ID.nl logo
Wat is de beste manier om te videobellen?
© Reshift Digital
Huis

Wat is de beste manier om te videobellen?

Een videogesprek voeren, het zou zoiets simpels moeten zijn. Als het een telefoongesprek zou zijn, zou je een nummer draaien en je krijgt ofwel de persoon direct te spreken, of je wordt verbonden met de voicemail. Maar met een videogesprek zijn er te veel variabelen.

Welke dienst ga je gebruiken? Welke software? Heb ik de andere persoon in mijn contactenlijst staan? Is hij of zij online? Wat als je meerdere personen tegelijk wilt spreken? Hebben alle deelnemers voldoende bandbreedte? Wat als je een scherm wilt delen? Enzovoorts... Je kunt niet zomaar een videogesprek met een willekeurig iemand voeren zonder dat je over deze dingen nadenkt. Lees ook: De 8 beste alternatieven voor Skype.

Zelfs als al deze vragen beantwoord zijn, kan het zijn dat de technologie niet meewerkt. Ik hield vroeger regelmatig een videoconferentie met twee andere mensen in andere delen van het land via Skype, maar meestal was de verbinding vreselijk slecht. Na een hoop mislukte gesprekken gaven we het op en zijn we Google+ Hangouts gaan gebruiken, wat voor ons beter werkte. Maar de afgelopen maanden is het steeds minder geworden - eerst valt de video weg, daarna de audio, en uiteindelijk stapten we dan maar weer over op Skype, dat de laatste tijd vreemd genoeg weer erg betrouwbaar is.

Hierdoor kan ik soms niet beslissen hoe ik iemand anders moet benaderen voor een videogesprek, zelfs als de persoon een Mac-gebruiker is met dezelfde software en accounttypes als ik. Als je dit probleem ook hebt, kunnen mijn overpeinzingen je misschien helpen.

De deelnemers

Er zijn een heleboel verschillende opties als het gaat om videogesprekken. Ik bespreek er hier slechts vier: Apple's Messages en FaceTime (beide ingebouwd in OS X en iOS), Google+ Hangouts, en Microsoft's Skype. Deze diensten behoren tot de populairste, dus de kans is groot dat de persoon die je wilt spreken ten minste een van deze diensten gebruikt. Het is vaak het gemakkelijkst als je een dienst kiest waar de andere partij al een account voor heeft.

Het kan best dat jij en je collega's een product of dienst vinden die jullie betrouwbaarder of eenvoudiger in het gebruik vinden dan deze vier. Ga in dat geval vooral voor wat voor jou het beste werkt - met wederzijdse instemming, ruim voordat een bepaald videogesprek wordt ingepland. Het begin van een gesprek (of net ervoor) is niet het juiste moment om iemand een account te laten aanmaken en met nieuwe software kennis te laten maken.

Hier zijn de belangrijkste onderscheidende kenmerken die je moet weten:

Messages: De OS X-versie van de Messages-app kan Apple's iMessage-protocol gebruiken voor sms- en mms-berichten, maar voor videogesprekken of het delen van het scherm moet je een accounttype gebruiken dat video ondersteunt (namelijk AIM, Jabber, of Google Talk). Je kunt voor een of meer van deze diensten een gratis account aanmaken en instellen in Messages > Preferences > Accounts.

©PXimport

Voordat je een videogesprek begint, moet je de andere persoon aan je vriendenlijst toevoegen - maar dat kan via één kant. Hoewel je videogesprekken kunt voeren met maximaal drie andere personen, is het delen van je scherm alleen mogelijk wanneer je met één andere persoon een videogesprek voert. Wees er ook op bedacht dat de iOS-versie van Messages geen videogesprekken ondersteunt; om een dienst als Google Talk op je iOS-apparaat te gebruiken, heb je een app van derden nodig, zoals Vtok.

FaceTime: FaceTime, op OS X of iOS, is geweldig voor een-op-een audio- of videogesprekken. Omdat het eenvoudig te gebruiken is en bijna overal beschikbaar is, is het een ideale keuze als je weet dat de andere persoon een Apple-gebruiker is. Daarnaast biedt het uiterst veilige end-to-end-encryptie. In de meeste gevallen kun je een e-mailadres of telefoonnummer gebruiken om een gesprek te beginnen, en de andere partij hoeft niet in te loggen of FaceTime open te hebben staan. Maar je kunt niet meer dan twee deelnemers in een videogesprek hebben, en je kunt niet je scherm delen.

