Het leek er lange tijd op dat Square Enix zelf niet meer wist wat een ‘Final Fantasy-game’ nu eigenlijk is. De Final Fantasy XIII-trilogie leek een wanhopige zoektocht naar wat de fans nu eigenlijk wilden. Als de drie beren van Goudhaardje was XIII te lineair, XIII-2 had te weinig verhaal en XIII-3 te weinig tijd (want je zat constant naar een teruglopende doomsday-klok te kijken). Kan Final Fantasy XV daar verandering in brengen?

Eerst was er nog Versus XIII, een game die tien jaar geleden werd aangekondigd maar blijkbaar podiumvrees had. Het spel werd volgens de geruchten zelfs helemaal gecanceld. Was het dan eigenlijk gewoon voorbij met Final Fantasy? Moesten de echte fans het doen met de (zeker niet slechte) mmo en de singleplayer-werelden van weleer maar vergeten? Soms is een reeks gewoon op, toch?

Square Enix liet de reeks echter niet sterven, Versus XIII werd in tien jaar tijd omgetoverd in een heuse ‘main entry’ met zijn eigen nummer XV. Misschien als laatste poging om de reeks weer relevant te maken. Is het dan misschien symbolisch dat de game na enkele verwarrende cutscenes pas echt begint met het langzaam over de weg duwen van een kapotte auto? Een treffender beeld voor de staat van de reeks is niet denkbaar.

©PXimport

Om het beeld te versterken klinkt, terwijl de vier helden (Noctis, Promto, Gladiolus en Ignis) de auto voortduwen, opeens de klassieke song Stand By Me. Het is duidelijk: deze game gaat over vriendschap en de goede relatie tussen het viertal. Maar misschien ook een smeekbede van de ontwikkelaars: blijf bij ons! We weten het weer! Dit is Final Fantasy!

Verhaal

Het begint met prins Noctis, die door zijn vader op pad wordt gestuurd om zijn aanstaande bruid te ontmoeten. Samen met het eerder genoemde drietal gaat Noctis inderdaad op reis. De vier vrienden (die er uitzien als een Japanse boyband) hebben de beschikking over een luxe auto en kunnen al snel vrij rondreizen door de immense en mooie wereld. Een wereld die overigens best vreemd in elkaar zit. Er zijn auto’s, mobieltjes en videogames en eigenlijk alles wat je overdag ziet, zou ook onze wereld kunnen zijn. Toch zijn er verschillen, zoals de aanwezigheid van monsters en magie. En van demonen die de wereld ’s nachts zeer gevaarlijk maken. Final Fantasy XV’s setting is een soort magisch realisme. Een droomwereld. Een botsing tussen onze dimensie en een magisch rijk. En ondanks de vele vreemde incongruenties werkt dat.

Automaat

Het hebben van een auto in deze wereld is geen overbodige luxe. De afstanden zijn gigantisch en een rit van A naar B kan ettelijke minuten duren. In eerste instantie kun je alleen automatisch rijden. Dat wil zeggen dat Ignis achter het stuur zit en jij aangeeft waar je heen wilt. Later krijg je ook zelf het stuur in handen, maar denk niet dat je dan vrij rond kan crossen. De Regalia kan alleen over de snelweg rijden, en volgt een onzichtbare rails. De enige interactie die je hebt is gas geven en al dan niet een afslag nemen. In de meeste gevallen is automatisch rijden dan ook te verkiezen.

Wie overigens bang is dat het grootste deel van het spel bestaat uit passief uit het raam kijken, heeft het gelukkig mis. Niet alleen is het mogelijk om tijdens de rit te winkelen, maar ook kun je voor locaties die je al hebt bezocht de ‘fast travel’-optie kiezen. Hiermee teleporteer je in een paar seconden naar de plaats van bestemming. Het spel heeft meer van deze snelreisopties. Als je in een dungeon bent, bijvoorbeeld, kun je altijd met een flits terug naar de uitgang. En waar je je ook bevindt, je kunt altijd via fast travel terug naar waar je auto staat.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Behalve de auto krijg je op een gegeven moment ook de mogelijkheid om chocobo te huren, waarmee je snel door de wildernis kan rijden. Al deze system zorgen ervoor dat het verkennen van de wereld nooit een klus is. FFXV doet er alles aan om je niet nodeloos te laten dwalen.

