De eerste naam die ons te binnen schiet als we het hebben over online opslag, blijft Dropbox. De meeste gebruikers zijn allemaal begonnen met de gratis formule die hen nu 2 GB aan opslagruimte oplevert. Je zit echter snel aan die limiet als je wat videomateriaal en een hoop foto’s in de cloud bewaart. Je kunt ervoor kiezen over te stappen op de betaalde versie, of je probeert een van de trucs om met meerdere Dropbox-accounts te werken.

Tip 01: App en website

De meest eenvoudige manier om twee Dropbox-accounts op dezelfde machine te gebruiken, is een ongebruikelijke combinatie van app en website. Voor je primaire account gebruik je de vertrouwde Dropbox-app. Het tweede account benader je niet via de app, maar via de website. Open een browser in de incognito-modus en surf naar https://www.dropbox.com. Daar log je in met de gebruikersnaam en het wachtwoord van je tweede account. Op deze manier kun je twee accounts tegelijkertijd gebruiken en beschik je dus over het dubbele aan opslagruimte. Er kleven echter enkele nadelen aan: de webversie van Dropbox is niet zo snel als de desktopapplicatie, en de bestanden die je van Dropbox.com downloadt en bewerkt worden niet automatisch gesynchroniseerd. Oftewel, wanneer je veranderingen aanbrengt in gedownload document, moet je dat zelf opnieuw uploaden naar Dropbox. Alleen wanneer je documenten direct in de webversie aanpast, worden de wijzigingen wel meegenomen.

©PXimport

Tip 02: Gedeelde mappen

Om de methode van een combinatie van de desktop- en webapplicatie iets vlotter te laten werken, kun je werken met gedeelde mappen. Hiervoor open je de website van je secundaire Dropbox-account. Daarna klik je aan de rechterkant op de knop Nieuwe gedeelde map. In het volgende venster heb je de keuze: wil je een nieuwe map maken en delen of wil je een bestaande map delen. Het maakt niet uit welke optie je selecteert. Ga je voor een nieuwe map, dan moet je die in het volgende venster een naam geven. Vervolgens geef je je eigen e-mailadres op bij Aan en vergeet vooral niet aan te duiden dat de je de inhoud van de gedeelde map mag bewerken. Klik op de knop Delen om deze actie te voltooien, waarna je nog een bevestigingsmail krijgt dat je toegang hebt tot de gedeelde map van je secundaire account.

©PXimport

Extra ruimte

©PXimport

Tip 03: Windows-account

Je kunt ook twee Dropbox-mappen op dezelfde pc gebruiken via twee verschillende Windows-accounts. Eerst zorg je ervoor dat je Dropbox op je pc hebt geïnstalleerd. Daarna maak je een extra Windows-account aan. Hiervoor ga je naar Instellingen en daar open je Accounts. Maak een extra profiel aan, deze koppelen aan een Microsoft-account is niet nodig. Dat doe je als volgt: klik op Gezin en andere personen, gevolgd door Iemand anders aan deze pc toevoegen. In het volgende venster klik je op Ik beschik niet over de aanmeldgegevens van deze persoon en ten slotte op Gebruiker zonder Microsoft-account toevoegen. Nu kun je een gebruikersnaam en wachtwoord instellen voor het nieuwe account.

©PXimport

Tip 04: Zoeken

Nu je tweede Windows-account klaar is, moet je ervoor zorgen dat je op beide accounts tegelijk ingelogd bent. Gebruik daarvoor de sneltoets Win+L zodat je je ook op je secundaire account kunt aanmelden. Installeer nu ook hier Dropbox, maar dan met een andere gebruikersnaam en volg gewoon de gebruikelijke stappen. Wanneer de installatieprocedure is afgerond, schakel je opnieuw naar je oorspronkelijke Windows-account via Win+L. Open de Windows Verkenner en navigeer naar de C-schijf. In de map Gebruikers zie je nu de mappen van de verschillende Windows-accounts. Dubbelklik op het tweede account dat je daarnet hebt aangemaakt. Het systeem waarschuwt dat je momenteel nog geen toegang hebt tot die map, maar met een klik op Doorgaan is ook dat probleem opgelost.

In de map van de tweede gebruiker zit de tweede Dropbox-map. Maak het jezelf gemakkelijk en werk met een snelkoppeling van deze tweede Dropbox-map. Klik er met de rechtermuisknop op en kies uit het contextmenu de opdracht Snelkoppeling maken. Sleep deze snelkoppeling vervolgens naar het bureaublad.

Vergeet niet: om beide Dropbox-accounts naast elkaar te gebruiken, moet je ingelogd zijn op beide Windows-accounts.

©PXimport

Tip 05: MultCloud

Wil je meer dan twee Dropbox-accounts gebruiken en wil je die op een heel eenvoudige manier in het gareel houden, kies dan voor gecentraliseerd cloud-opslagbeheer. MultCloud is een gratis tool waarmee je alle bestanden uit de diverse cloud-opslagdiensten in één werkomgeving beheert. Vanuit één dashboard verplaats je bestanden tussen Dropbox, Google Drive, OneDrive enzovoort. Er zijn geen opslagbeperkingen in MultCloud. Dat hoeft ook niet, want deze dienst werkt louter als doorgeefluik tussen de verschillende opslagdiensten of, in dit geval, tussen verschillende accounts van dezelfde opslagdienst.

Tip 06: Dropbox toevoegen

MultCloud ondersteunt 26 online diensten. Nadat je bent aangemeld, kom je in het dashboard waar je de dienst selecteert die je aan MultCloud wil toevoegen. Via de knop Add Cloud Drives kom je in een keuzescherm waar je alle diensten aantreft die MultCloud ondersteunt. Klik op de knop Dropbox en onderaan op de blauwe knop Next. In het volgende venster geef je dit account een naam, bijvoorbeeld Dropbox A en klik je op de knop Add Dropbox Account. MultCloud zal automatisch je primaire Dropbox-account selecteren en toevoegen in de linkerbalk.

©PXimport

Tip 07: Meerdere accounts

Om het tweede (en eventueel nog meer) account toe te voegen, volg je bijna dezelfde weg. Je klikt opnieuw op Add Cloud Drives en selecteert Dropbox. Nadat je op Next hebt geklikt, geef je dit tweede account een nieuwe naam, bijvoorbeeld Dropbox B, waarna je klikt op de blauwe link Click here to register or change the account. Je komt nu op de webpagina van je primaire account terecht. Klik daar rechtsboven op het icoontje van je account en selecteer Afmelden. Hierdoor kom je op de Dropbox-startpagina waar je de inloggegevens van je al bestaande tweede account invoert, of, indien je nog geen tweede account hebt, een nieuw account aan kunt maken. Doorloop de inlog-/aanmeldprocedure en vervolgens is ook dit tweede account in MultCloud te zien.

©PXimport

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.