Skype: Met ondersteuning voor veel platforms, video met meerdere personen, en het delen van je scherm (met tegelijkertijd video) is Skype een geweldige keuze voor alle doeleinden. Ook biedt het encryptie, maar wel met minder bescherming dan FaceTime. Maar Skype heeft een aantal valkuilen. Voordat je iemand kunt bellen, kan het zijn dat hij of zij jou toestemming moet geven om hem of haar aan je lijst met contactpersonen toe te voegen (afhankelijk van de privacyinstellingen van die persoon). Dat is prima voor vrienden en collega's, maar als je iemand belt die je naam niet herkent, is er geen garantie dat hij of zij je zal accepteren als contactpersoon. Bovendien moet de andere partij met ten minste een apparaat op Skype zijn ingelogd om gebeld te kunnen worden.

Google+ Hangouts: Net als Skype kan Google+ Hangouts op verschillende platforms gebruikt worden. Op OS X log je in op je Google-account in een webbrowser. Alle deelnemers moeten een Google-account hebben, evenals de Google Voice & Video Plug-in (er wordt gevraagd of je deze wilt installeren wanneer je Hangouts voor het eerst laadt of wanneer je voor het eerste aan een videogesprek deelneemt). iOS-gebruikers hebben de gratis Hangouts-app nodig. Met Google+ Hangouts kun je het scherm van je Mac delen en kun je videogesprekken voeren met maximaal negen andere mensen. Als een van de andere deelnemers niet op minimaal één apparaat ingelogd is op Hangouts, krijgen ze een notificatie wanneer je hem of haar probeert te bellen (die ze misschien niet meteen zien).

©PXimport

Voor Google+ Hangouts heb je de Google Voice and Video Plugin voor je browser nodig.

Een kwestie van protocol

Wat is de beste manier om tussen die opties te kiezen? Dat moet je zelf weten, maar ik laat het afhangen van de aard van het videogesprek.

Geplande gesprekken: Als je terugkerende gesprekken met je collega's plant, is het beste advies dat ik je kan geven om te experimenteren, want wat voor de ene groep werkt, kan voor de andere groep compleet mislukken. Bepaal van tevoren dat je voor het eerste gesprek Skype gaat gebruiken, voor het tweede gesprek Google+ Hangouts, enzovoorts. Maak, onafhankelijk van de dienst die je gebruikt, een back-up-plan - als de boel begint te haperen of vast komt te zitten, moeten alle deelnemers weten op welke aanbieder ze moeten overstappen, en of ze misschien een gewoon telefoongesprek moeten proberen.

Ongeplande oproepen: Als ik een ongepland videogesprek wil voeren met een collega, kijk ik eerst op de populairste diensten of de persoon online is - Skype en Google+ Hangouts geven de status van deelnemers weer, en Messages doet hetzelfde voor mensen in mijn Buddy List. (De status klopt niet altijd, maar het is een goed begin.) Als ik niet kan bepalen wat de onlinestatus van een bepaalde contactpersoon op deze diensten is, en ik weet dat hij of zij een Apple-gebruiker is, dan probeer ik FaceTime. Als al die methoden niet werken gebruik ik e-mail, een bericht of een telefoontje om te zien wat die persoon het beste schikt.

Een eerste videogesprek: Eerste gesprekken zijn het lastigst, omdat veel mensen zich er ongemakkelijker bij voelen om met vreemden via video te praten dan in een telefoongesprek. Als de persoon op een visitekaartje, brief of website een bepaalde dienst vermeldt, is dat een veilige keuze. Maar toch is het een goed idee om de andere persoon eerst even via e-mail te verwittigen.

