Een pure Spaghetti-western. Oude pistolen, kanonnen en bajonetten op de geweren. Wie van first person shooters houdt én van een onvervalste western-sfeer, zal zeer gelukkig worden van Call of Juarez 2.

Het spel begint met een openingsfilm waarbij de twee broers, Ray en Thomas tegenover elkaar staan. Ze hebben een geweer op elkaar gericht. Al snel is duidelijk dat er veel is misgegaan. Na het filmpje gaat het spel terug in de tijd. Ray bevindt zich tegenover soldaten van de Union. Hij hoort dat zijn broer, Thomas, in de problemen zit en besluit hem te redden. Nadat Ray samen met zijn broer de linie hebben veilig gesteld, moeten ze van hun kolonel vertrekken richting Atlanta. Echter, hun familie is nog in gevaar. En dat is reden genoeg voor de broers om te deserteren. Een actie die niet alleen tevergeefs is, maar ook onverstandig.

Hier en daar geschaafd

We hebben al eerder de preview bekeken van Call of Juarez 2. Die beloofde al veel goeds, al was het wel duidelijk dat er hier en daar nog wat geschaafd moest worden. Het geluid liet te wensen over en de effecten op water, waren zeker niet om over naar huis te schrijven. Ook bleek de Chrome-engine niet altijd even stabiel. Bij een preview is dat al snel vergeven.
De officiële versie is op nagenoeg alle vlakken verbeterd. De engine is erg snel en bijzonder stabiel. We ondervinden nooit hikjes terwijl het grafisch allemaal prima oogt. Zo is het water detailrijk. Echter, echt natuurlijk stroomt het nog niet. De omgevingen en karakters zien er iets beter uit dan bij de preview. Het niet allemaal top-notch, maar daardoor draait het spel wel lekker vlot. Ook op een gemiddelde game-pc prima te spelen. Op ons testsysteem: een QX9770 op 4,1 GHz, 4GB Adata ddr3-1600X V2.0-geheugen, Gigabyte GTX 285 2GB en twee Western Digital Raptor in Raid-0 is het perfect te spelen op Full HD met alle detail op maximaal.
Helaas is het geluid nog altijd erg slecht. Stemmen hebben overduidelijk een lage bitrate en geweerschoten klinken blikkerig. Tevens zijn de surroundeffecten niet om over naar huis te schrijven. Jammer, want daardoor raken we toch minder in het spel. En dat terwijl het verhaal de speler juist helemaal meetrekt.

Tijdsbesef

Een goede shooter is altijd te kort. Echter, COJ is wel heel kort. Na ongeveer zeven uur zijn we door het spel heen. We moeten toegeven dat we het spel in easy hebben gespeeld, dus wellicht is het in hard iets langer, maar de single player is kort.
Daar is wel iets aan te doen door het spel op twee manieren te spelen: één keer met Ray en nog een keer met Thomas. Het is namelijk mogelijk bij bijna elke missie te kiezen voor Ray of Thomas. Beide broers hebben hun eigen voordelen. Echter, het verhaal blijft hetzelfde en het is nog maar de vraag of het zoveel verschil brengt in de beleving van het spel.
Gelukkig kent COJ ook de mogelijkheid online te gaan. Daar bestaat de mogelijkheid te kiezen tussen drie interessante en goed uitgewerkte modi: de ouderwetse – maar altijd leuke – deathmatch, Manhunt en Wild West Legends. In Manhunt wisselen teams elkaar af om ‘bad guys’ te pakken. In Wild West Legends is het de bedoeling het andere team ervan te weerhouden objectives te behalen.
PluspuntenMinpuntenConclusie

Een prima verhaal met veel diepgang, goed uitgewerkte karakters en een prima Western-gevoel. Call of Juarez 2 biedt de liefhebber zonder twijfel veel speelplezier. Jammer genoeg is er ook een keerzijde. Het geluid in het spel is slecht en ook op grafisch gebied mag er nog hard gewerkt worden. De textures zijn plat en het detailniveau is wisselend.UitgeverUbisoftOntwikkelaarTechlandDemo downloadJaBesturingssysteem (min. benodigd)Windows XPProcessor snelheid (min. benodigd)P4 3,2 of hoger, 2,66 GHz dual coreHoeveelheid RAM (min. benodigd)1Grafische kaart (minimaal benodigd)nVidia 6800 of ATI X1650Benodigde hardeschijfruimte (GB)10Online gamingjaGamepad ondersteuningjaOns TestsysteemAsus P5E3 Premium, QX9770 (overklokt 4,1 GHz), 4GB Adata DDR3-1600X v2.0 Ram, Gigabyte GTX285 2GB, 2 raptors Raid-0, Creative X-Fi Fatality Platinum, Windows Vista 64 bit.

