovenhoek en er verschijnt een verlicht numeriek veld. Nieuw is dat je met een veegbeweging nu ook de Windows-rekenmachine kunt openen en de helderheid van de achtergrondverlichting in de touchpad kunt instellen. Helaas heb ik geen instelling gevonden om een ander programma te koppelen aan deze veegbeweging.

Een vingerafdrukscanner mist, maar de webcam is voorzien van een soepel werkende gezichtsherkenning waardoor je kunt inloggen in Windows zonder een wachtwoord in te tikken. De beeldkwaliteit van de 720p-webcam zelf is niet spectaculair, maar voldoet ruimschoots voor videobellen.

©PXimport

Conclusie

De ZenBook 14 UX425JA is net als zijn kleinere broer een fijne laptop voor dagelijks gebruik: hij is compact, licht en voert normale werkzaamheden stil uit. De behuizing is fraai, maar kraakt helaas een klein beetje. Met twee keer Thunderbolt 3, usb-a en hdmi heb je ondanks de compacte afmetingen genoeg aansluitmogelijkheden. Helaas mist een 3,5mm-aansluiting wel, daarvoor heb je een usb-c-adaptertje nodig dat Asus gelukkig wel meelevert.

Het grootste pluspunt is de forse accu waarmee je moeiteloos meer dan een werkdag vooruit kunt. Kortom, een perfecte laptop voor onderweg. Ik vind zelf het grotere scherm wel fijn en zou zeker deze 14inch-versie verkiezen boven de eerder geteste 13inch-variant.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.