Er zijn genoeg apps voor social media te vinden in de App Store. Maar plaatjes van je eten delen, dat kennen we nu wel. Welke apps zijn écht interessant en voegen iets toe aan je dagelijks leven?

Social media nemen een steeds grotere rol in ons leven in. De overdaad aan apps die je op dit gebied kunt downloaden, zorgt er echter ook voor dat het socialmedialandschap aan het veranderen is. Steeds vaker duiken er apps op die niet alleen draaien om 'liken' en 'sharen', maar die daadwerkelijk iets willen toevoegen door een unieke eigenschap te bieden. We zetten de beste van dit soort apps voor je op een rij. Lees ook: 20 iPhone-problemen opgelost.

Kennis en inspiratie delen

Facebook is heel handig voor het delen van leuke foto's en berichten, maar voor echte kennisdeling wordt het netwerk niet gebruikt. Een app als We Heart It doet dat een stuk beter. Het netwerk is een soort combinatie tussen Pinterest en Facebook, bedoeld om te delen waar je van houdt; om aan anderen te laten zien wat je inspireert en die inspiratie vervolgens over te dragen aan anderen. Natuurlijk vind je er ook eten (want dat inspireert ook mensen), maar vooral ook veel kunst, mooie plekken in verre landen en andere mooie beelden.

©PXimport

In We Heart It is het heerlijk om te verdwalen in een wereld van mooi beeld.

Ga je toch voor iets meer geestelijke inspiratie? Download dan eens Boldomatic. Alleen al om het uiterlijk is deze app een absolute aanrader. Wat een frisse wind tussen al die superstrak ontworpen apps. Bam, gewoon primaire kleuren, grote knoppen en koeienletters. Dat is dan ook de insteek, want het enige dat je met deze app deelt is tekst. Om precies te zijn inspirerende citaten, van beroemdheden of van jezelf. Zoek je meer praktische kennis? Dan is Learnist een app die je niet mag missen. Of het nu gaat om leuke experimenten die je thuis kunt doen, een interessant artikel over hoe je met kinderen communiceert of hoe je heel kunstig leert kleien, op Learnist wordt het allemaal gedeeld. De meeste kennis vergaar je natuurlijk echter door erom te vragen, en daarvoor is Jelly ideaal. Je geeft aan over welke onderwerpen je veel weet, en vervolgens krijg je vragen voorgeschoteld van andere gebruikers om te beantwoorden. Uiteraard kun je zelf ook vragen stellen. Zo deelt iedereen z'n expertise.

©PXimport

Het gebrek aan grafische elementen in Boldomatic werkt heel verhelderend.

©PXimport

Een wereld aan dingen om te leren in je iPhone met Learnist, supereducatief voor jong en oud.

Locatie delen

Sociaal netwerken doe je vooral online. Mobiele apps bieden je echter tegelijkertijd de gelegenheid om in de 'echte' wereld af te spreken. Het grootste nadeel van netwerken zoals Facebook, is doorgaans dat mensen foto's en statussen plaatsen met betrekking tot dingen die ze al gedaan hebben. Dan vis je als goede vriend/kennis dus achter het net. Swarm is ontwikkeld om ervoor te zorgen dat je weet hoe ver je vrienden van je vandaan zijn (zodat je kunt afspreken om iets te gaan doen). Je kunt ook laten weten wat je plannen zijn, zodat iemand eventueel kan besluiten om zich bij je te voegen.

©PXimport

Swarm helpt je om af te spreken met mensen vóórdat die ene leuke gebeurtenis plaatsvindt.

Het kan natuurlijk ook gewoon zo zijn dat je graag wilt weten waar iemand zich bevindt, bijvoorbeeld als het gaat om je kinderen (helaas geen overbodige luxe anno 2014). GPS Phone tracker helpt je daarbij, door de locatie van contactpersonen in kaart te brengen. Je voegt elkaar toe in de app en vervolgens zie je op een kaart precies waar iedereen is. Gaat het je wat ver om vrienden en familie constant in de gaten te houden, maar wil je wel graag weten wanneer iemand in de buurt is, bijvoorbeeld zodat je weet of je het theewater al aan kunt zetten, dan is Glympse de app die je moet hebben. Door Apple geclassificeerd in de categorie Navigatie, maar uiteraard hartstikke sociaal omdat je de app gebruikt om elkaar te ontmoeten. Wanneer je iemand een Glympse stuurt, deel je heel even je locatiegegevens (zoals de route die je volgt en hoe lang het nog duurt voordat je er bent).

©PXimport

Met GPS Phone tracker kun je in één oogopslag zien waar je vrienden/familieleden zijn.

Nadat je die bestemming hebt bereikt, ben je weer lekker anoniem. Het delen van locaties is leuk, maar werkt alleen als mensen ook daadwerkelijk inchecken. Veel nuttiger kan het soms zijn om te weten waar iemand woont, want dat weten we lang niet altijd van onze contactpersonen. Connect brengt dat in kaart en plaatst de profielfoto's van je contactpersonen letterlijk op een landkaart. Wanneer je bijvoorbeeld een dagje Amsterdam doet, kun je precies zien wie van je vrienden daar woont. Uiteraard kán inchecken wel als je dat graag wilt, maar de kracht van deze app is dat het niet hoeft.

