Een pure Spaghetti-western. Oude pistolen, kanonnen en bajonetten op de geweren. Wie van first person shooters houdt én van een onvervalste western-sfeer, zal zeer gelukkig worden van Call of Juarez 2.

Het spel begint met een openingsfilm waarbij de twee broers, Ray en Thomas tegenover elkaar staan. Ze hebben een geweer op elkaar gericht. Al snel is duidelijk dat er veel is misgegaan. Na het filmpje gaat het spel terug in de tijd. Ray bevindt zich tegenover soldaten van de Union. Hij hoort dat zijn broer, Thomas, in de problemen zit en besluit hem te redden. Nadat Ray samen met zijn broer de linie hebben veilig gesteld, moeten ze van hun kolonel vertrekken richting Atlanta. Echter, hun familie is nog in gevaar. En dat is reden genoeg voor de broers om te deserteren. Een actie die niet alleen tevergeefs is, maar ook onverstandig.

Hier en daar geschaafd

We hebben al eerder de preview bekeken van Call of Juarez 2. Die beloofde al veel goeds, al was het wel duidelijk dat er hier en daar nog wat geschaafd moest worden. Het geluid liet te wensen over en de effecten op water, waren zeker niet om over naar huis te schrijven. Ook bleek de Chrome-engine niet altijd even stabiel. Bij een preview is dat al snel vergeven.
De officiële versie is op nagenoeg alle vlakken verbeterd. De engine is erg snel en bijzonder stabiel. We ondervinden nooit hikjes terwijl het grafisch allemaal prima oogt. Zo is het water detailrijk. Echter, echt natuurlijk stroomt het nog niet. De omgevingen en karakters zien er iets beter uit dan bij de preview. Het niet allemaal top-notch, maar daardoor draait het spel wel lekker vlot. Ook op een gemiddelde game-pc prima te spelen. Op ons testsysteem: een QX9770 op 4,1 GHz, 4GB Adata ddr3-1600X V2.0-geheugen, Gigabyte GTX 285 2GB en twee Western Digital Raptor in Raid-0 is het perfect te spelen op Full HD met alle detail op maximaal.
Helaas is het geluid nog altijd erg slecht. Stemmen hebben overduidelijk een lage bitrate en geweerschoten klinken blikkerig. Tevens zijn de surroundeffecten niet om over naar huis te schrijven. Jammer, want daardoor raken we toch minder in het spel. En dat terwijl het verhaal de speler juist helemaal meetrekt.

Tijdsbesef

Een goede shooter is altijd te kort. Echter, COJ is wel heel kort. Na ongeveer zeven uur zijn we door het spel heen. We moeten toegeven dat we het spel in easy hebben gespeeld, dus wellicht is het in hard iets langer, maar de single player is kort.
Daar is wel iets aan te doen door het spel op twee manieren te spelen: één keer met Ray en nog een keer met Thomas. Het is namelijk mogelijk bij bijna elke missie te kiezen voor Ray of Thomas. Beide broers hebben hun eigen voordelen. Echter, het verhaal blijft hetzelfde en het is nog maar de vraag of het zoveel verschil brengt in de beleving van het spel.
Gelukkig kent COJ ook de mogelijkheid online te gaan. Daar bestaat de mogelijkheid te kiezen tussen drie interessante en goed uitgewerkte modi: de ouderwetse – maar altijd leuke – deathmatch, Manhunt en Wild West Legends. In Manhunt wisselen teams elkaar af om ‘bad guys’ te pakken. In Wild West Legends is het de bedoeling het andere team ervan te weerhouden objectives te behalen.
PluspuntenMinpuntenConclusie

Een prima verhaal met veel diepgang, goed uitgewerkte karakters en een prima Western-gevoel. Call of Juarez 2 biedt de liefhebber zonder twijfel veel speelplezier. Jammer genoeg is er ook een keerzijde. Het geluid in het spel is slecht en ook op grafisch gebied mag er nog hard gewerkt worden. De textures zijn plat en het detailniveau is wisselend.UitgeverUbisoftOntwikkelaarTechlandDemo downloadJaBesturingssysteem (min. benodigd)Windows XPProcessor snelheid (min. benodigd)P4 3,2 of hoger, 2,66 GHz dual coreHoeveelheid RAM (min. benodigd)1Grafische kaart (minimaal benodigd)nVidia 6800 of ATI X1650Benodigde hardeschijfruimte (GB)10Online gamingjaGamepad ondersteuningjaOns TestsysteemAsus P5E3 Premium, QX9770 (overklokt 4,1 GHz), 4GB Adata DDR3-1600X v2.0 Ram, Gigabyte GTX285 2GB, 2 raptors Raid-0, Creative X-Fi Fatality Platinum, Windows Vista 64 bit.

