De tablet van Google domineert op gebied van flexibiliteit en bruikbaarheid. Het prettige formaat en de vrijheid aan apps doen de iPad verbleken.

De iPad heb ik zojuist aan mijn vrouw gegeven. En dat is niet (alleen) omdat ik van haar houd. Ik heb namelijk de Google Nexus 7 een kans gegeven en ben er hierdoor achter gekomen dat dit apparaat meer kan dan de iPad. Het leent zich voor meer situaties, is prettiger onderweg bij je te dragen, voldoet aan de behoeften van een leven waarin informatie centraal staat en – meest belangrijk – biedt een veel prettiger formaat om te hanteren. Ik neem ‘m overal mee naartoe. Dit zijn zeven redenen waarom ik mijn iPad voor een Nexus 7 ingeruild heb.

1. Een prettiger leeservaring

De Google Nexus 7 heeft de perfecte ‘formfactor’, ongeveer zo groot als een A5-notitieboekje. Het hoesje zet de tablet automatisch aan- en uit, net zoals de magnetische hoes van de iPad 2 en 3 dat ook doet. Het scherm is helder en eenvoudig te lezen, daarbij heb ik toegang tot meerdere online boekwinkels, waaronder eentje met uitsluitend stripboeken.

Ik lees meer dan ik ooit tevoren op de grotere, minder draagbare iPad deed. Het lezen van tijdschriften op de Nexus 7 is verrassend prettig. En met Google Play, Amazon Kindle, B&N Nook, een PDF-lezer en verschillende kleinere bronnen, is er verschrikkelijk veel content beschikbaar.

2. De pracht van widgets

De applicaties die ik op mijn iPad had, heb ik ook beschikbaar op mijn Nexus 7. Maar als ik op de iPad snel mijn mail, mijn voicemail of de status van apps wil checken, moet ik de app openen en van fullscreen app naar fullscreen app wisselen. Op mijn Nexus 7 heeft Android desktopwidgets beschikbaar, waardoor het eenvoudig wordt snel en eenvoudig tussen informatiebronnen te schakelen.

3. Het delen van content is prettiger

Als ik webpagina’s opvraag, RSS-feeds lees, Facebook of Google+ check of iets anders doe, wil ik graag notities kunnen maken of anderen ervan op de hoogte stellen. Op mijn iPad moet ik werken via een knip/plak-mechanisme en tussen apps via het thuisscherm schakelen. Helaas ondervind ik vaak aan den lijve dat dit niet in één keer goed gaat. Op de Nexus 7 is er een intelligente deelfunctie in iedere applicatie die me gemakkelijk content van de ene naar de andere applicatie laat versturen. Ook het posten naar Facebook, Google+ en het versturen van e-mail vanuit apps is een fluitje van een cent.

4. Meer applicatievrijheid

Voor de iPad moeten alle beschikbare apps eerst gekeurd worden door Apple. Dat houdt ook in dat Apple een functie niet aan staat, ze het niet toelaten. Ook veel open-source software wordt rücksichtslos geweigerd.

Op de Nexus 7 zijn er meerdere app stores; op dit moment gebruik ik er twee van. Allereerst is er de Amazon App Store, die me toegang geeft tot de gratis app van de dag en dezelfde catalogus als voor de Kindle Fire biedt. De andere is F-Droid, een bibliotheek gratis open-source software die inzichtelijk maakt hoe apps met mijn privacy en met softwarevrijheden omgaan. Niet alleen heb ik alle apps beschikbaar die ik nodig heb, ook weet ik dat ik niet in een lock-in situatie beland waarbij concurrenten geen kans krijgen.

5. Een grotere applicatiekeuze

De Nexus 7 biedt alle apps die ik zou willen hebben en meer. De productiviteitsapps die ik op de iPad had, zijn ook beschikbaar voor Android, zoals QuickOffice, Evernote, Documents to Go en IBM Symphony Viewer voor ODF-bestanden. Ook vindt ik de ‘look-and-feel’ van de social media apps prettig: Skype, Facebook, LinkedIn en Twitter doen niet onder voor hun equivalenten op iOS.

