Move over, Google Nexus One. De HTC Desire is de ultieme Android-smartphone en legt de lat voor de concurrentie wel érg hoog.

Vodafone wil de Google Nexus One deze maand in Europa (en dus ook Nederland) introduceren. Mosterd na de maaltijd, wat ons betreft. Want de HTC Desire ligt al een paar weken in de winkel en eerlijk is eerlijk, de Desire geeft de Nexus One wel érg weinig bestaansrecht. De HTC Desire is namelijk een doorontwikkeling van de populaire Google-telefoon. Qua specificaties zijn de twee smartphones identiek, maar HTC heeft een paar nuttige tweaks uitgevoerd. Zo is de trackball -- gevoelig voor stof -- vervangen door een optisch exemplaar, zijn er een aantal knoppen onderaan het scherm geplaatst en heeft HTC de Desire voorzien van zijn eigen interface.

Begrijp ons niet verkeerd, er is weinig mis met de Nexus One, maar Android in zijn standaarduitvoering mist toch net even wat sjeu. HTC levert met Sense daarentegen een gebruikersinterface af die met kop en schouders boven de concurrentie uitsteekt. Dat was al duidelijk op de HTC Legend. Zo zijn er drie thema's met elk zeven homescreens, die voorzien kunnen worden van nuttige widgets en applicaties. En HTC levert er genoeg mee. Prettig is de vergevorderde integratie met sociale netwerkdiensten als Flickr, Twitter en Facebook. HTC levert standaard Friendstream mee, waarin alle sociale updates in één overzicht getoond worden. Gebruikt u liever losse applicaties? Ook dat is geen probleem.

Dan de smartphone zelf. De Desire voelt heerlijk aan; het toestel is even plat als de iPhone, de achterkant is uitgerust met een antislipcoating. Het scherm is een tikkeltje groter (3,7 inch) dan zijn concurrent, maar dankzij oled-techniek zien beelden er véél scherper en kleuriger uit dan op Apple's smartphone. Multitouch is geen probleem voor de Desire. Nieuw in HTC Sense is dat een pinch-beweging op één van de homescreens een overzicht van alle schermen oproept. Hiermee is razendsnel te schakelen tussen homescreens (en dus applicaties). Dit 'helicopteraanzicht' is niet alleen praktisch, maar werkt ook razendsnel, dankzij de 1 GHz Snapdragon-processor die de Desire aan boord heeft. Tel daar 576 MB ram-geheugen bij op en het is duidelijk dat de Desire een vlotte jongen is.

De cameraresolutie is opgewaardeerd. In de Desire zit een 5-megapixel sensor, waarmee u redelijke snapshots kunt maken. Een led-flitser maakt het mogelijk onder slechte lichtomstandigheden te fotograferen, de ingebouwde gezichtsherkenning stelt de camera automatisch scherp op het onderwerp en uiteraard wordt de ingebouwde gps-ontvanger gebruikt voor het geotaggen van foto's. Naast gps ondersteunt de Desire quadband gsm, hsdpa en 802.11 b/g. Volgens de geruchten is er zelfs een 802.11n-ontvanger aan boord, maar of deze vrijgeschakeld kan worden is nog maar de vraag. Echt nodig is het in ieder geval niet, zeker niet als u uw accu niet te zwaar wilt belasten. Over de accu kunnen we kort zijn: met een capaciteit van 1400 mAh kunt u prima twee dagen zonder lader.

Waar we op sommige Android-smartphones moeite hebben met het typen op het virtuele toetsenbord, zorgt het riante scherm van de Desire ervoor dat we vlotjes tekstberichten en e-mails produceren. Een fysiek toetsenbord zult u niet snel missen, tenzij u gewend bent blind te typen. We missen sowieso weinig in het dagelijks gebruik. Een 3,5-inch koptelefoonuitgang is aanwezig voor het luisteren naar muziek, de Desire ondersteunt mpeg4- en wmv-bestanden voor wie graag onderweg een filmpje kijkt, voor radiofanaten is er een fm-tuner aanwezig en het microsd-slot accepteert kaarten tot 32 GB.