▼ Volgende artikel
Review: High On Life 2 schiet humoristisch scherp, maar technisch mis
© Squanch Games
Huis

Review: High On Life 2 schiet humoristisch scherp, maar technisch mis

High On Life bewees anno 2022 dat een humoristisch schietspel vandaag de dag bestaansrecht heeft. Genoeg bestaansrecht voor een volwaardig vervolg zelfs. High On Life 2 neemt een nog groter nakkie van hetzelfde spul. Verwacht een groter avontuur, meer bizarre vuurgevechten en een lachkick of twee, maar ook regelmatig een inkakker op het technische front.

We nemen het je niet kwalijk als je High On Life 2 niet aan hebt zien komen. Wij ook niet. Het eerste High On Life was succesvol genoeg, maar had ook prima op zichzelf kunnen blijven staan als one off. Des te meer nadat Justin Roiland, de oprichter van Squanch Games en prominent stemacteur in alle daar ontwikkelde games, in 2023 zijn banden met de studio verbrak. Dit kwam nadat Adult Swim - de studio achter Rick and Morty - de banden met hem verbrak wegens aanklachten van huiselijk geweld tegenover Roiland, ondanks dat de zaak werd geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.

©Squanch Games

Dat voelt ergens nogal dubbel. Squanch’ eerste titel ‘post-Roiland’ is een vervolg op een game waar zijn stem en stijl onherroepelijk aan zijn verbonden. Het maakt de juiste toon vinden er vast niet makkelijker op. Desalniettemin: ditmaal dus geen Roiland, maar wel een tweede High On Life. Hetzelfde middel, nu op nieuw recept – al merk je dat lang niet altijd.

Doe maar een grammetje van het gebruikelijke

High On Life 2 is een vervolg in de puurste zin van het woord. De game blikt summier terug op het origineel en stort de speler linea recta in eenzelfde soort avontuur. Weer wil een kwaadaardige partij de mensheid tot drugs maken. Aan jouw stilzwijgende mensprotagonist om daar weer een stokje voor te steken. Gewapend met een boel bekende en nieuwe Gatliens – een ras bestaande uit pratende wapens met uiteenlopende persoonlijkheden – trekken we erop uit om ruimtegespuis aan gort te knallen.

Watch on YouTube

Het enige verschil is de kwaadaardige partij in kwestie. Dat blijkt ditmaal geen moordlustig ruimtekartel, maar een groot farmaceutisch bedrijf. Met propaganda en politieke inmenging pogen zij de mensheid te reduceren tot vee, zodat mensen ‘legaal’ tot drugs verpulverd mogen worden. Sommige plotpunten verwijzen vrij letterlijk naar de wandaden van politici en Big Pharma in real life, maar High On Life 2 duikt nooit te diep in de thematiek. Onderaan de streep is het verhaal wederom een excuus om veel grapjes en meta-referenties te maken.

Genoeg te lachen

Laten we wel wezen: je speelt High On Life 2 voornamelijk voor die grapjes. Het eerste deel voelde als een soort interactieve spin-off van Rick and Morty – niet zo gek ook met bedenker Roiland achter het stuur – en deel twee houdt dat gevoel stevig vast. Aan de lopende band stort de game je in rare ruimtescenario’s, met úren aan absurd en grofgebekt stemmenwerk. Het klinkt allemaal ontzettend Justin Roiland-esk, ondanks de afwezigheid van die geestesvader. Roilands stem hoor je nergens meer terug, maar zijn vaste motieven, meta-humor en stamelende toon worden naadloos doorgezet.

©Squanch Games

De rode draad van High On Life 2 houdt je snel 10 à 12 uur bezig. In die tijdsspan vindt de game genoeg momenten om een paar lachjes te winnen. De ene keer doet het dat met geïmproviseerde meta-referenties, de andere keer met onverwachte spelmechanieken, zoals een quiz over belastingontduiking of een verborgen DOS-spel in het hoofdmenu van je ruimtepak. Als je goed gaat op absurdistische cartoonseries, dan ga je ook gewoon weer lekker op High On Life 2.

Sneller, groter, Higher On Life

Maar goed, High On Life 2 moest als vervolgdeel toch minstens de grotere en diversere High On Life worden – en zo geschiedde. Gaandeweg introduceert High On Life 2 niet alleen meer wapens dan voorheen, maar ook een skateboard en een drietal hubwerelden om al skateboardend uit te pluizen. Radical. Jammer genoeg pakt niet elk addendum op de gevestigde formule even sterk uit.