Thuis koffie van restaurantkwaliteit? De Philips Café Aromis 8000-serie belooft het. In deze review lees je of deze volautomaat de hype waarmaakt. Van perfect melkschuim tot minimaal onderhoud: ontdek waarom dit apparaat je lokale barista overbodig maakt, zelfs met gewone supermarktbonen!

Je kent het vast: je zit in je favoriete koffietentje, neemt een eerste slok van de cappuccino die je hebt besteld en valt even stil. De temperatuur, het mondgevoel, die volle smaak… alles lijkt te kloppen. En dan denk je aan de koffie thuis. Die is prima, of in elk geval best oké. Maar daar blijft het dan ook bij.

Dat dacht ik tenminste. Tot ik de Philips Café Aromis 8000-serie op mijn aanrecht installeerde en mijn keuken stante pede in een soort hippe koffiebar veranderde. De installatie van deze fraaie machine behelst niet meer dan een stekker in het stopcontact, water in het reservoir en een dosis verse koffiebonen bovenin. That’s it. Daarna kan het feest beginnen.

Hoewel de term 'restaurantkwaliteit' vaak niet meer dan een loze marketingkreet is, maakt dit apparaat dat woord opeens bizar concreet. Dat zit 'm in heel basale dingen: de koffie is direct op de juiste temperatuur (niet dat lauwe net-niet) en de smaak is vol en romig, zonder die nare bittere nasmaak. Dit apparaat lijkt bovendien precies te snappen wat jij wil; zonder dat je zelf als een bezetene aan de knoppen hoeft te draaien, staat er binnen de kortste keren een meer dan fatsoenlijke kop koffie voor je neus. Wat een topding!

©Philips

Duurdoenerij niet nodig

Erg prettig is het feit dat de machine enorm vergevingsgezind is. Hippe koffiesnobs vertellen je doorgaans dat je zonder exclusieve bonen van 30 euro per kilo nergens bent. Onzin, blijkt nu. Zelfs met een zak supermarktbonen en een pak volle melk (lang houdbaar werkt het best!) tovert dit ding een resultaat tevoorschijn waar je u tegen zegt. Hij weet echt het maximale uit elke boon te persen. Luxe zonder dat je boodschappenlijstje ingewikkeld of overdreven duur wordt, ik hou ervan.

En dan de melk. Vaak is dat thuis niet meer dan een zielig laagje luchtbelletjes dat na tien seconden als sneeuw voor de zon verdwijnt. Hier niet. Dit schuim is stevig, rijk en blijft dapper overeind staan. M'n ochtendcappuccino heb ik dan ook spontaan heilig verklaard, maar de echte verrassing is wat mij betreft de optie 'Melange'. Die is gloeiend heet, heeft de ideale verhouding tussen melk en koffie (puristen verklaren me voor gek) en maakt me elke keer weer instant gelukkig. Ik was aanvankelijk wat sceptisch over dit soort voorgeprogrammeerde recepten, maar deze verhouding is zo perfect afgestemd dat het elke keer weer aanvoelt als een echte traktatie.

©Philips

'Wat willen jullie drinken?'

Bezoek over de vloer? Kom maar door met de bestellingen! Vroeger hoopte ik stiekem op de keuze voor zwart (want: geen gedoe met melk), nu draai ik mijn hand niet meer om voor een latte of espresso macchiato. Sterker nog, ik nodig mensen nu vol enthousiasme uit om een kopje koffie te komen doen, en de reacties zijn elke keer unaniem: "Wauw, lekkere koffie!" 

Het mooie is dat je specifieke voorkeuren van je bezoek niet elke keer opnieuw hoeft in te voeren. Dankzij de gebruikersprofielen heeft iedereen in huis zijn eigen 'knop'. De een wil de latte met extra melk, de ander wil 'm juist sterker: dat kun je allemaal opslaan. En de machine verrast ook in de breedte. Waar ik zelf inmiddels min of meer verslaafd ben aan de Red Eye (een pittige boost voor de korte nachten), scoor ik bij mijn dochter punten met de 'Babychino'-functie: alleen warm melkschuim. Lekker voor het slapen gaan. 

Voor de liefhebbers zitten er trouwens nog allerlei cold brew-opties in het assortiment. Niet helemaal mijn ding – koffie kan me niet heet genoeg – maar fijn dat het kan als de smaak (of het bezoek) daarom vraagt.

