Strijken kan een tijdrovend en ingewikkeld klusje zijn: je hebt de juiste apparatuur nodig, de juiste plek, de juiste instellingen. Als er toch eens een alles-in-één-oplossing was... Dat dacht Philips ook, en daarom is er de All-in-One 8500 Series, een stoomstrijkijzer en strijkplank ineen. Het Review.nl Testpanel probeerde het apparaat een tijdje uit. Wat de testers ervan vonden, lees je in dit artikel.

In samenwerking met Philips

Alles wat je nodig hebt om je volledige kledingcollectie te strijken en bacterievrij te maken, dat is de Philips All-in-One in een notendop. Alles begint natuurlijk bij het strijken zelf. Het stoomstrijkijzer heeft een handig, ergonomisch handvat, zodat je hem altijd lekker vasthoudt. Bovendien weegt hij de helft minder dan een gewoon stoomstrijkijzer.

©Philips

Over het strijkijzer zelf is ook goed nagedacht. Door de OptimalTEMP-technologie hoef je je geen zorgen te maken over schroeiplekken op je kleding. Ontkalken is niet nodig, omdat er gebruik wordt gemaakt van dubbele motoren. Die techniek zorgt ook voor een extra krachtige uitstoot van stoom, zodat je zelfs de meest hardnekkige kreukels uit je kleding kunt halen.

De rest van het apparaat is erop gericht om het strijken zo makkelijk mogelijk te maken. De geïntegreerde strijkplank is verstelbaar: je kunt hem horizontaal neerleggen om kleding te strijken zoals op een gewone strijkplank, maar je kunt hem net zo goed verticaal draaien om je overhemden te strijken – en alles ertussenin. Door de afneembare basis met wieltjes neem je de All-in-One makkelijk mee door het hele huis.

Net als gewone stoomstrijkijzers zorgt de All-in-One er niet alleen voor dat je kleding er mooi uitziet, maar ook dat alles fris blijft. 99,9 procent van alle bacteriën op je kleding wordt gedood, dus nare geurtjes behoren voorgoed tot het verleden, ook als je kleding niet in de wasmachine kan.

Tot zover de basis. Wat vond het Review.nl Testpanel van de Philips All-in-One 8500 Series?

Gebruiksgemak

De Philips All-in-One is gemaakt voor gemak, en dat heeft het testpanel natuurlijk uitvoerig getest, en met resultaat. "Wat direct opvalt, is het gebruiksgemak van dit apparaat," zegt een van de testers. "De innovatieve strijkplank laat je zowel horizontaal als verticaal strijken en stomen, een enorm pluspunt. Het maakt het strijken van lastige kledingstukken zoals overhemden en jurken een stuk eenvoudiger."

Dat kan de rest van het testpanel beamen, niet alleen wat betreft de strijkplank, maar ook het stoomstrijkijzer zelf. "Ik ben onder de indruk van het gebruiksgemak," zegt een tester. "De ergonomische kop is aanzienlijk lichter dan gewone strijkijzers, waardoor het strijken veel comfortabeler is, en minder vermoeiend is voor de armen."

Iets wat de testers ook veel noemen als pluspunt is het waterreservoir. "Het reservoir is ruim een liter," zegt een tester, "dus je kunt veel kledingstukken strijken zonder dat je tussendoor steeds naar de kraan hoeft te lopen." Ook de drie verschillende standen – van matig, tot gemiddeld, tot heet – worden expliciet als voordeel genoemd.

Zelfs het uitpakken en installeren van de Philips All-in-One is een makkie: "Uitpakken, even logisch nadenken, en dan is het monteren echt een peulenschil," aldus een van de testers.

Een klein minpuntje dat genoemd wordt is dat de All-in-One voor een groot deel van kunststof gemaakt is, en dat hij daarom een beetje kan gaan wiebelen. Ook had de strijkplank volgens het panel iets langer gekund.

