Als je een netwerk beheert, is het verstandig om naast technische ook juridische beschermingsmaatregelen te nemen. Ondertussen is het de vraag of je als beheerder van je eigen netwerk rekening moet houden met de wet. Want wat mag je zelf precies wel en niet?

Wanneer er activiteiten op je netwerk plaatsvinden die in strijd zijn met de wet, zoals het illegaal uploaden van films, kan er bij jou - als houder van het IP-adres - worden aangeklopt. In dat geval moet je bewijzen dat niet jij maar iemand anders schade via jouw netwerk heeft aangericht. Lees ook: Zo scherp je de privacy-instellingen van Windows 10 aan.

Risico netwerkbeheerder

Dat netwerkbeheerders risico's lopen, blijkt uit de rechtszaak tussen Mc Fadden en Sony Music, waarover Szpunar advies aan het Hof heeft uitgebracht. Om klanten te trekken had Mc Fadden, een Duitse handelaar in licht- en geluidstechnieken, gratis wifi voor iedereen beschikbaar gesteld. Via dit netwerk is in 2010 illegaal muziek geüpload, waar Sony de auteursrechthebbende van is. Doordat Sony de illegale uploader niet kan achterhalen, gaat het bedrijf achter Mc Fadden aan. Die had betere beveiligingsmaatregelen kunnen nemen om illegaal uploaden te voorkomen, bijvoorbeeld door een wachtwoord in te stellen op zijn netwerk. Het Europese Hof moet nu beoordelen welk recht in dit geval zwaarder weegt: het auteursrechtelijke belang van Sony of het recht van Mc Fadden om zonder belemmeringen een wifi-netwerk op te zetten.

©PXimport

Wifi is vaak gratis beschikbaar in winkels en horecagelegenheden als service voor klanten, maar ook om extra klantgegevens te verzamelen.

Schoolvoorbeeld

In 2009 werd er op de website 4chan.org gepost dat er een schietpartij zou gaan plaatsvinden op een school. Op basis van het IP-adres had de politie in eerste instantie een vrouw aangemerkt als verdachte. Pas later kon via het MAC-adres van de MacBook van een buurjongen van de vrouw, worden vastgesteld dat hij de dreigementen had geplaatst. Volgens de jongen had hij de inloggegevens van het netwerk gekregen omdat zijn eigen netwerk te traag was. Om te voorkomen dat je in dezelfde positie terechtkomt als de vrouw in deze zaak, is het verstandig om actief bij te houden aan wie je precies het wachtwoord van je netwerk hebt verstrekt.

Wachtwoord verplicht?

Het is in Nederland niet verplicht om een wachtwoord in te stellen op je netwerk, alleen is dit vanuit juridisch oogpunt wel een goed middel om jezelf in te dekken. Met een wachtwoord kun je namelijk aantonen dat je de poort tot jouw netwerk niet volledig open hebt gezet voor illegale activiteiten. Verder worden de regels rond beveiliging voor netwerken steeds strenger, vooral op het gebied van privacy. Zo wordt binnenkort de Europese Privacyverordening ingevoerd. Deze wet kan je verplichten om 'passende technische en organisatorische maatregelen' te nemen om de persoonsgegevens op je netwerk te beschermen. Hoe zwaar deze beveiligingsmaatregelen moeten zijn, hangt af van de gegevens die op je netwerk worden verwerkt. Als dit medische gegevens zijn, moet je meer doen aan de beveiliging dan wanneer jouw netwerk is opgezet voor een LAN-party. Als je niet voldoet aan de privacywetgeving, loop je kans op een boete van de Autoriteit Persoonsgegevens (voorheen College Bescherming Persoonsgegevens, CBP).

Juridische tips & trucs

Je kunt in het geval van schade op je netwerk de kans op juridische claims of een boete van de Autoriteit Persoonsgegevens enigszins verkleinen door de volgende maatregelen te nemen.

- Waarschuw gebruikers voor de risico's die ze lopen tijdens het gebruik van jouw netwerk.

- Laat je bezoekers expliciet akkoord gaan met de waarschuwing dat ze zelf aansprakelijk zijn in het geval van schade.

- Adviseer netwerkbezoekers gebruik te maken van VPN.

- Stel een sterke firewall in.

- Versleutel de gegevens die binnen je netwerk worden verwerkt.