6. Integratie met Google

Een groot voordeel van de Nexus 7 is de integratie met Google. Het herbergt de browser Chrome welke synchroniseert met de browser op mijn desktop. Daardoor worden logins, favorieten en openstaande tabbladen gedeeld. De prima integratie met kalenders, contacten, e-mail, foto’s en ieder ander facet dat Google voor me regelt – zonder daarvoor iCloud nodig te hebben – maakt het leven me ongelooflijk veel makkelijker wordt gemaakt. Een prettige innovatie in Android 4.1 Jelly Bean is de toevoeging van de Google Now app, die op basis van mijn locatie en eerdere zoekopdrachten zaken suggereert die voor mij bruikbaar zouden kunnen zijn, zoals treinvertragingen en vluchtinformatie.

7. De vrijheid om over te stappen

Tot slot vind ik misschien wel het meest prettige dat als ik de Nexus 7 ooit een keer zat ben, ik eenvoudig over kan stappen naar een ander platform. Iedere leverancier mag gebruikmaken van Android waardoor zelfs concurrerende visies daarop (zoals de Kindle Fire) voet aan de grond krijgen.

Liveservicegames en hero shooters waren in 2016 niet per se nieuw. Destiny ging al twee jaar hard, en hoewel nieuwkomer Overwatch erg goed ontvangen werd, trokken sommigen al snel vergelijkingen met Valve’s inmiddels oude Team Fortress 2. Toch wist de hero shooter van Blizzard een Game of the Year Award voor de neus van onder andere Uncharted 4: A Thief’s End weg te grissen. Het was een glorieus begin van een moeizaam traject.

In de afgelopen tien jaar onderging Overwatch grote veranderingen. Na een groot succes met ruim 50 miljoen totale spelers in de eerste drie jaar kondigde Blizzard in 2019 aan dat er een vervolg zou komen, dat ‘naast het originele Overwatch’ moest bestaan en uitgebreid werd met Player-versus-Environment-content. De 6-tegen-6 Player-versus-Player-gameplay waar Overwatch om bekendstaat, zou blijven bestaan en voorzien worden van dezelfde content in de twee games. Ook zou Overwatch 2 een exclusieve PvE-modus met een verhaallijn en skill-trees krijgen, waarmee ieder personage op zowel grote als subtiele wijze aangepast kon worden.

©Blizzard

Nee, toch niet

Wie Overwatch 2 sinds de early access-verschijning eind 2022 heeft gespeeld, weet dat daar maar bar weinig van is waargemaakt. Overwatch en Overwatch 2 werden ten eerste geen aparte titels: laatstgenoemde heeft de plaats van het origineel simpelweg ingenomen. Die verhaalmodus? Voor 15 euro kreeg je met de 1.0-release van Overwatch 2 in augustus 2023 toegang tot drie missies. Die verkochten niet goed genoeg voor Blizzard – volgens bronnen Bloomberg - waarmee de mogelijkheid van meer PvE-content direct werd begraven.

Het was toen zelfs al bekend dat de PvE-modus grotendeels geschrapt was, gezien de modus volgens regisseur Aaron Keller ‘de focus tijdens het ontwikkelproces van de game belemmerde’. Dat is geen vreemde redenering, maar PvE was wel juist datgene dat Overwatch 2… nou ja, Overwatch 2 maakte. Uiteindelijk was de lancering van de ‘nieuwe’ game vooral een grote update, met drie nieuwe personages, wat extra arena’s en een nieuwe 5v5-opzet in plaats van 6v6. Er stond nu slechts een ‘2’ achter.

©Blizzard

Een alternatieve toekomst

Recent werd aangekondigd dat Overwatch 2 het cijfer van de naam afknipt met het twintigste seizoen en dus weer gewoon Overwatch heet – we zijn dus weer terug bij af. Ik stapte zelf destijds op de Overwatch-trein door juist de belofte van PvE in het vervolg, en heb uiteindelijk pakweg 300 uren tussen beide games verdeeld. Hoewel ik naarmate de tijd vorderde wat uren in de competitieve modus stak, maakte het spelen met vrienden de ervaring écht vermakelijk.

Gezellig kletsen, schreeuwen tegen willekeurige teamgenoten en de mix van tactiek en variatie die de vele personages in Overwatch bieden: dat staat mij bij. Een PvE-modus waarin juist dat samenspel en de speelwijze van de verschillende heroes aan te passen zijn naar jouw speelstijl was een soort heilige graal, die uiteindelijk dus nooit verscheen. Dat is eeuwig zonde. De competitieve e-sportscene van Overwatch is al sinds het begin een belangrijk aspect van de game, dus ergens is het begrijpelijk dat het team dit niet uit het oog wilde verliezen.

