Voor vele computergebruikers is TrueCrypt dé tool om bestanden, partities en schijven te versleutelen. Maar opeens trekken de ontwikkelaars hun handen van de open source-tool af. Wat is er gebeurd? En wat nu?

Door je bestanden en schijven te versleutelen met TrueCrypt houd je je data veilig weg van iedereen die ze maar wat graag in wil zien, van kwaadwillenden tot bedrijven en zelfs veiligheidsdiensten. Cruciaal dus voor bedrijfsdata en persoonlijke data. Maar een doorn in het oog van veiligheidsdiensten zoals de NSA en justitie, die zonder wachtwoord niks kunnen met de versleutelde data.

Uit het niets beïndigd

Op de downloadpagina van TrueCrypt verscheen 29 mei plotseling de melding dat het programma onveilig is voor gebruik, gevolgd door een handleiding voor versleuteling onder Windows 8 door middel van BitLocker. BitLocker is onderdeel van Windows en zit ingebouwd in Windows 8. Gebruikers van Windows 7 en Vista kunnen alleen gebruik maken van BitLocker als ze de Enterprise- of Ultimate-editie van Windows hebben.

©PXimport

De website van TrueCrypt probeert je BitLocker te laten gebruiken.

TrueCrypt wordt volgens de site niet meer doorontwikkeld en zou alleen nog functioneel zijn als tool om volumes en bestanden te ontsleutelen die eerder met TrueCrypt zijn versleuteld. De recentste versie van TrueCrypt (7.2) is tegelijkertijd met de melding vrijgegeven en is daarom alleen maar in staat om te ontsleutelen. TrueCrypt 7.1a is de laatste versie die gebruikt kan worden zoals je van het programma gewend bent.

Eerste reacties

Het bericht op de TrueCrypt downloadpagina werd met veel scepsis ontvangen. Is de site gehackt? Zijn de ontwikkelaars onoplosbare kwetsbaarheden in de programmacode tegengekomen? Of speelt er meer achter de schermen dat niet openbaar gemaakt mag worden? Dat laatste is niet geheel ondenkbaar, aangezien geheime diensten vaak methodes hanteren om toegang te krijgen tot gegevens, waarbij de betrokkenen via rechtbanken worden gemuilkorfd.

Er wordt gepoogd TrueCrypt nieuw leven in te blazen. De site TrueCrypt.ch is opgetuigd. Vanaf deze site willen ontwikkelaars het programma nieuw leven inblazen, door verder te gaan met de broncode van TrueCrypt 7.1a. Ook moet de bestaande broncode compleet worden doorgespit om de kwetsbaarheden of achterdeurtjes te achterhalen. Hiervoor is natuurlijk de hulp nodig van ontwikkelaars. Maar ook voor juridische zaken wordt om hulp gevraagd. Om Amerikaanse veiligheidsdiensten alvast een hak te zetten wordt de site in Zwitserland gehost.

Maar het lijkt er dus op dat het nog wel even duurt voordat we weer een veilige versie van TrueCrypt kunnen gebruiken. Sterker nog, het is maar de vraag of dat ooit nog kan.

Overstappen op BitLocker?

De TrueCrypt-ontwikkelaars raden BitLocker aan als alternatief. Dat is opmerkelijk, want een programma waarvan de broncode onbeschikbaar is en dat ook nog eens van Microsoft afkomstig is aanraden, dat is voor veel open source-ontwikkelaars pure blasfemie. Sowieso, voor Windowsgebruikers die geen Windows 8 of de Ultimate- en de Enterprise-editie van Windows 7 en Vista draaien, is BitLocker geen optie.

Bovendien valt er te twijfelen aan BitLocker als alternatief. Niet alleen omdat de broncode onbeschikbaar is en je daardoor de ontwikkelaars er maar op moet vertrouwen je data degelijk te hebben versleuteld, maar vooral omdat Microsoft als Amerikaans bedrijf door Amerikaanse autoriteiten verplicht gesteld kan worden de bestanden of volumes middels een achterdeurtje toch beschikbaar te maken. Amerikaanse bedrijven kunnen hiertoe gedwongen worden dankzij de Patriot Act.

Versleutel-alternatieven

Een goed alternatief aanwijzen voor TrueCrypt is echter lastig. TrueCrypt is niet alleen beschikbaar voor Mac, Linux en Windows, ook is het programma geschikt voor het versleutelen van gehele volumes (partities, interne en externe schijven, usb-sticks, enzovoort). Zelfs de hele pc kan worden versleuteld zodat er eerst een wachtwoord moet worden ingevoerd voordat Windows überhaupt start. Kortom, programma's die net zo veelzijdig zijn, zijn moeilijk aan te wijzen.

Natuurlijk kun je ervoor kiezen om TrueCrypt 7.1a te gebruiken. Maar wees ervan bewust dat er iets niet in de haak is. BitLocker is, naast onze twijfelpunten een gebruiksvriendelijk alternatief.

©PXimport

In principe is TrueCrypt 7.1a nog steeds goed te gebruiken.

Wil je graag schijfpartities versleutelen, dan kun je DiskCryptor overwegen. Deze open source-tool kan je dus niet alleen gebruiken om schijfpartities (inclusief de systeempartitie) te versleutelen, maar ook om usb-opslagmedia te versleutelen en zelfs versleutelde cd's en dvd's aan te maken.

Wil je graag de data die je online in de cloud hebt staan versleutelen, dan is Boxcryptor een handig tooltje. Met Boxcryptor versleutel je de gegevens in Dropbox, OneDrive, Google Drive, SugarSync of Box. Bovendien zijn er mobiele apps beschikbaar waardoor je op je smartphone of tablet nog steeds toegang hebt tot je eigen versleutelde bestanden. Minpunt is wel dat de broncode van Boxcryptor niet open is. Daarentegen valt de dienst niet onder de Amerikaanse Patriot Act. Hoe je aan de slag gaat met Boxcryptor lees je in deze cursus.

Een simpele, doch doeltreffende manier om enkele losse bestanden veilig en versleuteld op te slaan is door ze in te pakken in een versleuteld zipbestand, waarbij je de inhoud pas kunt zien na het invoeren van een wachtwoord. Een lichtgewicht open source programmaatje dat dit goed kan is 7-Zip. Selecteer de bestanden of mappen die je versleuteld wilt inpakken, klik op de rechtermuisknop en kies 7-Zip / Toevoegen aan archief. In het venster dat verschijnt kies je rechtsonder het wachtwoord en de te gebruiken codeermethode, waarna je op OK drukt.

©PXimport

Met 7-Zip maak je snel een bestandskluis aan.

Andere alternatieven die je kunt uitproberen zijn AES Crypt, AxCrypt of Cloudfogger. Het laatste woord over TrueCrypt zal nog niet gesproken zijn en als blijkt dat het programma definitief niet zal worden doorgezet, verwachten we dat er meerdere tooltjes opduiken waarmee je je bestanden en schijven zonder zorgen beveiligt.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.