- Verwijder persoonsgegevens op je netwerk op tijd.

- Als je een netwerk opzet dat voor iedereen toegankelijk is, meld dit dan dit op tijd bij de Autoriteit Persoonsgegevens.

- Beveilig je netwerk met een wachtwoord of beperk de toegang tot je netwerk op een andere manier.

©PXimport

Sommige ondernemers kiezen ervoor alleen betalende klanten een wachtwoord te geven. Hierdoor wordt de groep van mogelijke netwerkgebruikers enigszins beperkt.

Gegevens van gasten beheren

Als je een wifi-netwerk voor iedereen openstelt, hoef je de activiteiten van je bezoekers volgens de wet niet bij te houden. Je zou wel kunnen overwegen om de MAC-adressen van de apparaten waarmee verbinding is gemaakt met je netwerk en de duur van die verbinding een korte tijd op te slaan (dit kun je bijvoorbeeld inzien in veel routers). Als er bijvoorbeeld kinderporno via jouw netwerk is verspreid, kan de politie met deze gegevens sneller een verdachte oppakken. Vaak moet je verplicht meewerken met de politie, maar je kunt niet worden gedwongen gegevens af te staan die je niet hebt. Als een partij zoals BUMA Stemra bij je aanklopt voor de persoonsgegevens van een bezoeker, hoef je niet altijd mee te werken aan hun verzoek. Jouw gasten hebben namelijk recht op privacy dat zich hiertegen kan verzetten.

In de zaak Lycos vs. Pessers (zie kader) heeft de rechter in ieder geval vastgesteld dat wanneer het overduidelijk is dat je gast bezig is geweest met illegale activiteiten en alleen jij kunt vaststellen wie illegale activiteiten heeft verricht, je de gegevens waarmee de identiteit van die bezoeker kan worden vastgesteld wel moet afstaan.

Lycos versus Pessers

Een bekende zaak waarin een partij persoonsgegevens moest afstaan is de zaak Lycos - Pessers. Postzegelhandelaar Pessers werd beschuldigd van oplichting via een website die werd gehost door Lycos. De rechter oordeelde dat Lycos de gegevens van de persoon die anoniem stelde dat Pessers een oplichter was, inderdaad moest afgeven. Pessers mocht volgens de rechter niet vogelvrij zijn voor de beweringen van een anoniem persoon. Uiteindelijk bleek dat er een valse naam bij Lycos was opgegeven, waardoor de dader niet kon worden gepakt.

Monitoren van een netwerk: wat zijn de grenzen?

In de praktijk is het lastig voor netwerkbeheerders om vast te stellen in hoeverre ze hun netwerk mogen afspeuren op bijvoorbeeld illegale activiteiten. Uit de rechtspraak blijkt dat dit vaak afhankelijk is van het doel van de controle van het netwerk. Daarbij is de privacyverwachting van je gasten vaak van doorslaggevend belang. Als je jouw netwerkgebruikers van tevoren goed informeert over het feit dat je het netwerk controleert en je daarbij het doel van de controle duidelijk aangeeft, is er minder snel sprake van een inbreuk op de privacy. Zo mag je als beheerder opvallend gegevensverkeer checken om bijvoorbeeld schade aan je netwerk te voorkomen, maar mailverkeer onderscheppen is natuurlijk een ander verhaal. Het is vooral van belang dat je als netwerkbeheerder niet alleen de stand van de techniek op het gebied van beveiliging bijhoudt, maar ook de wet. Zo kan het definitieve oordeel van het Europese Hof in de zaak van Mc Fadden tegen Sony Music ervoor zorgen dat de regels op dit gebied minder streng worden of juist worden aangescherpt.

©PXimport

In ieder geval is het door een derde stiekem monitoren van de gegevensverwerking op jouw openbare netwerk met tools als een Pineapple niet toegestaan.

Achtpotige mottenballen, levende huidplooien en gemuteerde pelikanen: in het ‘schattige’ Reanimal kom je het allemaal tegen. Gelukkig sta je er niet alleen voor, want je kunt er voor kiezen om samen met een medespeler via coöp dit levende schilderij in te duiken - al is het resultaat vooral dat je sámen geen snars van het verhaal snapt.

