Move over, Google Nexus One. De HTC Desire is de ultieme Android-smartphone en legt de lat voor de concurrentie wel érg hoog.

Vodafone wil de Google Nexus One deze maand in Europa (en dus ook Nederland) introduceren. Mosterd na de maaltijd, wat ons betreft. Want de HTC Desire ligt al een paar weken in de winkel en eerlijk is eerlijk, de Desire geeft de Nexus One wel érg weinig bestaansrecht. De HTC Desire is namelijk een doorontwikkeling van de populaire Google-telefoon. Qua specificaties zijn de twee smartphones identiek, maar HTC heeft een paar nuttige tweaks uitgevoerd. Zo is de trackball -- gevoelig voor stof -- vervangen door een optisch exemplaar, zijn er een aantal knoppen onderaan het scherm geplaatst en heeft HTC de Desire voorzien van zijn eigen interface.

Begrijp ons niet verkeerd, er is weinig mis met de Nexus One, maar Android in zijn standaarduitvoering mist toch net even wat sjeu. HTC levert met Sense daarentegen een gebruikersinterface af die met kop en schouders boven de concurrentie uitsteekt. Dat was al duidelijk op de HTC Legend. Zo zijn er drie thema's met elk zeven homescreens, die voorzien kunnen worden van nuttige widgets en applicaties. En HTC levert er genoeg mee. Prettig is de vergevorderde integratie met sociale netwerkdiensten als Flickr, Twitter en Facebook. HTC levert standaard Friendstream mee, waarin alle sociale updates in één overzicht getoond worden. Gebruikt u liever losse applicaties? Ook dat is geen probleem.

Dan de smartphone zelf. De Desire voelt heerlijk aan; het toestel is even plat als de iPhone, de achterkant is uitgerust met een antislipcoating. Het scherm is een tikkeltje groter (3,7 inch) dan zijn concurrent, maar dankzij oled-techniek zien beelden er véél scherper en kleuriger uit dan op Apple's smartphone. Multitouch is geen probleem voor de Desire. Nieuw in HTC Sense is dat een pinch-beweging op één van de homescreens een overzicht van alle schermen oproept. Hiermee is razendsnel te schakelen tussen homescreens (en dus applicaties). Dit 'helicopteraanzicht' is niet alleen praktisch, maar werkt ook razendsnel, dankzij de 1 GHz Snapdragon-processor die de Desire aan boord heeft. Tel daar 576 MB ram-geheugen bij op en het is duidelijk dat de Desire een vlotte jongen is.

De cameraresolutie is opgewaardeerd. In de Desire zit een 5-megapixel sensor, waarmee u redelijke snapshots kunt maken. Een led-flitser maakt het mogelijk onder slechte lichtomstandigheden te fotograferen, de ingebouwde gezichtsherkenning stelt de camera automatisch scherp op het onderwerp en uiteraard wordt de ingebouwde gps-ontvanger gebruikt voor het geotaggen van foto's. Naast gps ondersteunt de Desire quadband gsm, hsdpa en 802.11 b/g. Volgens de geruchten is er zelfs een 802.11n-ontvanger aan boord, maar of deze vrijgeschakeld kan worden is nog maar de vraag. Echt nodig is het in ieder geval niet, zeker niet als u uw accu niet te zwaar wilt belasten. Over de accu kunnen we kort zijn: met een capaciteit van 1400 mAh kunt u prima twee dagen zonder lader.

Waar we op sommige Android-smartphones moeite hebben met het typen op het virtuele toetsenbord, zorgt het riante scherm van de Desire ervoor dat we vlotjes tekstberichten en e-mails produceren. Een fysiek toetsenbord zult u niet snel missen, tenzij u gewend bent blind te typen. We missen sowieso weinig in het dagelijks gebruik. Een 3,5-inch koptelefoonuitgang is aanwezig voor het luisteren naar muziek, de Desire ondersteunt mpeg4- en wmv-bestanden voor wie graag onderweg een filmpje kijkt, voor radiofanaten is er een fm-tuner aanwezig en het microsd-slot accepteert kaarten tot 32 GB.

PluspuntenConclusie

De HTC Desire de beste Android-smartphone die u op dit moment in de winkels aantreft. Maar dat is niet de enige eer die HTC opstrijkt: ook buiten het Android-testveld weet de Desire zijn kroon te behouden. Met aanzienlijk krachtigere specificaties dan de iPhone en een bedieningsgemak die Apple's smartphone benadert blijft alleen de Android Market achter op zijn concurrent. De Desire bewijst dat Android nu écht volwassen is geworden.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.