Strijken

Het strijken zelf was voor de testers een feestje. "De kleding wordt perfect glad, zelfs delicate stoffen zoals zijde," zegt een van de testers. Een andere tester is het daarmee eens: "De combinatie van strijkijzer en stomer is echt fijn. De strijkbout is zeer licht en glijdt makkelijk over stoffen heen, zelfs als je de strijkplank niet gebruikt. Bijvoorbeeld bij gordijnen of de bank. Stomen doet hij ook heel goed."

Ook een andere tester was lyrisch. "De hoeveelheid stoom is aanzienlijk, het maakt je kleding snel kreukvrij. Vooral de mogelijkheid om de stoomreiniger van de strijkplank af te halen is handig. Je kunt hem zo gebruiken om de bank te stomen. Het maakt het huishouden een stuk makkelijker. Een absolute meerwaarde, wat een geweldige aankoop!"

Uiterlijk

Strijkijzers en -planken zijn misschien niet de mooiste apparaten in je huis, maar ook over het uiterlijk van de All-in-One was het testpanel erg te spreken. "Het geheel voelt degelijk en kwalitatief aan, en ziet er erg luxe uit," zegt een van de testers. Een andere tester vult aan: "Het is een mooi, futuristisch apparaat om te zien: op zijn uiterlijk gooit hij hoge ogen." En: "De kleurencombinatie en het mooie ontwerp zijn zeker pluspunten," besluit een andere tester.

Onderdeel van het ontwerp is het inklapbare ontwerp, dat ook op veel goedkeuring kon rekenen. "Het feit dat je de plank kunt inklappen en daardoor makkelijk kunt opbergen, maakt hem erg geschikt voor kleinere ruimtes," zegt een van de testers. Een ander is het daarmee eens: "Het design is innovatief, ook door de wielen die eronder zitten; zo kun je hem makkelijk verplaatsen."

Conclusie

Strijken is voor weinig mensen een favoriet klusje, maar met de Philips All-in-One 8500 Series wordt het in elk geval een stuk makkelijker. Het Review.nl Testpanel is lyrisch over het gebruiksgemak van het apparaat, zowel wat betreft de beweegbare strijkplank als de handige afneembare strijkkop.

De hoeveelheid stoom in de drie verschillende standen wordt als groot pluspunt ervaren: hierdoor wordt kleding moeiteloos gladgestreken en van nare luchtjes ontdaan. Ook het moderne uiterlijk wordt door de testers veel genoemd als voordeel, net als het inklapbare design om hem makkelijk op te kunnen bergen.

Al met al zijn de testers zeer tevreden over de Philips All-in-One. Het is daarom niet voor niets dat het apparaat wordt beoordeeld met een 7,7 als gemiddeld eindcijfer. Of, zoals een van de testers het verwoordt: "Mijn hekel aan strijken is verdwenen, ik ben absoluut verkocht!"

Game of Thrones kennen we als een reeks brute, grootschalige verhalen, maar A Knight of Seven Kingdoms is het tegenovergestelde. Wat blijkt? Met een schattig, kleinschalig verhaal voelt Westeros alleen maar groter.

Het regent. Op een heuvel, onder een boom, zien we een kast van een vent in de weer met een schop. Een ridder, lijkt het. Hij graaft een graf. Tegelijkertijd praat de ridder in zichzelf: er is in de buurt een toernooi, en we kijken waarschijnlijk naar de winnaar. De muziek zwelt op, terwijl onze held vastberaden in de verte staart. De iconische Game of Thrones-muziek lijkt ons te gaan overspoelen, klaar om naar een prachtig geanimeerde intro te gaan. In plaats daarvan, knippen we naar een shot waarin onze held achter een boom staat te poepen.