Het Zweedse Tarsier Studios heeft al even geoefend met het concept van Reanimal. De game heeft namelijk een hoop weg van hun vorige games, Little Nightmares 1 en 2: ook hier wandel je door een stel surrealistische, levende horrorschilderijen.

Hoewel het niet letterlijk om een schilderij gaat, kan ik het gevoel niet anders beschrijven. Je beweegt je door een reeks prachtige omgevingen gevuld met bizarre monsters, die vooral de logica volgen van nachtmerries en kinderangsten. Reanimal lijkt in de verte wel een verhaal te willen vertellen, maar Tarsier beseft dondersgoed dat minimalisme het alleen maar griezeliger maakt.

Simpel doch effectief

De mist hangt over het waterlichaam. Er zit een kind in een bootje. Als je aan de knoppen zit te morren, heb je door dat jij het kind bestuurt - tijd om naar dat rode licht in de verte te varen. Als je dichterbij komt, blijkt het een boei te zijn, met daarnaast spartelend in het water een vriendje. Ze klimt bij je in de boot. Als je een tweede controller aansluit of online speelt, is dit je coöp-partner. Zo niet, dan blijft het een computergestuurde vriend die vooral gezelschap biedt.

Terwijl je samen van boei naar boei vaart, doemt er in de verte een rotspartij op. Oh, die ziet er groot uit. Wacht, die is écht groot! Als je eenmaal bij het strand komt, ram je je bootje het zand in. Zo, die ligt lekker stevig.

Als je een dichte deur tegenkomt, snap je als gamer wel wat je missie is: zoek maar naar een sleutel. Vervolgens blijf je zonder echte reden maar een pad volgen, al kom je er gaandeweg achter dat je andere kinderen probeert te redden van monsters.

©THQ Nordiq/Tarsier Studios

Een versleten screenshotknop

Het verhaal staat dus niet echt voorop - en eerlijk gezegd staat diepgaande gameplay óók niet echt voorop. Maar wat maakt deze game dan in godsnaam zo indrukwekkend? Dat komt allemaal neer op fenomenaal ontworpen omgevingen en geniaal ontworpen monsters.

Het helpt daarbij dat Reanimal een ontzettend goed gevoel van schaal weet over te brengen: je voelt je piepklein, en grote dingen in de spelwereld voelen gigantisch. Daar komt ook een sterk staaltje camerawerk bij kijken. Op precies de juiste momenten wordt de camera naar achteren getrokken om te onthullen dat er in de achtergrond al de hele tijd een of ander gemuteerd boerderijdier op je ligt te wachten.

Op de PlayStation 5, waar we de game op hebben gespeeld, ziet Reanimal er prachtig uit. Op een zeldzame lelijke texture na is het spel gevuld met visuele meesterwerkjes. Je kunt op ieder willekeurig moment een screenshot maken, en het bij wijze van spreken inlijsten en ophangen. In vijf uur speeltijd heb ik 108 screenshots gemaakt, mede vanwege de mooie lichtinval.

Previous slideNext slide

Niet meer dan een middag

Daar is dan ook meteen het grootste struikelblok: in vijf uurtjes was ik wel door de game heen, terwijl ik het best rustig aan deed. Het spel gaat voor vier tientjes over de toonbank - toch best een hoge prijs voor zo’n korte game. In coöp doe je er misschien nog iets langer over, maar ik zou er niet op rekenen.

In de omgeving zijn er nog enige collectibles te vinden: posters met concept art en dierenmaskers, waar je je personages mee kan aankleden. Dat is best leuk, want die art is belachelijk mooi en die maskers worden steeds absurder. Gelukkig spat de kwaliteit er wel van af, want iedere omgeving is een kunstwerk op zich.

©Tarsier Studios/Tijn Kranen

Lekker rondkijken

Om nog even op die coöp-gameplay terug te komen: we hebben hier niet te maken met een game als Portal 2, waarbij de puzzels zijn gebouwd om als duo op te lossen. Hoewel de functie een van de selling points is, heb je absoluut geen tweede speler nódig.

De coöp-modus is zowel online als lokaal beschikbaar, al is er geen matchmaking. Je moet de lobbycode invoeren van de persoon met wie je wil spelen, dus met een vreemdeling spelen is er niet bij. We hebben de functie daardoor niet uitvoerig kunnen testen, maar het lijkt prima te werken.