©Eelko Rol

Geen schoonmaak-nachtmerries

Dan het onderhoud. We kennen de horrorverhalen van schimmelende slangetjes in volautomaten en hopeloos verkalkte zetgroepen. De Café Aromis 8000 is wat dat betreft een verademing. Water bijvullen, bakje met koffiepucks legen en (belangrijk!) de melkhouder gewoon even omspoelen onder de kraan (schijnt zelfs in de vaatwasser te kunnen). Geen ingewikkeld gedoe; de machine spoelt zichzelf krachtig door bij het opstarten en afsluiten. Het ding staat er, hij werkt en zeurt verder niet om aandacht. Had ik al gezegd dat dit een topding is?

O, en er is een app. Is die noodzakelijk? Neuh. Is het lekker? Ja! Via de app kun je de machine alvast aan het werk zetten terwijl je zelf nog even je mail checkt in bed. Je weet: technologie is op zijn best als het je luiheid faciliteert, en dat heeft Philips hier goed begrepen.

©Philips

Conclusie? Dit is meer dan een keukenapparaat; het is een stukje levensgeluk. Je hoeft niet meer te kiezen tussen gemak (dag Senseo!) en smaak. De Philips Café Aromis 8000 bewijst dat je dat perfecte koffiemomentje gewoon thuis kunt creëren. Zonder barista-cursus, zonder gedoe, maar mét die gelukzalige stilte na de eerste slok.

Enige minpuntje is wellicht de prijs, want die is met 999 euro best fors. Maar reken maar uit: een cappuccino kost tegenwoordig al snel 4 euro, dus met 250 gloeiend hete geluksmomentjes thuis heb je deze machine er al uit. Dat moet je jezelf gewoon gunnen.

Marc-Alexis Côté, die voorheen de Assassin's Creed-gamefranchise bij Ubisoft overzag, heeft dat bedrijf nu aangeklaagd.

Afgelopen oktober werd aangekondigd dat Côté vertrokken was bij het bedrijf. Dat gebeurde rond dezelfde tijd als dat Ubisoft de Assassin's Creed-franchise onderbracht onder Vantage Studios, een nieuwe dochteronderneming die het samen met Tencent heeft opgericht. Côté heeft decennialang aan de Assassin's Creed-franchise gewerkt en stond de laatste jaren aan het hoofd van de populaire spellenreeks.

Côté zou toen Assassin's Creed naar Vantage Studios ging een aanbod van Ubisoft hebben gekregen om een andere leidende positie binnen het bedrijf aan te nemen. Côté liet kort daarna publiekelijk weten dat deze positie niet vergelijkbaar was met zijn eerdere werk.

De aanklacht

Nu klaagt Côté Ubisoft dus aan, zo meldt CBC Radio Canada. Volgens hem zou hij de rol van 'Head of Production' aangeboden hebben gekregen binnen Ubisoft nadat Assassin's Creed binnen Vantage Studios werd ondergebracht, gevolgd door een mogelijke positie als 'Creative House'.

Volgens Côté zou hij daardoor leiderschap krijgen over "tweederangs" Ubisoft-franchises. Aangezien hij daarvoor de Assassin's Creed-franchise overzag, voelde dit voor hem als een wezenlijke stap terug.

Côté nam naar eigen zeggen twee weken vrij om over deze situatie te reflecteren. Aan het einde van die periode zou Ubisoft hebben geëist dat hij een besluit moest maken en besloot Côté dat dit een onacceptabele situatie was, en een "ontslag in vermomming". Hij eiste dan ook ontslagvergoeding, waarna hij te horen kreeg dat hij niet meer op werk hoefde te komen en Ubisoft aankondigde dat hij was vertrokken.

Volgens Côté heeft Ubisoft geclaimd dat hij vrijwillig is vertrokken, zodat men geen ontslagvergoeding hoefde te betalen. Côté eist nu twee jaar aan loon als ontslagvergoeding en 75.000 dollar aan schadevergoeding vanwege machtsmisbruik en schade aan zijn reputatie. In totaal komt dat neer op meer dan 1,3 miljoen dollar. Ook wil hij dat het concurrentiebeding komt te vervallen.

Vantage Studios en Assassin's Creed

Ubisoft richtte vorig jaar samen met het Chinese Tencent de dochteronderneming Vantage Studios op. Daar zijn de drie belangrijkste Ubisoft-franchise in ondergebracht, namelijk Assassin's Creed, Far Cry en Rainbow Six. Ook de ontwikkelteams die aan deze reeksen werken maken nu onderdeel uit van Vantage Studios.

De Assassin's Creed-franchise is al jarenlang een van de belangrijkste gamereeksen van de Franse uitgever Ubisoft. In de spellen gebruiken spelers parkour, stealth en gevechten om diverse exotische locaties uit de geschiedenis te verkennen. Het meest recente deel is het vorig jaar uitgekomen Assassin's Creed Shadows.