Niet alleen staat uw smartphone vól persoonlijke informatie (denk foto’s, documenten, enzovoorts), meer het is ook de toegangspoort tot alle online diensten die u gebruikt (denk: Facebook, Dropbox, enzovoorts). Het is dus zaak om dat allemaal goed te beveiligen. Met onze tips voor mobiele privacy komt u al een heel eind.

Vergrendel uw toestel

In de praktijk blijken nog altijd heel wat gebruikers de vergrendelingsfunctie niet te activeren omdat ze het niet handig vinden telkens een patroon te moeten natekenen of een pincode of wachtwoord te moeten invullen. Maar als u dat nalaat, loopt u wel een risico: wanneer iemand uw telefoon vindt of steelt, kan hij er meteen dure gesprekken mee voeren en krijgt hij toegang tot privacygevoelige informatie…

Zorg er ook voor dat de telefoon zich automatisch vergrendelt na een (korte) periode van inactiviteit (afbeelding 1).

©CIDimport

Automatisch vergrendelen (bijvoorbeeld: 30 seconden na slaapstand).

Meld u af

Ziet u het om een of andere reden toch niet zitten om de (automatische) vergrendeling te activeren dan doet u er wel goed aan u meteen af te melden na gebruik van een app (online service) waarbij u met een account was ingelogd. Op die manier voorkomt u dat anderen, die uw toestel in handen krijgen, toegang krijgen tot allerlei diensten en zo uw online identiteit overnemen. Dit ‘snel even afmelden’ blijkt echter jammer genoeg niet bij alle mobiele apps te lukken.

Vermijd dubieuze apps

Nagenoeg elk stukje malware dat ooit een smartphone heeft weten te infecteren is in de vorm van een Trojan op het toestel gekomen. Met andere woorden: de argeloze gebruiker dacht een bruikbaar  programma te installeren – en wellicht bevatte de app ook wel nuttige functies! – maar besefte niet dat hij tegelijk ook schadelijke software op zijn toestel zette. Eén van de meest beruchte voorbeelden op het Android-platform is DroidDream. Om de kans op malware te verkleinen doet u er daarom verstandig aan apps alleen van betrouwbare app stores te downloaden (met name Play Store en App Store) (afbeelding 2). Google en (vooral) Apple doen er namelijk alles aan om malafide apps uit hun stores te weren. Houd het voor zover mogelijk ook bij de meer populaire apps en lees er het commentaar van andere gebruikers op na voor u een app downloadt.

©CIDimport

De officiële app stores zijn heel wat veiliger dan onbekende app-verzamelingen.

Accepteer updates

Net als bij ‘gewone’ computers kunnen er ook in smartphones kwetsbaarheden opduiken waar hackers of malware misbruik van kunnen maken. En net als bij die computers worden er updates (met patches) uitgebracht die dergelijke exploits onmogelijk moeten maken. Wanneer er dus een melding van een update komt, installeert u deze dus bij voorkeur zo snel mogelijk.

Installeer een beveiligingstool

Een absolute noodzaak is het misschien nog niet, maar het kan in elk geval geen kwaad een beveiligingspakket te installeren op uw smartphone. Ook in de officiële app stores werden al apps gesignaleerd die toch een vorm van malware bleken te bevatten. Wat extra beveiliging is dus nooit weg. Bekende, gratis pakketten voor mobiele beveiliging zijn onder meer Lookout (https://www.lookout.com, zowel voor Android als voor iOS) en Avast (www.avast.com/nl-nl/free-mobile-security; voor Android).

McAfee WaveSecure (https://www.wavesecure.com) ondersteunt zowat alle platformen (inclusief Symbian, BlackBerry en Windows Phone), maar is niet gratis. De vermelde pakketten hebben bovendien ook antidiefstaltechnologie in huis. Zo kan WaveSecure bijvoorbeeld op afstand uw apparaat afstand vergrendelen, gegevens wissen, de locatie van het apparaat op een kaart bekijken en simkaarten en telefoongesprekken traceren om uw toestel te helpen terugvinden. Voor meer functies moet u doorgaans (meer) betalen (afbeelding 3).

©CIDimport

Extra mogelijkheden zijn vaak alleen in de betaalde variant beschikbaar (zoals hier, bij Avast Premium).