Voor de puzzels heb je ook geen twee sets hersenen nodig: het zijn vrij simpele puzzels die er vooral voor zorgen dat je aandacht naar de mooie locaties getrokken wordt. Ingewikkelder hoeft het ook niet te zijn, want als je echt je hersens had moeten gaan kraken, dan had het die melancholische droomsfeer misschien wel kapotgemaakt.

©Tarsier Studios/Tijn Kranen

Hypnotiserend

Tarsier Studios weet precies wat Reanimal moet zijn: hypnotiserend, surrealistisch, schattig en tegelijkertijd doodeng. Het minimalistische verhaal is lastig te volgen, maar de gevoelens raken wél - al is het einde wat abrupt. Het grijpt je niet bij de keel, maar glijdt langzaam om je strot heen en knijpt zonder dat je het doorhebt.

Het voelt als de vreemdste plekken uit Silent Hill, of de Dark Place uit Alan Wake 2, maar het heeft ook weer wat weg van Coraline en Guillermo Del Toro’s Pinocchio. Het deed me misschien nog het meest denken aan deze concept trailer van Silent Hills, een game die helaas nooit het daglicht heeft mogen zien.

Stel je voor dat je door een bioscoop heen loopt, waar een dood (of gehypnotiseerd) publiek zit te kijken naar iets dat je alleen kan vergelijken met de videoband uit The Ring. Als je naar buiten komt, staat er een grote spinachtige man met een ijscowagen op je te wachten om je op te grissen. Als je eenmaal aan hem bent ontsnapt, wordt je geconfronteerd met de volgende griezelige omgeving en een nieuw, prachtig, tragisch en doodeng gemuteerd monster. In Reanimal snap je misschien niet precies wat er gebeurt, maar je gaat het zeker niet vergeten.

Reanimal is vanaf 13 februari verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series-consoles, Nintendo Switch 2 en pc. Voor deze review is de game op PlayStation 5 gespeeld.

Met de introductie van een nieuwe Home-architectuur heeft Apple de ondersteuning voor de iPad als centrale woninghub stopgezet. Gebruikers moeten nu overstappen op een Apple TV of HomePod om hun slimme apparaten op afstand te bedienen en automatiseringen uit te voeren.

Het idee was altijd zo handig: die oude tablet die toch maar in de kast lag te verstoffen kreeg een tweede leven als het brein van je woning. Je plakte hem tegen de muur of zette hem op een standaard in de keuken, en plotseling kon je overal ter wereld je lampen bedienen. Toch merkten veel gebruikers dat de betrouwbaarheid vaak te wensen overliet, met apparaten die niet reageerden of automatiseringen die simpelweg weigerden te starten. Apple heeft nu de knoop doorgehakt en de tablet officieel uit de lijst van ondersteunde hubs geschrapt. In dit artikel leggen we uit waarom deze besluitvorming logisch is en wat dat voor jouw huidige opstelling betekent.

Overstap naar een stabiele architectuur

De reden dat de tablet niet langer als hub fungeert, ligt diep in de softwarematige fundering van de Woning-app verborgen. Met de komst van de nieuwe architectuur in iOS 16.2 heeft Apple de manier waarop apparaten met elkaar communiceren volledig herzien. Waar de iPad voorheen als een soort tussenstation fungeerde dat af en toe signalen doorgaf, vereist het nieuwe systeem een apparaat dat altijd aan de stroom hangt en een constante, bekabelde of zeer stabiele draadloze verbinding heeft.

We hebben in onze tests gemerkt dat een iPad die in de slaapstand gaat of waarvan de batterij net onder een bepaald percentage zakt, de communicatie met de rest van het huis direct verstoort. Bovendien ontbreekt in de iPad de hardware voor Thread, een netwerkprotocol dat zorgt dat apparaten razendsnel en zonder vertraging op elkaar reageren. Wanneer je nu op een knop drukt, hoor je bij een moderne hub direct de klik van de schakelaar, terwijl de iPad daar voorheen merkbare seconden over kon doen.

©PHILIPPE RAMAKERS

Soms werkte het wel...