PluspuntenConclusie

De HTC Desire de beste Android-smartphone die u op dit moment in de winkels aantreft. Maar dat is niet de enige eer die HTC opstrijkt: ook buiten het Android-testveld weet de Desire zijn kroon te behouden. Met aanzienlijk krachtigere specificaties dan de iPhone en een bedieningsgemak die Apple's smartphone benadert blijft alleen de Android Market achter op zijn concurrent. De Desire bewijst dat Android nu écht volwassen is geworden.

Liveservicegames en hero shooters waren in 2016 niet per se nieuw. Destiny ging al twee jaar hard, en hoewel nieuwkomer Overwatch erg goed ontvangen werd, trokken sommigen al snel vergelijkingen met Valve’s inmiddels oude Team Fortress 2. Toch wist de hero shooter van Blizzard een Game of the Year Award voor de neus van onder andere Uncharted 4: A Thief’s End weg te grissen. Het was een glorieus begin van een moeizaam traject.

In de afgelopen tien jaar onderging Overwatch grote veranderingen. Na een groot succes met ruim 50 miljoen totale spelers in de eerste drie jaar kondigde Blizzard in 2019 aan dat er een vervolg zou komen, dat ‘naast het originele Overwatch’ moest bestaan en uitgebreid werd met Player-versus-Environment-content. De 6-tegen-6 Player-versus-Player-gameplay waar Overwatch om bekendstaat, zou blijven bestaan en voorzien worden van dezelfde content in de twee games. Ook zou Overwatch 2 een exclusieve PvE-modus met een verhaallijn en skill-trees krijgen, waarmee ieder personage op zowel grote als subtiele wijze aangepast kon worden.

©Blizzard

Nee, toch niet

Wie Overwatch 2 sinds de early access-verschijning eind 2022 heeft gespeeld, weet dat daar maar bar weinig van is waargemaakt. Overwatch en Overwatch 2 werden ten eerste geen aparte titels: laatstgenoemde heeft de plaats van het origineel simpelweg ingenomen. Die verhaalmodus? Voor 15 euro kreeg je met de 1.0-release van Overwatch 2 in augustus 2023 toegang tot drie missies. Die verkochten niet goed genoeg voor Blizzard – volgens bronnen Bloomberg - waarmee de mogelijkheid van meer PvE-content direct werd begraven.

Het was toen zelfs al bekend dat de PvE-modus grotendeels geschrapt was, gezien de modus volgens regisseur Aaron Keller ‘de focus tijdens het ontwikkelproces van de game belemmerde’. Dat is geen vreemde redenering, maar PvE was wel juist datgene dat Overwatch 2… nou ja, Overwatch 2 maakte. Uiteindelijk was de lancering van de ‘nieuwe’ game vooral een grote update, met drie nieuwe personages, wat extra arena’s en een nieuwe 5v5-opzet in plaats van 6v6. Er stond nu slechts een ‘2’ achter.

©Blizzard

Een alternatieve toekomst

Recent werd aangekondigd dat Overwatch 2 het cijfer van de naam afknipt met het twintigste seizoen en dus weer gewoon Overwatch heet – we zijn dus weer terug bij af. Ik stapte zelf destijds op de Overwatch-trein door juist de belofte van PvE in het vervolg, en heb uiteindelijk pakweg 300 uren tussen beide games verdeeld. Hoewel ik naarmate de tijd vorderde wat uren in de competitieve modus stak, maakte het spelen met vrienden de ervaring écht vermakelijk.

Gezellig kletsen, schreeuwen tegen willekeurige teamgenoten en de mix van tactiek en variatie die de vele personages in Overwatch bieden: dat staat mij bij. Een PvE-modus waarin juist dat samenspel en de speelwijze van de verschillende heroes aan te passen zijn naar jouw speelstijl was een soort heilige graal, die uiteindelijk dus nooit verscheen. Dat is eeuwig zonde. De competitieve e-sportscene van Overwatch is al sinds het begin een belangrijk aspect van de game, dus ergens is het begrijpelijk dat het team dit niet uit het oog wilde verliezen.