©Squanch Games

De bijna volautomatische skateboardbesturing brengt de vele schietpartijen wat speelse dynamiek, een beetje vergelijkbaar met Sunset Overdrive. Door voortdurend te blijven skaten, veel te grinden en acrobatisch heen en weer te grijphaak-slingeren, ontwijk je veel schoten en zoef je snel van slachtoffer naar slachtoffer. Het voelt uiteindelijk aardig fluïde.

Over het schietwerk gesproken: dat kan er allemaal mee door. High On Life 2 is nog altijd geen kunstige dans à la Doom, maar met het skateboard krijgt de gunplay ironisch genoegtoch iets meer eigen gezicht. De snelle wendbaarheid combineert goed met uitbundige wapens en de mild chaotische shootouts. Bovendien legt het skateboard een bouwsteen voor snelle verplaatsing en platformuitdagingen, die weer vaker van pas komen in de drie grotere hubwerelden.

©Squanch Games

Laten het nou net die hubs zijn die minder overtuigen. Hier vinden we winkels, verzamelobjecten en optionele zijmissies, met daarover een dun gespreid laagje van platformpuzzeltjes en wat komische interacties. Conceptueel leuk bedacht, maar in de praktijk schiet de invulling van de werelden tekort. De overwegend lege hubs komen wat zielloos over en verkenning wordt maar zelden beloond met een leuke zijmissie of memorabele collectible. Zie het als een soort microdosering van een beter doordachte open spelwereld.

Een bad trip, technisch gezien

Squanch Games heeft duidelijk grotere ambities, maar de uitwerking laat vaak te wensen over. Dat wordt echter pas pijnlijk als we het over de techniek achter High On Life 2 hebben. Die vliegt, denkelijk te wijten aan de grotere schaal, met regelmaat vol op zijn bek. Zelden speelde ik een singleplayershooter die zo instabiel was. Op de consoles schijnt dat nog alleszins mee te vallen, maar de pc-versie van High On Life 2 is een zooitje.

©Squanch Games

De instabiliteit is lastig te isoleren. Het zit in alles. Van ontbrekende geluidseffecten en  afgekapte stemopnames tot door de grond clippen en harde crashes. In mijn 25 uur speeltijd is de game zeker tien keer abrupt uitgevallen. De ene keer in een doodnormaal menu, de andere keer tijdens een baasgevecht. Daarbovenop komen nog een handvol soft locks – momenten waarin een missie of specifieke opdracht door een fout plots niet meer te voltooien is.

Wanneer High On Life 2 draaiende blijft, draait de game verre van optimaal. Zelfs met een flinke laag DLSS-upscaling heeft het spel moeite om een stabiele 60 frames per seconde aan te leveren in 1440p, nota bene op een nog relatief beefy RTX 3090 en Ryzen 9 5950X. Toch verandert de gemiddelde schietarena of wat snel skateboardwerk uiteindelijk in een barrage van microstottering. Onder andere Steam en Reddit staan momenteel bol van de klaagzang over de slordige technische staat van de game. Geheel terecht.

©Squanch Games

Stel deze trip nog even uit

De technische mankement voelen extra wrang wanneer je inziet dat High On Life 2 ook niet bepaald een prachtgame is. De kleurrijke, lompe stijl heeft zijn eigen plakkerige charme, maar grafisch gezien is het geen hoogstandje. In de achterhaalde lichteffecten en vaak maar half ingeladen texturen zie je een B-titel van de vorige consolegeneratie terug. Dat past ergens prima bij de banale insteek van het spel, maar laat het dan op zijn minst redelijk draaien. Daarin schiet High On Life 2 gruwelijk tekort, in ieder geval rond de releaseperiode.

Met name door de technische staat is het lastig om High On Life 2 aan te raden. Al ben je nog zo’n liefhebber van het origineel of grove scifihumor in het algemeen; lachen wordt moeilijk als de game elk moment de geest kan geven. Sowieso doet iedereen er daarom goed aan om deze trip uit te stellen, in ieder geval totdat Squanch Games de broodnodige patches uitrolt. De grappen werken immers het beste als ze niet halverwege een zin wegvallen.