De boodschap is duidelijk: de serie heeft schijt aan de verwachtingen die je van Game of Thrones hebt. De serie stond er ooit immers om bekend dat het brak met de conventies van mainstream fantasy. Nu de reeks daar inmiddels zelf toe behoort, is het aan A Knight on Seven Kingdoms om er weer een flinke draai aan te geven.

Een ridder van de heg

Nog een spin-off? George R. R. Martin is toch die schrijver die nooit schrijft? Tja, dat valt wel mee. Hoewel de beste man zich al tien jaar uit een hoekje probeert te schrijven met het langverwachte Winds of Winter, heeft hij een hoop andere verhalen in Westeros verteld.

Zo komen de verhalen van House of the Dragon uit het boek Fire and Blood, waarin we volgen hoe de Targaryen-familie zichzelf met generaties aan ruzies ten val brengt. Maar George R. R. Martin heeft de schaal ook wel eens flink verkleind: in het korte boek The Hedge Knight, dat nog stamt uit de vorige eeuw, volgen we een ridder en zijn schildknaap.

©HBO Max

Daarin volgen we de ridder Dunk - niet onze eigen Dunke, maar Ser Duncan The Tall. Hij is een ‘hagenridder’: een ridder zonder verwantschap aan een heer. Of, in andere woorden: een freelancer die, als hij niet werkt, in de heg mag slapen. Dunk blijft niet lang een zzp’er: hij ontmoet de kale stadsjongen Egg, die dolgraag zijn schildknaap wil zijn.

Vrede!?

De verhalen van dit geliefde tweetal bieden de basis van A Knight of the Seven Kingdoms. De twist? Er is vrede in Westeros - ja, het kan echt - en we volgen een nobody, dus er is ineens ruimte voor een gezellig, klein verhaal. Dat wordt gereflecteerd in de afleveringen: geen dik uur, maar een comfortabel halfuurtje.

©HBO Max

De ridder Dunk wil dolgraag bewijzen dat hij een eervolle ridder is, maar dat is in het brute Westeros best een uitdaging. Al helemaal als je een lompe lieverd als Dunk bent. Dan komt zo’n slimme, wereldwijze schildknaap als Egg ineens goed van pas.

Het wordt al helemaal lastig als je niet eens kan bewijzen dat je een ridder bent. Dan mag je namelijk niet eens meedoen aan een toernooi - eentje waarbij Dunk overigens zijn paard en zijn spullen kwijtraakt, mocht hij verliezen.

Meneer, mag ik meedoen?

Met dat toernooi wordt een van de Game of Thrones-clichés lekker op zijn kop gezet. In de oorspronkelijke serie zagen we in aflevering vier een heftig toernooi en House of the Dragon opende er zelfs mee: het is vaak een goede manier om zonder grote verhaalconsequenties te laten zien hoe gewelddadig Westeros is.

©HBO Max

In A Knight of the Seven Kingdoms komen we dat toernooi niet eens bínnen. Eerst moet Dunk maar eens bewijzen dat hij een ridder is, uitzoeken hoe zo’n toernooi werkt en een heer overtuigen hem te helpen - maar ook dansen, touwtje trekken en een poppenspel aanschouwen. Het is een fantastische stap terug van al die grootschalige oorlogen.

Doordat het verhaal zo’n piepkleine focus heeft, begin je om iedereen te geven: iemand die z’n paard verkoopt in A Knight of Seven Kingdoms is vele malen pijnlijker dan een draak die wordt doodgeschoten in Game of Thrones. We bevinden ons nog steeds in de brute wereld, maar het komt allemaal wat harder aan omdat we ook zien hoe grappig en gezellig het kan zijn.

©HBO Max

Een fossiele brandstof

Toch loopt ook A Knight of Seven Kingdoms een zeker risico. De kwaliteit van Game of Thrones kelderde toen de makers het bronmateriaal inhaalden. Ook die van House of the Dragon nam wat af, toen showrunner Ryan Condal besloot George R.R. Martin niet langer te raadplegen en de grote climax werd doorgeschoven naar het volgende seizoen.

