Net als elk ander zichzelf respecterend modern besturingssysteem heeft ook MacOS support voor zippen en unzippen aan boord. De standaardmogelijkheden vallen echter onder de noemer 'basis'. Beter is het om hier een speciale tool voor in te zetten.

Er zijn diverse (en da's qua aantal nog heel conservatief uitgedrukt) tools voor zippen en unzippen op de Mac. Een behoorlijk deel is van meer obscure herkomst en wordt vaak al jaren niet meer onderhouden. Lekker links laten liggen dus. En daar waar Windowsgebruikers al vele jaren lang gebruik kunnen maken van het kosteloze 7-Zip, bestaat dat niet voor Mac. Althans, er is geen officiële 7-Zip, wel een op de site van 7-Zip zelf genoemde afgeleide in de vorm van Keka. Wij kozen hier voor BetterZip. Dat is een niet-gratis pakket, maar de prijs van $24,95 dollar is ook weer niet astronomisch hoog en in lijn met wat voor soortgelijke software wordt gevraagd. Na installatie van BetterZip is de rechter muisknop (of Control-klik) voortaan je beste vriend als het gaat om zippen en unzippen. Waarbij unzippen relatief gezien moet worden, want de tool kan ook met vele andere - vaak oudere en/of meer exotische - archiefformaten overweg. Om een regulier .zip-bestand te maken selecteer je een of meer bestanden en/of mappen. Klik met de rechter muisknop (we gaan niet meer melden dat Control-klik ook oké is) op de selectie en dan in het geopende contextmenu onder Voorzieningen op Compress with BetterZip. Je ziet nu een venster met een scala aan opties.

©PXimport

Finetunen maar!

Achter Save As geef je simpelweg de bestandsnaam op waaronder je het archief (zoals een gezipt bestand ook wel genoemd wordt) wilt bewaren. Achter Where kun je desgewenst een (andere) doelmap kiezen. Selecteer achter Archive format in principe de optie Zip Format, daar kan iedereen mee overweg. Maar mocht je het willen, dan zijn ook archieven in 7-Zip-formaat te maken. Achter Compression kies je het best voor Best, but slower operation. Op een beetje recente Mac valt het wel mee met dat 'slower' en bovendien gaat het decomprimeren ofwel uitpakken van zo'n archief snel. BetterZip biedt desgewenst de optie om bestanden stevig te versleutelen. Het is daarbij wel zaak om achter Encryption method voor Strong (AES-256) te kiezen. Elk zichzelf respecterende moderne unzipper kan daar moeiteloos mee overweg en het levert nagenoeg onkraakbare archieven op. Mits je een stevig wachtwoord kiest. Klaar? Klik op Save en het archief wordt gemaakt. Uitpakken van een zipje doe voortaan het snelst via wederom een rechter muisklik op een zip (of ander door BetterZip ondersteund bestandsformaat). Klik deze keer onder Voorzieningen in het geopende contextmenu op Extract with BetterZip. Alle bestanden in het archief worden nu gedecomprimeerd en netjes in een map met de naam van het archiefbestand geplaatst.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.