De markt voor wifi-mesh-systemen wordt al jaren gedomineerd door namen als Netgear, TP-Link en ASUS. We keken dan ook uit naar de introductie van een nieuwe speler in de vorm van de Huawei Mesh 7. Huawei heeft een lange geschiedenis met netwerkapparatuur, dus we hopen op spektakel. Wat prijs betreft begint het in elk geval goed, want de Mesh 7 is de goedkoopste tri-band mesh-oplossing met wifi 6 van dit moment.

De meeste mesh-oplossingen bestaan uit elegante witte kastjes, en Huawei volgt met de Huawei Mesh 7 wat dat betreft de bekende weg. De ietwat ovale 24,5 x 7,5 x 15 cm grote kastjes zijn netjes gebouwd, elegant om te zien en voorzien van vier netwerkaansluitingen wat wij altijd een plus vinden. Elk kastje is voorzien van drie banden (tri-band), wat sets als deze beter geschikt maakt voor actief internettende gezinnen dan dual-band budgetalternatieven.

Multi-gigabit ontbreekt echter, al is dat beperkt waardevol voor mensen die een betaalbare oplossing zoeken en tevens niet ongebruikelijk in dit prijssegment. Ondersteuning voor de jongste wifi 6E-techniek ontbreekt ook, iets waar je van zal profiteren de komende jaren en in de nipt duurdere Deco XE75 wel te vinden is. 

©PXimport

Software en Installatie

In deze volwassen markt is geen ruimte voor beginnersfouten, maar hoewel dit Huaweis eerste grote uitrol is van mesh-producten, is Huawei geen beginner op netwerkgebied en dat merk je aan de installatie. Die is kinderlijk eenvoudig via de app voelt niet minder volwassen aan dan die van mesh-veteranen. Ook zijn de meest gevraagde opties eenvoudig op te zetten, denk aan een tijdelijke pauzeknop om de verbinding van de kinderen even stop te zetten, verdere opties voor ouderlijk toezicht en het opzetten van een gastnetwerk.

Huawei kiest net als Netgear en TP-Link voor een app met een duidelijke “less is more” ondertoon. Als je echt geavanceerde instellingen wilt tweaken zit je hier net als bij de meeste mesh-oplossingen aan het verkeerde adres, alleen ASUS doet dat significant anders. Huawei richt zich hier bewust op gebruikers die gewoon wifi willen zonder instellingen te veranderen.

Testmethode

De testlocatie waar we deze set getest hebben betreft een jong vrijstaand woonhuis waarbij geen sprake is van storing vanuit wifi-verbindingen uit de buurt. De vloeren zijn echter wel van beton wat een uitdaging vormt voor routers en mesh-oplossingen. We testen over drie woonlagen.

We testen met twee computers voorzien van Wifi 6E. Als testserver gebruiken we een server met een multi-gigabit-netwerkaansluiting die we bedraad op het mesh-systeem aansluiten. Dit legt de bottleneck bij het te testen product. (Let op: de meeste routers, switches en computers zijn beperkt tot 1 gigabit, de hogere snelheden die je in sommige van onze testen ziet zijn enkel haalbaar in combinatie met multi-gigabit apparatuur. Ook mesh-oplossingen zonder 2,5- of 10Gbit/s-poorten zullen tot deze 1 Gbit/s worden beperkt).

We hebben gekozen voor drie specifieke testscenario’s. Test 1 richt zich puur op de maximaal haalbare snelheid (capaciteit van de antennes) van elke individuele unit. Deze test voeren met uit met onze laptops op enkele meters van en met direct zicht op de hoofdunit op een kastje in de woonkamer. Dit is dus tevens wat je grofweg mag verwachten wanneer je kiest om een satelliet elders in huis wél bedraad aan te sluiten, bijvoorbeeld als je op één locatie in huis echt de maximale snelheid wilt zien op je laptop.

Voor test 2 en 3 richten we ons specifiek op de mesh-prestaties en de kwaliteit van de verbinding tussen de satellieten onderling. We plaatsen een tweede satelliet in de hal één verdieping hoger. Voor test 2 testen we de twee apparaten in de nabijheid van deze tweede satelliet, hierdoor zien we vooral wat de onderliggende backhaul van een mesh-systeem in huis heeft.

Voor test 3 nemen we beide laptops wederom één verdieping hoger en testen we wederom via de satelliet op de eerste verdieping. Hier leunen we dus zowel op de backhaul van het mesh-systeem, als de signaalsterkte per satelliet op iets langere afstand en met hinder van muren en plafond.

©PXimport

Prestaties

De resultaten van Huawei zetten ons aan het denken. Er valt namelijk wel één en ander op af te dingen. Zo zien we rondom de units geen volledige verzadiging van de gigabit lan-aansluiting (775 Mbit/s), een resultaat dat wat lager uit valt door wat meer zichtbare schommelingen dan we op andere sets zien. Soms zien we hogere snelheden, maar nu we met twee apparaten testen zien we af en toe wat dips die we elders niet zagen. Aan de andere kant is bijna 800 Mbit/s gemiddeld zeker geen slecht resultaat en niet heel anders dan andere sets in dit segment. Een gemiddelde Ziggo-verbinding trek je er tenslotte nog mee vol.

Hetzelfde gaat op voor de verbinding op de satelliet; zo’n 500 Mbit/s op de eerste verdieping is eigenlijk keurig, al zien we ook dat je voor iets meer geld wel degelijk hogere resultaten kunt halen. Op zolder meten we net geen 300 Mbit/s. Dat is slechts iets minder dan de uitstekende doch duurdere Netgear Orbi RBK75x, al is de nipt duurdere TP-Link Deco XE75 met Wifi 6E nog wat sneller. (ca. 400 Mbit/s).

Conclusie

Wanneer een nieuwe fabrikant een markt betreedt, zoeken we naar de toegevoegde waarde. Eenvoudig is dat niet bij wifi-mesh-systemen, waar prestaties uiteindelijk de doorslag geven. Dat de nieuwe Huawei Mesh 7 naar verwachting presteert, stabiel functioneert en voorzien is van een eenvoudige installatie en gebruiksvriendelijke app is natuurlijk fijn, maar was eigenlijk ook gewoon een harde eis om sowieso mee te mogen doen in deze harde markt.

Hoewel we graag echte innovaties hadden gezien qua mogelijkheden tekenen we ervoor dat ze in plaats daarvan de aanval openen op prijs: 299 euro voor een set van twee mesh-units is een positieve ontwikkeling. En dat is voor een relatief nieuwe set, we verwachten dat die prijs nog wat zal zakken. Dat is overigens ook noodzakelijk, want als ze zich op prijs willen richten moeten ze concurreren met de andere grote Chinese fabrikant die graag op de kleintjes let: TP-Link. Die biedt met zijn Deco XE75 PRO voor iets meer geld één van de allersnelste oplossingen op de markt, inclusief wifi 6E en multi-gigabit lan-aansluitingen.

Kortom, de Mesh 7 is een uitstekende eerste stap van Huawei in deze markt. Het is niet de snelste of de beste, maar wel één die je serieus kan overwegen als hij een significant prijsvoordeel weet te bieden ten opzichte van de andere alternatieven in de tabel en je dat belangrijker vindt dan zaken als wifi 6E.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.