Er zijn momenteel drie korte boeken rondom Dunk en Egg, waarvan dit eerste seizoen het eerste boek beslaat. George R.R. Martin zegt nog twaalf verhalen in zijn hoofd te hebben, maar volgens HBO-baas Casey Bloys moeten de seizoenen van A Knight of Seven Kingdoms jaarlijks verschijnen: dat klinkt goed, maar dan mag Martin wel even doorschrijven. Zijn verhalen voelen nu als een fossiele brandstof: het is een enorm waardevolle bron, maar die wordt niet echt meer aangevuld.

©HBO Max

Gelukkig lijken showrunner Ira Parker en George R.R. Martin goed bevriend. De schrijver heeft Parker een outline gegeven van de twaalf verhalen, dus in theorie kan de serie daarmee verder - maar laten we niet vergeten dat dit bij de laatste seizoenen van Game of Thrones óók het geval was.

Bombastisch gefluit

Toch verdient Ira Parker ons optimisme, want A Knight of Seven Kingdoms is een fenomenale toevoeging aan de wereld van A Song of Ice and Fire. Verhalen hebben contrast nodig: door het klein te houden, voelt de wereld groot. Door het lief te houden, komen de gemene momenten keihard aan.

©HBO Max

De muziek is hier een spectaculair voorbeeld van. De bombastische muziek wordt ons aan het begin als wortel voorgehouden, maar dat is het ook wel - in plaats daarvan moeten we het doen met een gezellig gitaartje, iemand die fluit en het gezang van de vogeltjes.

Als het balletje dan eenmaal gaat rollen, neemt de muziek toch een bombastischer formaat aan - maar op dat moment voelt het verdiend. En, het allerbelangrijkste: in die epische muziek zit óók gewoon nog dat schattige gefluit.

Afleveringen van A Knight of Seven Kingdoms verschijnen wekelijks op HBO Max.

Mike Flanagan, die eerder onder andere de Stephen King-verhalen Doctor Sleep en The Life of Chuck verfilmde, gaat zich weer bezighouden met een film gebaseerd op een boek van de horrorschrijver. Ditmaal gaat het om The Mist.

Dat is opvallend, omdat The Mist in 2007 ook al verfilmd werd. Toen was het Frank Darabont die de film regisseerde, nadat hij eerder al naam maakte met Stephen King-verfilmingen The Shawshank Redemption en The Green Mile. De in 2007 uitgekomen verfilming van The Mist viel al goed in de smaak, dus sommige fans vragen zich dan ook af of het verhaal nog een verfilming nodig heeft.

Hoe dan ook is Flanagan tegenwoordig een expert op het gebied van Stephen King-films. Zoals gezegd heeft hij al bewerkingen van verhalen als The Life of Chuck, Doctor Sleep en Gerald's Game geleverd, en werkt hij ook aan een miniserie gebaseerd op Carrie. Daarnaast gaat hij de zevendelige Stephen King-epos The Dark Tower omtoveren tot een serie, al is niet bekend wanneer dat gaat gebeuren.

Over The Mist

Het in 1980 verschenen boek The Mist draait om een mysterieuze mist die een dorpje in zijn ban houdt. De mist maakt mensen niet alleen dood, er zitten ook allerlei monsters in die mist uit een andere dimensie. Overigens kwam tien jaar geleden ook een serie gebaseerd op The Mist uit, maar zonder veel succes. De eerdere verfilming uit 2007 wordt wel gezien als een succesverhaal - in ieder geval op kwalitatief gebied.

Mike Flanagan

Flanagan is overigens niet alleen bekend voor zijn verfilmingen van Stephen King-boeken. Hij heeft ook veel succes met zijn horrorseries op Netflix, waaronder The Haunting of Hill House, The Haunting of Bly Manor, Midnight Mass en The Fall of the House of Usher.