Nacht

Een heel belangrijk onderdeel van de game is het gevoel dat je op een lange reis bent. Dit wordt onderstreept door de noodzaak om op veilige plekken te overnachten. Als het donker wordt, heersen zeer krachtige demonen over het landschap, en die kun je niet verslaan. Het is daarom zaak om een herberg te vinden of een kampeerplek. Op die laatste maak je kennis met de kookkunsten van Ignis, die als hij de juiste ingrediënten heeft allerlei maaltijden kan maken die je gedurende de dag een bonus op je stats geeft. Elk gerecht is ook in schitterend detail te bekijken. Voedselporno is het. In de beste zin van het woord.

Knok-tis

Uiteraard wordt er flink gevochten in dit spel. En hier wijkt de game het meest af van zijn voorgangers. In plaats van een turn-based of active time battle-systeem is XV bijna een actiegame. Door op cirkel te drukken blijft Noctis aanvallen. Met vierkantje ingedrukt ontwijk je aanvallen. Vierkantje put echter je mana uit, dus dat kun je niet onbeperkt blijven doen. Sommige aanvallen kun je via een quick-time event blokkeren en van daaruit een tegenaanval inzetten.

De belangrijkste tactische keuze die je maakt is met welk wapen je vecht. Noctis kan elk moment uit vier wapens kiezen via de vierpuntsdruktoets. Je kunt te allen tijde ook tijdens het gevecht andere wapens op die plekken zetten. Dit is belangrijk omdat sommige vijanden alleen voor een bepaald wapen gevoelig zijn.

Daarnaast is er een interessant magiesysteem. Noctis kan op bepaalde plekken in de natuur element-energie verzamelen. Met deze ijs-, vuur- en bliksem-energie kan hij spreuken maken door deze met elkaar en met allerlei items te mengen. Deze spreuken kan hij als wapen selecteren.

Hoewel al deze onderdelen prima werken, mist het uiteindelijk wel diepgang. De meeste gevechten kun je winnen door enkel op cirkel te drukken en af en toe op vierkantje. Een ander minpunt is de camera, die vooral in omgevingen met veel obstakels (zoals in bosrijke omgeving) steevast de minst handige positie kiest.

Een lapmiddel is de ‘wait-modus’ die je in de opties kunt selecteren. Gevechten verlopen dan zoals boven beschreven, maar als Noctis stilstaat bevriest de wereld. Je hebt dan de tijd om rond te kijken en je volgende doel te selecteren. Het werkt, maar is geen vervanging voor een echt turn-based-systeem.

Open

Het eerste deel van de game is ontzettend open. Je bent vrij om te gaan waar je wilt (al zijn er uiteraard wegen afgesloten vanwege plot-redenen) en komt allerlei zij-opdrachten tegen. Zo zijn er de ‘hunts’ die je in restaurants krijgt. Dit zijn de typische ‘ga daarheen en dood een aantal van die’-opdrachten, die verrassend leuk zijn. Daarnaast zijn er diverse personages in de wereld die eigen questlijnen hebben om te voltooien.

Die open wereld is zo ontzettend goed gemaakt en is zo leuk om te verkennen, dat het op een gegeven moment echt lastig is om jezelf ertoe te zetten om het verhaal maar weer te volgen. Vooral als je gevoelig bent voor de vis-minigame, waarbij je er op een gegeven moment achterkomt dat je midden in een magische wereld gewoon een paar echte uren aan het vissen bent. Deze minigame zou met een paar uitbreidingen misschien zelfs een volledig spel kunnen zijn.