De smartphones van Poco zijn over het algemeen goed geprijsd als je kijkt naar wat je ervoor terugkrijgt. De nieuwe Poco F8 Ultra heeft een prijskaartje van minimaal 800 euro. Gaat die regel ook hier op?

Want wat voor smartphone kun je precies aanbieden als je er net wat meer geld tegenaan gooit? Dat idee heeft een unieke telefoon opgeleverd, voorzien van een denimlook én een extra subwoofer achterop. Gewaagde keuzes, maar in een wereld waarin smartphones steeds meer naar elkaar toe groeien, en in hun identiteitscrisis meer en meer op iPhones gaan lijken, geen verkeerde ontwikkeling. Alleen daarom al zijn we enthousiast over de Poco F8 Ultra (Blue Denim-uitvoering).

Het helpt dan ook zeer dan de subwoofer daar niet alleen voor de show zit. Dit compacte speakertje geeft geluiden en audio meer dan genoeg ruimte om beter tot hun recht te komen vergeleken met reguliere smartphonespeakers. Weg is dat blikkige geluid, dat nu ruimte maakt voor warmere tonen en een bredere soundstage. Klinkt de muziek perfect? Dat kun je niet verwachten, maar we zijn desondanks onder de indruk van de Bose-luidspreker.

©Wesley Akkerman

Uniek en tof

De Poco F8 Ultra ligt prettig in de hand en voelt solide aan dankzij het aluminium frame. Met 220 gram is hij ook niet overdreven zwaar. Het fauxdenim op de achterkant draagt daarbij merkbaar bij aan de grip, waardoor hij niet snel uit je handen glipt. Juist door dat eigenzinnige uiterlijk is dit zo'n smartphone die je liever zonder hoesje gebruikt, ook al loop je daarmee iets meer risico op valschade.

Het grote amoled-paneel van 6,9 inch stelt evenmin teleur. Met zijn hoge resolutie (1.200 bij 2.608 pixels) en verversingssnelheid (120 Hertz) kom je niets tekort en oogt alles scherp en vlot. Het contrast is breed en zwartwaarden zijn diep, maar de kleuren kunnen soms net even wat flets ogen. Dat valt alleen op in directe vergelijkingen met andere smartphones; de kans is heel klein dat dit je hier iets van merkt in het dagelijkse gebruik of als je een minder geoefend oog hebt.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Wat je mag verwachten

Ook al draait de Poco F8 Ultra niet op de krachtigste processor die Qualcomm te bieden heeft, in de praktijk merk je daar weinig van. De Snapdragon 8 Elite Gen 5 voelt vlot aan bij multitasking en kan games zonder moeite aan, al moet je er wel rekening mee houden dat de Gen 5 warm (niet heet, gelukkig) kan worden wanneer je high-end spellen speelt. Niets om je zorgen over te maken, je zult hier namelijk je vingers niet aan branden.

Ook de accu stelt niet teleur. Met een capaciteit van 6.500 mAh haal je in veel gevallen probleemloos twee dagen, al hangt dat vanzelfsprekend af van hoe intensief je de smartphone gebruikt. Speel je veel games, dan loopt hij sneller leeg, maar opladen gaat razendsnel. Met een geschikte 100w-lader, die je zelf moet aanschaffen, zit de accu binnen ongeveer veertig minuten weer helemaal vol.

Camera en software

Toch is niet alles goud wat er blinkt. Onder de juiste lichtomstandigheden maakt de Poco F8 Ultra kleurrijke en gedetailleerde beelden. Zoomen is geen probleem en ook de selfiecam lijkt goed om te gaan met verschillende huidtypen. De groothoeklens presteert echter minder goed: kleuren komen minder goed uit de verf en details vallen weg. De avondmodus stelt teleur, met een overdaad aan exposure, gebrekkige kleurenaccuraatheid en trage vastlegging.

Aangezien Poco een dochteronderneming is van Xiaomi, draait het toestel op HyperOS 3.0. De Poco staat daardoor vol met overbodige en dubbele apps, waaronder die van Xiaomi, waarvan je het gros kunt verwijderen. Ook kom je her en der wat reclame tegen. Verder is het besturingssysteem vlot en overzichtelijk, twee eigenschappen die we extreem belangrijk vinden. Je krijgt tot slot 'maar' vier Android-upgrades, evenals zes jaar aan beveiligingsupdates.