High On LIfe 2 is nu verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles en pc. Op 20 april aanstaande komt de game ook uit op Nintendo Switch 2. Voor deze review is de game op een gedegen pc gespeeld.

Oké
Conclusie

Kijken we even om de technische kreukels heen – ervan uitgaande dat deze spoedig gladgestreken worden – dan is High On Life 2 op zijn minst een waardig vervolgdeel. Squanch Games nam her en der te veel hooi op de vork, maar ergens in die hooi zit ‘gewoon weer’ een dikke tien uur aan geinig ruimteavontuur verscholen. De grotere schaal wasn’t it, Chief, maar tijdens de rit landen er voldoende grapjes om de misplaatste ambities voor lief te nemen.

Plus- en minpunten
  • Vaak genoeg voldoende grappig
  • Skateboard versoepelt de formule
  • Meer variatie in wapens en content
  • Veelal overtuigend stemmenwerk
  • Grotere hubwerelden voelen zielloos
  • Technisch ontzettend slordig (zeker op pc)
  • Grafisch geen hoogstandje
▼ Volgende artikel
Destiny 2-update Shadow and Order met een kwartaal uitgesteld
Huis

Destiny 2-update Shadow and Order met een kwartaal uitgesteld

Shadow and Order, de langverwachte nieuwe update voor Destiny 2, is enkele weken voor release met een ruime drie maanden uitgesteld.

Shadow and Order stond eigenlijk gepland voor een release op 3 maart, maar zal nu pas op 9 juni uitkomen. Een grote verrassing voor fans van de game is dat niet, want ondanks dat de releasedatum naderde bleef het stil rondom het spel. Daarbij brengt Bungie, de ontwikkelaar van Destiny 2, op 5 maart ook al de nieuwe multiplayershooter Marathon uit.

Bungie heeft inmiddels dus bevestigd dat Shadow and Order op 9 juni zal verschijnen. "De update wordt aangepast en uitgebreid om forse quality-of-life-verbeteringen door te voeren en zal ook een nieuwe naam krijgen."

View post on X

Veel meer details werden niet gegeven, maar Bungie laat weten dat er dichterbij de releasedatum meer informatie bekend wordt gemaakt. Eerder werd al gemeld dat de dlc nieuwe 'Weapon Tier Upgrading' zal bevatten, alsmede Pantheon 2.0. Zover bekend wordt dit alles via een gratis update geleverd.

De uitbreiding maakt onderdeel uit van een vorig jaar begonnen, meerjarige verhaal-arc genaamd The Fate Saga. Bungie meldde daarbij dat Destiny 2 elk jaar twee betaalde verhalende updates en twee gratis updates krijgt. Shadow and Order - of hoe de update straks ook gaat heten - zal dus gratis zijn.

Destiny 2 kampt al geruime tijd met dalende spelersaantallen en veel klachten van fans. De hierboven genoemde nieuwe jaarlijkse structuur van de game was een poging van Bungie om fans weer tevreden te stellen, maar vooralsnog lijkt dat niet echt te lukken - en dit uitstel zal ook niet helpen.

Bungie komt binnenkort met Marathon

Zoals gezegd staat er binnenkort wel een nieuwe game van Bungie op stapel, namelijk Marathon. Dat is een player-versus-player extraction-shooter met een sciencefictionthema. In de game besturen spelers een soort futuristische huurmoordenaars die ook wel Runners worden genoemd. Spelers verkennen een verloren kolonie op de planeet Tau Ceti IV en vechten het tijdens het verzamelen van loot tegen elkaar uit. Er kan in teamsverband of alleen gespeeld worden.

De game komt op 5 maart naar PlayStation 5, Xbox Series X en S en Steam. De standaard editie gaat 39,99 euro kosten. Mensen die de game aanschaffen, krijgen het gehele jaar door nieuwe content voorgeschoteld, inclusief nieuwe maps en evenementen. Vanaf 26 februari tot en met 2 maart wordt er daarnaast een open bèta voor de game gehouden. Deze 'server slam' is bedoeld om de servers te testen voordat het spel uitkomt.