Apple kiest sinds de grote lancering van Mac OS X in 2001 voor geleidelijke updates van zijn besturingssysteem. Versie 10.6, ofwel Snow Leopard, verschilt niet radicaal van zijn voorganger. De prijs is dan ook bescheiden. Moet iedere Mac-bezitter nu onmiddellijk upgraden?

Wie de Mac na de eenvoudige installatie opnieuw opstart, ziet wellicht tot zijn schrik geen verschil met Leopard, de vorige versie van Mac OS X. Het bureaublad ziet er precies hetzelfde uit als in versie 10.5 (Leopard). De installatie zelf is nóg eenvoudiger dan die van voorgaande versies. Tijdens het proces, dat wel tot een uur kan duren, wordt de Mac eenmaal opnieuw opgestart. U hoeft geen aanvullende gegevens in te vullen. Overigens kan de installatie met ongeveer 7 GB minder schijfruimte toe, doordat overbodige bestanden en ongebruikte stuurprogramma's worden gecomprimeerd of verwijderd.

Zichtbare veranderingen

De vernieuwingen in Snow Leopard moeten we duidelijk niet zoeken in uiterlijkheden, hoewel aan de gebruikersinterface wel degelijk het nodige is veranderd. Het gaat om slimmigheidjes die het werken met het Dock en de Finder vereenvoudigen. Klikt u bijvoorbeeld een paar seconden op een programma in het Dock, dan ziet u alle geopende vensters van dat programma in miniatuurweergave. Ook de weergave van het Dock is iets verbeterd. Mappen waren al als 'stapels' weer te geven, en nu kunt u gemakkelijk door mappen bladeren zonder dat daarbij zoals voorheen de Finder wordt geopend. In de Finder zelf zijn ook paar duidelijke verbetering aangebracht. Er zijn meer opties voor het zoeken in Spotlight en de grootte van pictogrammen is gemakkelijk aan te passen. Door de pictogrammen te vergroten, hoeft u − bijvoorbeeld bij het zoeken naar afbeeldingen − niet naar een andere weergave over te schakelen.

Sneller

De veranderingen in de gebruikersinterface zijn zonder meer fraai. In het dagelijks gebruik valt echter vooral op dat Mac OS X met Snow Leopard merkbaar sneller is geworden. Zo heeft de Mac vanuit de sluimerstand duidelijk minder tijd nodig om op te starten. Macs met een 64-bit processor profiteren bovendien van het feit dat systeemprogramma's, zoals Finder, Mail, Safari en iCal, nu in 64-bit code zijn geschreven. Enigszins verwarrend is dat de kern van Snow Leopard nog standaard in 32-bit modus draait. Opstarten met 64-bit kernel is mogelijk (door tijdens het opstarten de toetsen 4 en 6 tegelijk ingedrukt te houden), maar levert voor de huidige Macs nog geen meerwaarde op.

De snelheidswinst die met de technologie Grand Central Dispatch (GCD) te behalen is, is vooral nog toekomstmuziek. Hiermee kunnen ontwikkelaars gemakkelijk programma's maken die het gebruik van verschillende kernen van de huidige processors beter benutten. Naar verwachting zullen derde partijen hun programma's hierop aanpassen, zodat deze beter gebruikmaken van de processorkracht en dus sneller worden.

Programma's

Veel zakelijke gebruikers hebben ernaar uitgekeken: Mac OS X biedt volledige ondersteuning voor Microsoft Exchange Server 2007. Daardoor is het mogelijk mail, agendaonderdelen en contactpersonen van een Exchange-server te beheren, zonder speciale software van Microsoft te hoeven draaien. Het kalenderprogramma iCal ondersteunt verder de kalenderdiensten van Google en Yahoo! en contactpersonen synchroniseren met Gmail en Yahoo! is ook mogelijk.

Het enige programma dat onder de OS X-upgrade een echte metamorfose heeft ondergaan, is QuickTime, dat nu een compleet programma voor het afspelen en opnemen van multimedia (ook video) is geworden. De interface van dit programma ziet er een stuk gelikter uit.PluspuntenMinpuntenConclusie

Ondanks dat Snow Leopard een kleine upgrade is, lijkt Apple wel naar alle onderdelen van het besturingssysteem te hebben gekeken. Versie 10.6 is geen bittere noodzaak, maar wie dagelijks een Mac gebruikt, heeft absoluut baat bij de snelheidswinst en de enkele verbetering in de interface.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.