©Blizzard

Maar juist in de laatste jaren zien we een interessante verschuiving naar PvE, of in ieder geval multiplayer-ervaringen die niet geheel om competitie draaien. Denk aan Helldivers 2 van een paar jaar terug, waarin vrienden en willekeurige spelers het opnemen tegen legioenen aan vijanden – en zelfs wereldwijd samen naar een doel werken. Of de explosie aan zogenaamde ‘friendslop’ games als Peak en Lethal Company, die geheel draaien om het samen uitvoeren van taken als een berg beklimmen of het verzamelen van schroot. Een game als Arc Raiders bevat daarbij ook PvP-elementen, maar staat ook bij omdat meerdere spelers samen kunnen komen om een gigantische robot te verslaan. Video’s waarbij spelers plots oude vrienden tegenkomen in de game tonen aan waarom PvE momenteel zó ontzettend leuk kan zijn.

De realiteit

Het is achteraf makkelijk te zeggen, maar de originele visie voor Overwatch 2 had best een prominente rol in het huidige gamelandschap kunnen bekleden. Met de aankondiging werden uitgebreide skilltrees getoond voor de verschillende personages waar Overwatch om bekendstaat.

©Blizzard

Een van Mei’s speciale vaardigheden is bijvoorbeeld het veranderen in een ijspegel, om zo health terug te verdienen en een paar seconden onverwoestbaar te zijn. Met een van de skills die getoond werd veranderde deze ijspegel in een ijsbal, waarmee ze op spectaculaire wijze door groepen vijanden kan kegelen. De PvE-modus had de potentie om een soort zandbak voor dergelijke ideeën en ingrijpende veranderingen voor het klassieke Overwatch te worden. Een speelsere mix van skills en samenwerking om juist die avonturen uit bijvoorbeeld een Helldivers 2 te nabootsen. De tactische teamgameplay had dan ook niet hoeven verdwijnen, het zou juist vet geweest zijn om met vrienden verschillende skills af te stemmen en los te laten op de robots van Null Sector.

Dat is nog zoiets: de lore en verhaallijn van Overwatch zijn ontzettend interessant, en had meer in de schijnwerpers kunnen staan met de PvE-insteek. Nog voordat ik de games überhaupt had aangeraakt, verslond ik de prachtig geanimeerde filmpjes van Blizzard en verhalen die ze voor de personages uitbrachten.

Wat ik dan ook zie van de nieuwe update wringt met mijn gevoel. Ja, het lijkt erop dat Blizzard een inhaalslag maakt en sneller met nieuwe personages komt om de game fris te houden. Het wekt de indruk dat we weer terug zijn bij het ‘oude’ Overwatch, en dat de ontwikkelaar nog altijd een sterke hero shooter wil behouden nu concurrenten als Marvel Rivals het speelveld hebben betreden. Toch kan ik het niet laten om te fantaseren over hoe Overwatch meer had kunnen zijn dan een hero shooter.

De realiteit is dat het Overwatch-team geen goede balans wist te vinden tussen het bijhouden van de PvP- en competitieve scene van Overwatch en de ontwikkeling van de PvE. Zonde, want zeker in het huidige multiplayerklimaat, waar mensen steeds meer achterover lijken te hangen om met elkaar te spelen in plaats van tegen elkaar, had het originele Overwatch 2 perfect gepast.

Samen met onze vrienden van bol geven we wekelijks een nieuwe game weg, en deze week is dat natuurlijk Mario Tennis Fever.

Fever verscheen namelijk deze week voor de Nintendo Switch 2 en is volgens onze Simon een uitstekende Mario-sportgame. Met z'n Fever Rackets - die speciale slagen vol onvoorspelbare effecten mogelijk maken - goede basisgameplay en flink wat content weet Fever boven de afgelopen delen uit te stijgen:

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Winnen

Wat moet je doen om te winnen? Ga naar de website van bol, vind de productcode in de url (bestaande uit zestien cijfers) en vul die hieronder in het invulformulier in! Vergeet ook niet je naam en emailadres in te vullen, dan sturen we je zo snel mogelijk een code om de game fysiek op bol.com te bestellen!

Werkt het formulier niet? Klik dan hier.