©PXimport

Glympse laat je tijdelijk je locatie delen, precies met wie je wilt.

©PXimport

Inchecken is niet nodig bij Connect, je kunt mensen vinden op basis van waar ze meestal zijn.

Communiceren

Uiteraard speelt communicatie ook een grote rol in sociaal netwerken. Zo kun je delen waar je bent, maar dat zal niet iedereen iets interesseren. Boeiender is als je mensen iets laat weten waar ze iets aan hebben. Bijvoorbeeld in het geval van Ban.jo. Deze app brengt, dankzij z'n gebruikers, simpelweg in kaart wat er te doen is over de hele wereld. Dan kun je denken aan we wereldcup die in juni werd gehouden, maar ook aan een leuke markt om te bezoeken in Idaho in Amerika. Toch liever iets in de buurt? Druk dan op de locatieknop en er wordt gezocht naar dingen die je dichterbij kunt beleven. Je kunt ook actief bijdragen en zelf nuttige berichten over lokale gebeurtenissen naar het netwerk sturen.

©PXimport

Ban.jo laat je met anderen delen wat er in de buurt te doen is.

Wil je het concept berichten sturen wat letterlijker nemen, bekijk dan eens Tellio. Daarmee laat je berichten, foto's, tips enzovoort achter van dingen die te maken hebben met de plek waar je je op dat moment bevindt. Niemand zal die berichten zien, behalve personen die Tellio geïnstalleerd hebben en die dezelfde plek betreden. Alsof je stiekem briefjes met geheime boodschappen in de bosjes verstopt. Berichten sturen kan natuurlijk ook op een minder nuttige manier, zoals met Slingshot. Deze Snapchat-concurrent van Facebook is erg leuk, omdat het ontzettend uitnodigt tot het delen van foto's. Wanneer een contactpersoon binnen Slingshot een foto maakt, dan kun je deze bekijken ... maar alleen als je zelf ook een foto maakt. Zo blijf je dus foto's ruilen met vrienden en houdt het fotonetwerk zichzelf in stand.

©PXimport

Met Tellio laat je berichtjes achter op een fysieke locatie, maar dan digitaal.

Tot slot zijn er de berichtjes die je wel wilt sturen, maar niet durft. Om die reden is Whisper in het leven geroepen. Via de site kun je volledig anoniem je hart luchten, met behulp van tekst op een mooie achtergrondafbeelding. Van onschuldige guilty pleasures tot dubieuze seksuele onthullingen, je vindt ze allemaal op Whisper, en dat is dan ook de kracht. Je hart luchten, of stiekem genieten van andermans geheimen.

©PXimport

Met Slingshot kun je foto's van anderen zien, maar alleen als je ze zelf eerst deelt.

©PXimport

Anoniem berichten delen met de hele wereld. Whisper maakt dat mogelijk.

Creatief

Uiteraard kun je social media natuurlijk ook gebruiken om je op creatieve wijze te uiten. Dat is dan ook waar Doodle.ly op gebaseerd is. Of het nu eenvoudige krabbels zijn of prachtige vingertekeningen, met dit sociale tekennetwerk kun je al je kunsten delen. Hier krijg je (en dat is het leukste) direct feedback op van de andere gebruikers. Zo kun je tekeningen delen die je op Facebook nog niet durft te laten zien. Dat iets creatief is, wil natuurlijk nog niet zeggen dat je er geen geld mee mag verdienen! Kickstarter wordt vaak gezien als een plek waar je gekke projecten kunt vinden, maar laten we niet vergeten dat het concept is gebouwd op het principe om via social networking geld binnen te harken voor projecten die je anders niet van de grond zou krijgen. Je kunt dit netwerk natuurlijk gebruiken voor het steunen van projecten, maar hij is ook reuzehandig voor het opzetten van je eigen projecten.

©PXimport

Doodle.ly is handig om je talent te delen als je er zelf nog niet helemaal zeker over bent.

Tot slot is er Timehop, een briljante app voor mensen die inspiratie nodig hebben. De app gooit af en toe even de rem op je leven door je bijvoorbeeld te laten zien wat je twee jaar geleden deed op deze dag (voor deze informatie moet je inloggen op je sociale netwerken), en wat er op deze dag een paar jaar geleden in het nieuws was enzovoort. Leuk en verfrissend om af en toe ook eens terug te kijken, vooral ook omdat oude gebeurtenissen (of projecten) je op ideeën kunnen brengen voor nieuwe. En een mooi moment om eens oude prestaties met anderen te delen in plaats van altijd maar de waan van de dag.

©PXimport

Jezelf creatief uiten én er geld mee verdienen. Dat regelt Kickstarter voor je.

©PXimport

Even geen inspiratie? Bekijk eens wat je een jaar geleden deed in Timehop.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.