©Blizzard

Maar juist in de laatste jaren zien we een interessante verschuiving naar PvE, of in ieder geval multiplayer-ervaringen die niet geheel om competitie draaien. Denk aan Helldivers 2 van een paar jaar terug, waarin vrienden en willekeurige spelers het opnemen tegen legioenen aan vijanden – en zelfs wereldwijd samen naar een doel werken. Of de explosie aan zogenaamde ‘friendslop’ games als Peak en Lethal Company, die geheel draaien om het samen uitvoeren van taken als een berg beklimmen of het verzamelen van schroot. Een game als Arc Raiders bevat daarbij ook PvP-elementen, maar staat ook bij omdat meerdere spelers samen kunnen komen om een gigantische robot te verslaan. Video’s waarbij spelers plots oude vrienden tegenkomen in de game tonen aan waarom PvE momenteel zó ontzettend leuk kan zijn.

De realiteit

Het is achteraf makkelijk te zeggen, maar de originele visie voor Overwatch 2 had best een prominente rol in het huidige gamelandschap kunnen bekleden. Met de aankondiging werden uitgebreide skilltrees getoond voor de verschillende personages waar Overwatch om bekendstaat.

©Blizzard

Een van Mei’s speciale vaardigheden is bijvoorbeeld het veranderen in een ijspegel, om zo health terug te verdienen en een paar seconden onverwoestbaar te zijn. Met een van de skills die getoond werd veranderde deze ijspegel in een ijsbal, waarmee ze op spectaculaire wijze door groepen vijanden kan kegelen. De PvE-modus had de potentie om een soort zandbak voor dergelijke ideeën en ingrijpende veranderingen voor het klassieke Overwatch te worden. Een speelsere mix van skills en samenwerking om juist die avonturen uit bijvoorbeeld een Helldivers 2 te nabootsen. De tactische teamgameplay had dan ook niet hoeven verdwijnen, het zou juist vet geweest zijn om met vrienden verschillende skills af te stemmen en los te laten op de robots van Null Sector.

Dat is nog zoiets: de lore en verhaallijn van Overwatch zijn ontzettend interessant, en had meer in de schijnwerpers kunnen staan met de PvE-insteek. Nog voordat ik de games überhaupt had aangeraakt, verslond ik de prachtig geanimeerde filmpjes van Blizzard en verhalen die ze voor de personages uitbrachten.

Wat ik dan ook zie van de nieuwe update wringt met mijn gevoel. Ja, het lijkt erop dat Blizzard een inhaalslag maakt en sneller met nieuwe personages komt om de game fris te houden. Het wekt de indruk dat we weer terug zijn bij het ‘oude’ Overwatch, en dat de ontwikkelaar nog altijd een sterke hero shooter wil behouden nu concurrenten als Marvel Rivals het speelveld hebben betreden. Toch kan ik het niet laten om te fantaseren over hoe Overwatch meer had kunnen zijn dan een hero shooter.

De realiteit is dat het Overwatch-team geen goede balans wist te vinden tussen het bijhouden van de PvP- en competitieve scene van Overwatch en de ontwikkeling van de PvE. Zonde, want zeker in het huidige multiplayerklimaat, waar mensen steeds meer achterover lijken te hangen om met elkaar te spelen in plaats van tegen elkaar, had het originele Overwatch 2 perfect gepast.

Samen met onze vrienden van bol geven we wekelijks een nieuwe game weg, en deze week is dat natuurlijk Mario Tennis Fever.

Fever verscheen namelijk deze week voor de Nintendo Switch 2 en is volgens onze Simon een uitstekende Mario-sportgame. Met z'n Fever Rackets - die speciale slagen vol onvoorspelbare effecten mogelijk maken - goede basisgameplay en flink wat content weet Fever boven de afgelopen delen uit te stijgen:

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Winnen

Wat moet je doen om te winnen? Ga naar de website van bol, vind de productcode in de url (bestaande uit zestien cijfers) en vul die hieronder in het invulformulier in! Vergeet ook niet je naam en emailadres in te vullen, dan sturen we je zo snel mogelijk een code om de game fysiek op bol.com te bestellen!

Werkt het formulier niet? Klik dan hier.