Deel uw locatie niet

U beseft het misschien niet, maar het is niet uitgesloten dat bij elke foto die u met uw smartphone neemt, automatisch ook de locatie wordt ingesloten. Die functie kunt u echter uitschakelen. Op een iPhone gaat u naar Instellingen en selecteert u Locatieservices. Bij de Camera-app zet u de functie vervolgens uit. Uiteraard kunt u ook bij de andere apps uit deze lijst deze functie deactiveren.

In Android moet u daarvoor bij de Camera-app zelf zijn: ook daar vindt u een optie om geolocatie uit te schakelen (hoe u dat precies doet, hangt af van de Android-versie). Ook andere apps en online services kunnen zo’n optie aan boord hebben: controleer daarom telkens de bijhorende instellingen. U kunt ook doortastender te werk gaan en de locatiediensten bij alle apps (die u eerder daartoe uw toestemming had gegeven) in één keer uitschakelen. Bij Android bijvoorbeeld doet u dat bij Instellingen, Locatietoegang, waar u dan de Toegang tot mijn locatie uitzet (afbeelding 4) of u verwijdert selectief het vinkje bij GPS-satellieten of bij Wifi en mobiele netwerklocatie.

©CIDimport

Locatieservices kunnen ook op de achtergrond actief zijn.

Geen root of jailbreak

Geavanceerde gebruikers durven nog wel eens hun iPhone te ‘jailbreaken’ of hun Android-toestel te ‘rooten’. Dat geeft hen natuurlijk meer mogelijkheden, maar er zitten ook nadelen en risico’s aan. Om te beginnen vervalt de garantie op het apparaat, maar u zet er ook de beveiliging mee op de helling. Zo zullen met name ingebouwde functies als gesigneerde code en software sandboxing niet langer behoorlijk functioneren, zodat malware en hackers nu veel meer armslag hebben, wat op zijn beurt natuurlijk ook het risico op privacy-inbreuken vergroot.

Gebruik een vpn-verbinding

Wanneer u via een openbaar netwerk op het internet surft, loopt u automatisch meer risico. Immers, u weet niet altijd met zekerheid wie er achter zo’n hotspot zit en het gevaar is zeker niet denkbeeldig dat die met behulp van speciale software uw data of uw wachtwoorden inleest. Door een verbinding met een vpn-server (Virtual Private Network) op te zetten maakt u dat ‘snoopen’ zo goed als onmogelijk. Immers, u maakt als het ware gebruik van een volledig versleutelde tunnel door het web heen die smartphone en server met elkaar verbindt. In iOS zet u zo’n verbinding op via Instellingen, Algemeen, Netwerk, VPN, Voeg VPN-configuratie toe. In Android doet u dat via Instellingen, Draadloos en netwerken, Meer…, VPN (waar u dan het plusknopje aantikt) (afbeelding 5).

©CIDimport

Een vpn-verbinding houdt snoopers buiten!

Versleutel uw data

Het is echter ook mogelijk de data te versleutelen die op uw smartphone wordt opgeslagen. In Android doet u dat bij Instellingen, Beveiliging, Encryptie, waar u Telefoon coderen selecteert (afbeelding 6). Deze functie zorgt er voor dat uw account, instellingen, bestanden, gedownloade apps en de bijhorende data worden versleuteld; een proces dat bij de eerste keer wel een uur kan duren. Het resultaat is dat u telkens bij het aanzetten van uw apparaat de bijhorende pincode of wachtwoord moet opgeven om de data weer te decoderen. Let wel, deze encryptie kunt u alleen ongedaan maken door uw toestel naar de fabrieksinstellingen terug te zetten (waarbij al uw gegevens worden gewist!).

In iOS (vanaf 6.1) gaat dat eenvoudiger. Het volstaat een wachtwoord in te stellen om toegang tot uw telefoon te krijgen. De data van iOS maar ook die van geïnstalleerde apps (althans in iOS7) worden nu automatisch versleuteld.

Wie goed tussen de regels door leest, heeft begrepen dat u maar beter voor regelmatige backups van uw data zorgt wanneer u deze functie activeert. Backups die u natuurlijk ook goed afgeschermd bewaart.

©CIDimport

Initiële versleuteling van een Android-smartphone: een intensief proces!

Tekst: Toon van Daele

Deze workshop komt uit Computer Idee 2, jaargang 2014.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.