Microsoft heeft inmiddels goed begrepen dat Internet Explorer het mikpunt van spot is op internet, en heeft de verouderde browser niet voor niets onder 'Accessoires' gezet in het startmenu. In plaats daarvan is een nieuwe browser gekomen: 'Edge', een 'moderne browser' die helemaal mee kan met de concurrentie.

In het kort: Edge is bij lange na nog niet af en mist nog een hoop features, maar erger is de chronische instabiliteit die 'em nagenoeg onbruikbaar maakt voor power-users.

Goed

Slecht

Lees ook de rest van onze Windows 10-review:

1. Inleiding2. Uiterlijk/dagelijks gebruik3. Het vernieuwde startmenu4. Edge

5. Virtuele bureaubladen6. Cortana7. De Store8. Conclusie

'Edge' verscheen pas relatief laat in de preview-versies van Windows 10. Ondanks dat Microsoft al in oktober aankondigde met een nieuwe browser te komen, duurde het tot april voordat we ook echt gebruik konden maken van die browser. Het duurde nóg langer tot de naam 'Edge' ook echt werd gebruikt; aanvankelijk heette de browser nog 'Project Spartan'.

Spartaans uiterlijk

Dat 'Spartaanse' is goed te merken in het uiterlijk van de browser. Dat heeft hetzelfde kale en strakke uiterlijk als veel van de rest van Windows 10 - je kunt hier onze review lezen over hoe Windows 10 eruit ziet. In de praktijk betekent dat grote vierkante blokken met grote kruizen en heldere dropdown-menu's in de instellingen.

Geen extensies

Dat Edge pas zo laat kwam, is nog steeds goed te merken. De browser is namelijk nog helemaal niet af, en dat is heel jammer. Grote ontbrekende factor zijn nog de plugins (of add-ons, of extensies, of hoe je ze dan ook wil noemen). Edge heeft nog geen enkele ondersteuning voor plugins, en dat maakt de browser zeker de helft minder praktisch dan alternatieven als Firefox en Chrome.

Microsoft zegt dat plugins 'later dit jaar' beschikbaar komen voor de browser, en dat het mogelijk wordt Chrome- en Firefox-addons te installeren in de browser. Daar moeten we dan maar op hopen, want op dit moment kun je die wachtwoordmanagers en Pocket-integraties wel op je buik schrijven.

Lees-later

Edge heeft de meeste zaken wel die we in een moderne browser mag verwachten, zoals privé-tabs en een leeslijst, maar ook een eigen lees-later-dienst. Die is te synchroniseren met je Microsoft-account en daarmee te gebruiken op je mobiele apparaten. Op zich handig, maar het betekent wel dat je wéér moet overstappen op een nieuwe app om artikelen in op te slaan. Als je al Pocket of Instapaper gebruikt, is dat best een klus. Je moet dus wel héél erg fan zijn van Microsoft wil je hierop overstappen.

OneNote

Unieker is de integratie van OneNote in Edge. Daarmee kun je aantekeningen maken in de browser en die direct opslaan in je OneNote-account, of dat delen met vrienden. Je kunt op die manier herinneringen bij bepaalde secties plaatsen, of met Paint-achtige tools pijlen of cirkels trekken.

Het is echter maar de vraag hoe vaak je deze functie gaat gebruiken, want hoe vaak heb je normaal de behoefte om te tekenen op een webpagina? Dat is ongetwijfeld iets voor de groep die-hard OneNote-gebruikers, maar wij hebben de functie in de praktijk niet vaak ingezet.

Stabiliteit

Maar buiten de al dan niet nuttige functies om is er natuurlijk maar één ding belangrijk in een browser: De stabiliteit. En die is bij Edge zwaar ondermaats.

Edge kan niet veel tabs aan, en dat is zeker voor ons vervelend want wij zijn grootverbruikers van tabbladen. Regelmatig sluiten we Firefox of Chrome af door 'Ja' te klikken op de vraag 'of we zeker weten dat je 80 tabbladen' wil sluiten. En hoewel ook Chrome zeker geen vrienden is met je werkgeheugen, kan die browser zelf in ieder geval wel een grote bulk tabs aan.

Edge kan dat niet.

20 of 25 lijkt het maximum te zijn aan tabbladen dat de browser kan openen. Open er nog een paar meer, en Edge hapert, loopt vast, crasht, of brengt in sommige gevallen zelfs het beruchte blue screen of death op je scherm tevoorschijn.

Vastlopen

Dat gebeurt consistent - we hebben Edge ingesteld als standaardbrowser sinds het programma echt 'Edge' heet, maar consequent loopt de browser vast bij het openen van veel tabbladen. Dat wordt helemaal erg als je zware applicaties laadt, zoals websites met veel advertenties of sites die zwaar leunen op html of flash. Video's kijken is dan ook helemaal niet aan te raden op de browser - je kunt dan hooguit 10 tabs open hebben staan. Die instabiliteit wordt niet makkelijker gemaakt door het feit dat Edge geen mogelijkheid heeft om specifieke tabs af te sluiten, zoals Chrome dat wel heeft.

<- Vorige: Het vernieuwde startmenuVolgende: Virtuele bureabladen ->

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.