Je speelt in Lep's World natuurlijk niet met Mario de loodgieter maar Lep the Leprechaun. Voor wat betreft alle rest valt de game te omschrijven als een SMB1-kloon. De levels, de vijanden, het breken van blokken, het verzamelen van munten, noem maar op. Een paar subtiele verschillen - naast graphics met hogere resolutie - zijn het ontbreken van een ren- of bukknop (je kunt niet in buiz... eh, boomstammen), en de spronghoogte van Lep, die belachelijk hoog is. En nee, Lep gooit natuurlijk geen vuurballen, maar verzamelde dennenappels. Het doel van het spel blijft even simpel - overleven en verder alsmaar naar rechts blijven lopen. Vind (of vond) je SMB1 fantastisch, dan zal je Lep's World ook kunnen waarderen. De besturing is in orde op de kleine iOS devices, maar kan echter - bij gebrek aan tactiele feedback - niet tippen aan de originele NES-controller. De kleurrijke en scherpe graphics zijn verfrissend en de muziek en geluiden zijn OK, maar zéker niet zo memorabel als die van SMB1 ("tuuduutuu tuuduutúú, tuu"). Kortom: Zoals je mag verwachten is Lep's World wat betreft de graphics een vooruitgang ten opzichte van de goede oude Super Mario Bros. Op alle andere fronten wint de klassieker het echter nog steeds: Nintendo heeft ruim 26 jaar geleden ontzettend goed werk afgeleverd. Vanwege het duidelijke kopieerwerk verdient Lep's World ook niet de originaliteitsprijs, maar vermakelijk is de game wel.