Goede smartphones beginnen goedkoper te worden en goedkope smartphones beginnen goed te worden. De Google Pixel 7a is geen uitzondering. Voor een zacht prijsje krijg je de échte Pixel-ervaring in je handen, maar wat betekent dat precies? Wat maakt een Pixel nou een Pixel?

Partnerbijdrage - In samenwerking met Google.

Met de Pixel-lijn laat Google hun visie zien over wat een Android-telefoon hoort te zijn. Het strakke design krijgt een speelse look door de zachte kleuren waarin de Pixel 7a te verkrijgen is. Het is dan ook eigenlijk een goedkopere versie van de Pixel 7, die al een tijdje beschikbaar is.

Bekijk hier de unboxing video!

Een eigen chip voor eigen doeleinden

Twee jaar geleden bracht Google de Pixel 6-lijn uit, de eerste Pixel-lijn met Google’s eigen processor, de Tensor G1. Deze processor is ontworpen met AI in gedachten, want Google past AI toe op veel software-onderdelen. Zo gebruikt het complexe methodes om de kwaliteit van je telefoongesprekken te verbeteren met Helder gespreksgeluid. Zelfs als je familielid via een matige microfoon met je praat, zul jij de persoon haarscherp horen.

Stuurt je vriend of vriendin een spraakbericht, maar je kan niet luisteren? Met behulp van de Tensor G2 tovert de Pixel 7a dit bericht in een handomdraai om naar een leesbare transcriptie. Anderzijds kan de Pixel 7a jouw stem omtoveren tot tekst met accuraatheid die je nog niet eerder op telefoons hebt gezien. Dergelijke features werken niet zo goed of snel zonder de Tensor G2, een chip die speciaal afgesteld is voor alles dat Pixel maakt. Iets waar de Pixel-lijn al helemaal bekend om staat, zijn de camera’s.

Pixel-foto’s voor een zacht prijsje

Wie bekend is met Google’s Pixel-lijn weet dat het paradepaardje van de telefoons de camera’s zijn. Google heeft inmiddels al jaren bewezen dat een goede lens handig is, maar de beeldverwerking - die tijdens de druk op de foto-knop onder de motorkap gebeurt - is veel belangrijker. Google’s beeldverwerkingstechniek weet wat de camera’s zien en zorgt ervoor dat je foto nog beter uit de bus komt dan je verwacht.

De dubbele camera’s in de Pixel 7a hebben een fysieke upgrade gehad die meer details produceren voor je foto’s. Met behulp van de Tensor G2 gebeurt het allemaal in een fractie van een seconde. Ongeacht je lichtsituatie: de Google Pixel 7a maakt altijd foto’s die klaar zijn om te delen. Denk aan astrofotografie, waarmee je de sterrenhemel kan vastleggen op een manier die beter is dan je eigen ogen kunnen zien. Nieuw voor de Pixel 7a is Lange belichting, een feature die beweging en energie toevoegt aan je foto’s voor een andere stijl.

Google Foto’s, een extensie van de camera-ervaring

Niet elke foto is echter perfect. Soms beweegt het onderwerp nét iets te veel of staan er mensen in je foto die je er eigenlijk niet in wilt hebben. De combinatie van Google Foto’s en de kracht van Tensor G2 geven je nog meer mogelijkheden om je foto’s te verbeteren na het maken van de foto. Zo heb je de Magische gum, die in een handomdraai objecten uit je foto’s haalt zonder dat het opvalt of Foto scherp maken een functie die al je onscherpe foto’s verscherpt. Het mag duidelijk zijn dat je de zachte prijs van de Google Pixel 7a absoluut niet terugziet in de kwaliteit van de foto’s en video’s.

Een perfecte batterijduur

Een ander voordeel van de Tensor G2 is dat de processor veel efficiënter is dan de eerste generatie Tensor-chips. Taken en processen worden niet alleen soepeler uitgevoerd, het kost ook nog eens minder batterij. Hierdoor heb je een smartphone die de hele dag mee gaat, ongeacht je gebruikspatronen. Zo kan je rekenen op een batterijduur van zo’n 24 uur bij normaal gebruik. Een extra hulpsteuntje is de Extreme batterijbesparing, een functie die de batterij van de Pixel 7a zo'n 72 uur mee kan laten gaan. Erg handig in situaties waar je het hard nodig hebt.

Veilig voor nu en later

Google heeft naast de Tensor G2 ook een speciale beveiligingschip die zorgt dat al jouw persoonlijke info beveiligd blijft. De Titan M2 chip werkt samen met de Tensor G2 om je telefoon van verschillende beveiligingslagen te voorzien. Daarnaast wordt je op het internet beschermd door de inbegrepen VPN van Google One. Die beveiliging is nu misschien wel handig, maar zelf in de nabije toekomst blijft deze relevant door Google’s belofte van 5 jaar aan beveiligingsupdates.

Het mag duidelijk zijn dat de Pixel 7a gigantisch veel functies biedt voor een ongekend lage prijs. Van prachtige foto’s tot superhandige software features die ook nog eens constant worden uitgebreid via zogenoemde Pixel Feature Drops. Hierdoor blijft je Pixel 7a altijd relevant en met de sterke beveiliging hoef je je nergens druk om te maken. Dat was allemaal niet mogelijk zonder het brein van de Pixel 7a, de Tensor G2. Een chip die regelrecht uit de duurdere Pixel 7 en Pixel 7 Pro komt.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.