Poco F8 Ultra kopen?

Ondanks de kanttekeningen die we plaatsen bij de software- en camera-ervaringen, zijn er eigenlijk weinig redenen om niet voor de Poco F8 Ultra te kiezen. Hij oogt uniek, vindt in de subwoofer een handige toevoeging en voelt stevig aan. De door ons geteste Denim Blue-uitvoering heeft bovendien een faux denimlaagje op de achterkant voor extra grip (wat deze uitvoering wel een paar gram zwaarder maakt dan de Poco F8 Ultra Black). De prijs is misschien gevoelsmatig nog wat hoog, zeker voor dit merk. Maar zakt de prijs richting de 600 euro, dan krijg je een toptoestel dat zijn prijs meer dan waarmaakt en waar je langdurig plezier van hebt.

52137934

Spatial audio, oftewel ruimtelijke audio, belooft een luisterervaring waarbij het geluid niet alleen van links en rechts komt, maar je volledig omringt. Hoewel de marketingkreten je geregeld om de oren vliegen, is de techniek niet in elke situatie even zinvol. In dit artikel ontdek je wanneer ruimtelijke audio je ervaring verrijkt en wanneer je prima zonder kunt.

Vergeet het statische geluid van je oude vertrouwde stereo-set. Met spatial audio krijgt geluid eindelijk de diepte die het verdient. Dankzij slimme algoritmes die de akoestiek van de echte wereld nabootsen, ontsnapt de audio aan je koptelefoon of soundbar. Geluid beweegt vrij door de kamer, waardoor een helikopter in een film ook echt boven je hoofd lijkt te cirkelen. Het is de overstap van een platte foto naar een hologram, maar dan voor je oren.

Bioscoopervaring thuis

De meest logische toepassing voor spatial audio is zonder twijfel de moderne filmervaring. Wanneer je een blockbuster kijkt die is gemixt in formaten zoals Dolby Atmos, komt de techniek pas echt tot leven. Een helikopter die overvliegt of regen die op een dak klatert, krijgt een verticale dimensie die voorheen onmogelijk was met een standaard hoofdtelefoon of een simpele soundbar.

Voor filmliefhebbers die niet de ruimte hebben voor een volledige surround-installatie met fysieke speakers in het plafond, biedt spatial audio een overtuigend en compact alternatief dat de zogenaamde immersie aanzienlijk vergroot.

©ER | ID.nl

Muziek met een extraatje

Voor muziek is het nut van ruimtelijke audio iets genuanceerder en sterk afhankelijk van de productie. Bij klassieke concerten of live-opnames kan de techniek je het gevoel geven dat je midden in de concertzaal zit, waarbij de akoestiek van de ruimte tastbaar wordt. Ook bij moderne popmuziek die specifiek voor dit formaat is geproduceerd, kunnen artiesten creatiever omgaan met de plaatsing van instrumenten of subtiele geluidseffecten.

Toch blijft voor de purist die zweert bij een eerlijke, ongefilterde weergave van een studio-album de traditionele stereomix vaak de voorkeur genieten, omdat spatial audio de oorspronkelijke balans soms onnatuurlijk kan veranderen.

Gaming en de functionele voorsprong

In de wereld van gaming verschuift de waarde van spatial audio van puur esthetisch naar functioneel. Vooral in competitieve shooters is het horen van de exacte positie van een tegenstander een serieus dingetje. Door gebruik te maken van ruimtelijke audio kun je voetstappen boven, onder of achter je nauwkeurig lokaliseren. Dat geeft niet alleen een intensere spelervaring waarbij je volledig wordt opgeslokt door de spelwereld, maar biedt ook een tactisch voordeel dat met standaard audio simpelweg niet te evenaren is. Hierdoor is de techniek voor fanatieke gamers bijna onmisbaar geworden.

Wanneer kun je het beter uitschakelen?

Ondanks de indrukwekkende demonstraties is spatial audio niet altijd de beste keuze. Voor dagelijks gebruik, zoals het luisteren naar podcasts of het kijken van het journaal, voegt de extra ruimtelijkheid weinig toe en kan het de verstaanbaarheid van stemmen zelfs negatief beïnvloeden. Ook bij oudere opnames die door softwarematige kunstgrepen naar ruimtelijk geluid worden omgezet, ontstaat er vaak een hol en onnatuurlijk resultaat. In dergelijke gevallen is een zuivere stereoweergave nog altijd de meest betrouwbare weg naar een prettige luisterervaring.