Ik bespeur een voortdurende, oneerlijke trend: Als Microsoft iets doet wat een klein beetje afwijkt, wordt het de grond in geboord. Maar als Google, Apple of Facebook een misstap begaan, krijgen ze een milde reprimande en soms zelfs bijval van geïndoctrineerde columnisten.

Ik noem als voorbeeld het befaamde iPhone 4-antenneprobleem (liefkozend 'antennagate' genoemd), wat inhoudt dat bij een verkeerde hantering van de telefoon het signaal wegvalt. Steve Jobs, toen nog CEO van Apple, gaf als reactie: "Houd de telefoon dan anders vast." De reactie van de meeste journalisten daarop was: "Oh, het is dus geen ontwerpfout. We houden het toestel gewoon niet op de juiste manier vast."

We zien ook een angstaanjagende hoeveelheid slechte journalistiek wanneer het om productnieuws gaat. Een voorbeeld is dat Chrome door online onderzoeker StatCounter wordt aangemerkt als meest gebruikte webbrowser. Het onderzoek liet zien dat in het weekend internetters kiezen voor de gebruiker die ze het fijnst vinden werken: Chrome. Het verhaal ging het hele net over, maar werden de daadwerkelijke feiten ook opgepikt? Uiteraard niet, zelfs niet toen Microsoft-columnist Paul Thurrot de situatie compleet uit de doeken deed en het verhaal hielp te ontmaskeren als feitelijk onjuist. Helaas zat de leugen al genesteld in de herinnering van de lezer en zal dat waarschijnlijk ook zo blijven.

De controverse over de 'Smoked by Windows Phone'-campagne is een kleine zaak, opgeblazen tot grote proporties, puur omdat het om Microsoft gaat. In dit geval daagde Microsoft het publiek uit om Windows Phone 7 te verslaan in diverse tests. Het is beschreven als een ordinair lokkertje en oneerlijk genoemd, maar de mensen gingen er wel voor in de rij staan en waren onder de indruk van de snelheid van Windows Phone. Uiteindelijk werd hiermee wel het beoogde doel bereikt.

Toch is de controverse hetgeen wat blijft hangen in de gedachten van het publiek: Iemand won de uitdaging bij een telefoonwinkel omdat zijn Galaxy Nexus het weerbericht in twee verschillende steden sneller kon weergeven dan Windows Phone. De winkel claimde echter naderhand dat hij twee verschillende steden in verschillende staten had moeten weergeven in plaats van twee steden in dezelfde staat, waarop de uitdager en de blogosfeer een verschrikkelijke hetze begonnen.

In dit simpele geval wisten de winkelmedewerkers niet precies wat ze precies moesten doen en maakten ze een verkeerd besluit - het gevolg is dat de pers tekeer gaat tegen Microsoft. Dit verhaal heeft het bedrijf gigantisch veel negatieve publiciteit gebracht.

Er spelen grotere zaken, die allemaal te maken hebben met verkeerde percepties en mediavoorkeuren. Wanneer Microsoft een bod doet op patenten, is het een patenttrol, maar wanneer Google het doet, beschermt het zijn geweldige open-source Android OS. Of neem Google's nieuwe privacy regels - ZDNet's Networking blog zegt dat we daar maar overeen moeten stappen, en doet dat met een samenvatting om te janken. "Denk je echt dat Google, samen met iedere andere speler op het web, niet al jaren bezig is met het verzamelen van jouw data? Leer er maar mee om te gaan." Is dat werkelijk hun reactie? Dat we er maar mee moeten dealen?

Waarom is Microsoft een makkelijk slachtoffer?

Naar mijn mening wordt Microsoft vooral vanwege zaken uit het verleden hard aangepakt. Hiertoe behoort onder meer:

• Microsoft was verwikkeld in een aantal antitrustzaken. Dat is oud nieuws wat betreft Microsoft, maar is wel actueel voor Apple, waar nu een onderzoek naar komt. Maar daar hoor je bijna niemand over.

• Microsofts producten worden bekritiseerd vanwege veiligheidslekken - dat gebeurde voornamelijk ten tijde van het Vista-tijdperk. Dankzij tien jaar keihard werk binnen het Trustworthy Computing-project, leert het nu de Secure Development Life Cycle-methodologie aan andere bedrijven.

• Microsoft werd bekritiseerd dat het niet innovatief zou zijn - de Xbox en Kinect zijn exemplarisch voor het tegendeel.

• Microsoft werd bekritiseerd omdat het gesloten en behoudend zou zijn, en omdat het niet aardig zou zijn voor andere ecosystemen - juist in de laatste jaren wordt veel informatie openlijk gedeeld via MSDN-blogs en het open-source forum Codeplex. Het feit dat Microsoft ook software uitbrengt voor platforms als Mac OS X en iOS zou deze kritiek moeten doen verstommen.

Het negatieve wordt altijd uitgelicht, nooit het positieve. Aan de ethiek van Microsoft wordt constant getwijfeld, voornamelijk vanwege de oude koeien in de sloot. Het was juist Microsoft die Ethisphere's 'most ethical'-award won - Google, Facebook en Apple behoorden niet tot de genomineerden.

Ik zeg niet dat je andere bedrijven niet mag prijzen om hun producten. Maar wanneer het om productmankementen of andere misstanden gaat (waaronder privacyissues gaat, waar we allemaal te maken hebben), dan zouden alle partijen gelijk behandeld moeten worden. Microsoft wordt niet eerlijk behandeld.

J. Peter Bruzzese schrijft voor zustersite Infoworld.com al jaren het Enterprise Windows-blog, waarin hij het gebruik van Windows binnen zakelijke omgevingen onderzoekt.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.