In een heel specifieke context kon de iPad nog wel dienstdoen, mits je geen behoefte had aan de nieuwste snufjes. Voor een simpel huishouden met slechts een paar lampen die alleen via bluetooth of een eigen bridge werkten, was de tablet een prima interface. Het gaf toch een gevoel van controle om een visueel overzicht te hebben op een groot scherm in de woonkamer. Je kon de iPad inzetten als een soort veredelde afstandsbediening die ook toevallig de automatiseringen draaide wanneer je zelf niet thuis was.

Dit werkte vooral goed in kleine appartementen waar de afstand tussen de tablet en de slimme verlichting minimaal was, waardoor de bluetooth-verbinding stabiel bleef. De koopintentie voor een iPad was in die tijd vaak gebaseerd op deze multifunctionaliteit, maar die vlieger gaat met de huidige eisen voor een modern slim huis niet meer op.

Mobiliteit is niet goed voor een hub

Een centraal zenuwstelsel van een woning hoort niet verplaatsbaar te zijn, en dat is precies waar het in de praktijk misging met de iPad. Zodra iemand de tablet van de lader haalde om even op de bank een video te kijken, liep de verbinding met de beveiligingscamera buiten gevaar. We zien vaak dat een hub die op wifi werkt in plaats van via een ethernetkabel, kwetsbaar is voor storingen van andere apparaten in de buurt.

De iPad is ontworpen als een persoonlijk apparaat dat energie bespaart zodra het scherm uitgaat, wat natuurlijk haaks staat op de rol van een server die 24 uur per dag paraat moet staan. In grotere woningen merkten we bovendien dat de iPad simpelweg het bereik niet had om apparaten op de bovenverdieping aan te sturen, iets wat een systeem met meerdere verdeelde hubs veel beter oplost.

©IHAR ULASHCHYK

Signalen om over te stappen

Er zijn een paar duidelijke situaties waarin je de iPad als hub direct moet vervangen door een volwaardige slimme speaker of mediaspeler. Als je van plan bent om apparaten aan te schaffen die met de Matter-standaard werken, heb je eigenlijk geen keuze meer, aangezien de iPad dit protocol niet ondersteunt als hub. Ook wanneer je merkt dat je automatiseringen vaker niet dan wel werken zodra je de voordeur achter je dichttrekt, is dat een teken dat de iPad de verbinding niet stabiel kan houden.

Een ander breekpunt is de behoefte aan beveiligde video-opslag in iCloud. Voor het streamen en analyseren van beelden van je deurbel is simpelweg meer rekenkracht en een constantere verbinding nodig dan een (vaak oudere) tablet kan bieden. Tot slot is het onmogelijk om de woning te upgraden naar de nieuwste softwareversies zonder een ondersteunde hub, waardoor je bijvoorbeeld nieuwe functies en beveiligingsupdates misloopt.

De juiste opvolger kiezen

Het toetsen van je eigen woonsituatie begint bij de vraag hoeveel apparaten je wilt aansturen en of je ook behoefte hebt aan een fysieke interface. Voor de meeste mensen is een mediaspeler zoals de Apple TV de beste keuze, omdat deze (de duurdere versies in elk geval) met een kabel aan je router verbonden kan worden voor de meest betrouwbare verbinding.

Heb je echter geen televisie in de buurt van je slimme apparaten, dan is een compacte speaker die ook als hub fungeert een slimmer alternatief. Je plaatst deze eenvoudig op een centrale plek in huis waar de microfoons ook je stemcommando's kunnen opvangen. Kijk hierbij goed naar de ruimte die je hebt; een kleine speaker past op elk nachtkastje, terwijl een volwaardige mediaspeler vaak een vaste plek in het tv-meubel vereist.

Nee, de iPad is definitief geen woninghub meer

De iPad kan officieel niet meer als hub worden ingesteld in de vernieuwde Woning-app van Apple omdat de hardware niet voldoet aan de eisen van de nieuwe woningarchitectuur. Voor het bedienen van je huis op afstand en het configureren van automatiseringen heb je nu minimaal een HomePod of een Apple TV nodig (mocht je wel bij Apple willen blijven). Deze apparaten bieden ondersteuning voor Thread en Matter, wat zorgt voor een snellere en betrouwbaardere communicatie tussen je slimme apparaten. Hoewel de iPad een handig bedieningspaneel blijft voor op de muur, vinden de processen achter de schermen nu plaats op hardware die altijd met het stroomnetwerk en internet is verbonden.