Voor het luttele maandbedrag van 2,99 euro heb je onbeperkt toegang tot Amazon Prime Video. Het Amerikaanse concern publiceert op zijn eigen streamingdienst maandelijks nieuwe titels. Welke verse films en series mag je in september verwachten? Dit is er nieuw op Amazon Prime Video.

All of Nothing: Tottenham Hotspur

Wil je weleens weten hoe het er bij een topclub als Tottenham Hotspur achter de schermen aan toegaat? Kijk dan vanaf 31 augustus naar de driedelige docuserie All of Nothing. De trailer is in ieder geval veelbelovend. Voetballiefhebbers krijgen een uniek inkijkje, waarbij onder meer beelden van trainingen, kleedkamers, teambesprekingen, ontspanningsruimten en wedstrijden voorbijkomen. Uiteraard is er in de documentaire een uitgebreide rol weggelegd voor José Mourinho. Kijkers leren de excentrieke oefenmeester op een andere manier kennen.

Fernando

Racefanaten kijken reikhalzend uit naar eind september, want dan is de vijfdelige serie Fernando te zien. Hierin staat het bewogen leven van Fernando Alonso centraal, waarin onder meer zijn twee wereldtitels in de Formule 1 aan bod komen. Maar de Spanjaard betekende nog veel voor de racesport, want hij deed onder meer ook mee aan de Indy 500, Dakar Rally en 24 uur van Le Mans. In de documentaire zijn zowel recente beelden als oude (jeugd)opnames te zien. Verder komen Fernando en zijn naasten uitgebreid aan het woord. Leuk wetenswaardigheidje: Alonso keert in 2021 terug in de Formule 1, want hij zal namens Renault aan de start verschijnen.

The Boys (seizoen 2)

Het eerste seizoen van The Boys kreeg lovende kritieken, dus voor de makers was er genoeg reden om snel aan seizoen 2 te beginnen. De nieuwe afleveringen zijn vanaf 4 september op Amazon Prime Video te zien. The Boys draait om een groep burgerwachten die korte metten willen maken met superhelden die verkeerde bedoelingen hebben. Onder de naam Stormfront is er in het kersverse seizoen ook een nieuwe vrouwelijke superheld actief. Deze serie biedt een fijne mix van actie én humor, waardoor The Boys wereldwijd een grote fanschare heeft opgebouwd. Inmiddels is ook al de komst van een derde seizoen aangekondigd.

All In: The Fight for Democracy

De nieuwe documentaire All In: The Fight for Democracy stelt de democratische besluitvorming in de Verenigde Staten aan de kaak. Er passeren diverse onderwerpen de revue die onder critici leven, zoals kiezersongelijkheid, onderdrukking en fouten in het democratische systeem. Zo bespreekt deze docu de omstreden verkiezing voor de gouverneurszetel in de staat Georgie. Is alles wel eerlijk verlopen? Vanzelfsprekend is het publicatiemoment niet toevallig gekozen, want de Amerikaanse presidentsverkiezingen staan voor de deur. All In: The Fight for Democracy duurt ruim anderhalf uur en is vanaf 18 september op Amazon Prime Video te zien.

Oorlogswinter

De Nederlandse kaskraker Oorlogswinter stamt alweer uit 2008 en is gebaseerd op het gelijknamige jeugdboek van Jan Terlouw uit 1972. Het verhaal speelt zich af tijdens de strenge hongerwinter van 1944 en 1945 op de Veluwe. Een burgemeester onderhoudt relatief goede banden met de Duitsers en probeert op die manier om zoveel mogelijk ellende voor zijn dorp te voorkomen. De veertienjarige zoon van de burgemeester vindt zijn vader laf en is vastbesloten om bij het verzet te gaan. Wanneer een Brits vliegtuig neerstort, besluit hij om de gewonde piloot te helpen. Al snel krijgt de tiener te maken met geweld en verraad, waardoor hij vooral op zichzelf is aangewezen. Oorlogswinter is per direct op Amazons videodienst te zien.

The Wolf of Wall Street

The Wolf of Wall Street is een verfilming van een waargebeurd verhaal. De bekende fraudeur Jordan Belfort en zijn zakenpartner Donnie Azoff vergaren miljoenen met het opzetten van een omstreden beleggingsmaatschappij. Ze besteden hun vermogen deels aan een leven vol feesten, drank en drugs. Daarentegen neemt ook de druk van de buitenwereld toe, waarbij corruptie op Wall Street en de bemoeienis van de maffia van grote invloed zijn. Bovendien kunnen de twee geldwolven ook op aandacht van de FBI rekenen. Hoe lang houden Jordan en Donnie hun excentrieke levensstijl vol? In deze film van maar liefst drie uur speelt Leonardo DiCaprio een glansrijke hoofdrol.

Bekende titels

Amazon Prime Video voegde onlangs een hele reeks bekende filmtitels toe. Geniet per direct van aansprekende titels als Escobar, Smoorverliefd, Dumb and Dumber To, Escape Plan, The Expendables (1 & 2) en The Peanut Butter Falcon.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.