En dan zijn er nog de schatten, verzamelplekken en ingrediënten die je kunt vinden. Wie een beetje OCD is kan hier zijn hart ophalen. De vier vrienden hebben bovendien hobby’s die ze levelen. Voor Noctis is dit vissen, voor Ignis koken. Een bijzondere is Prompto’s liefde voor fotograferen. Elke keer als je kampeert krijg je de foto’s te zien die hij gemaakt heeft en de beste kun je bewaren en zelfs delen op (echte) social media. Het zijn dit soort vreemde onderdelen die de game zoveel charme geeft. En de diverse foto’s die de vriendschap zo vastlegt onderstrepen opnieuw hoe belangrijk de relatie is tussen het viertal.

Versus XIII

De openheid van de wereld houdt helaas op een gegeven moment op. Als je vordert in het verhaal wordt de game opeens heel lineair. Hierbij is het spel bijna een spiegelbeeld van XIII, en wellicht is dit nog een overblijfsel van toen de game nog Versus XIII was. Hoe dan ook is het op tegen die tijd helaas zo dat je een vast pad moet volgen met event na event. Gelukkig is het tijdens deze fase nog wel mogelijk om terug te keren naar de open wereld om daar je side quests te voltooien. De manier waarop je dit doet is heel bizar en voelt als lapwerk. Het is fijn dat de optie er is, maar als je de optie ontdekt zul je waarschijnlijk net als wij denken: dit slaat nergens op.

©PXimport

Overigens is er nog een boel te doen in de wereld als het verhaal voltooid is. Er is niet echt een new-game-plus, maar wel kun je na de climax op je gemak genieten van alle content en optionele dungeons. Wat dat betreft is er dus geen reden voor stress als je niet alles voltooid hebt waar je aan begonnen was: dat kan gewoon.

Heerlijk imperfect

Wie een stap achteruit zet en XV zeer kritisch bekijkt, kan niet anders dan concluderen dat er veel vreemde keuzes zijn gemaakt. Keuzes die als je ze zo leest misschien absurd en onwerkbaar overkomen. Maar om een onverklaarbare reden werkt het wel. Het werkt juist door de imperfecties zo goed. XV blijft je verrassen. Dingen werken nooit echt zoals je ze verwacht. En er zijn heel veel optionele systemen en minigames die je compleet kunt negeren maar die het spel wel leuker maken. Niet sinds Final Fantasy VII was een Final Fantasy zo incoherent en tegelijk zo door en door charmant. De mix van magie en modern, van vriendschap en reizen, van auto’s en chocobo… het is onweerstaanbaar en een terugkeer naar de gloriedagen van de reeks. Final Fantasy is weer relevant.

De smartphones van Poco zijn over het algemeen goed geprijsd als je kijkt naar wat je ervoor terugkrijgt. De nieuwe Poco F8 Ultra heeft een prijskaartje van minimaal 800 euro. Gaat die regel ook hier op?

Want wat voor smartphone kun je precies aanbieden als je er net wat meer geld tegenaan gooit? Dat idee heeft een unieke telefoon opgeleverd, voorzien van een denimlook én een extra subwoofer achterop. Gewaagde keuzes, maar in een wereld waarin smartphones steeds meer naar elkaar toe groeien, en in hun identiteitscrisis meer en meer op iPhones gaan lijken, geen verkeerde ontwikkeling. Alleen daarom al zijn we enthousiast over de Poco F8 Ultra (Blue Denim-uitvoering).

Het helpt dan ook zeer dan de subwoofer daar niet alleen voor de show zit. Dit compacte speakertje geeft geluiden en audio meer dan genoeg ruimte om beter tot hun recht te komen vergeleken met reguliere smartphonespeakers. Weg is dat blikkige geluid, dat nu ruimte maakt voor warmere tonen en een bredere soundstage. Klinkt de muziek perfect? Dat kun je niet verwachten, maar we zijn desondanks onder de indruk van de Bose-luidspreker.

©Wesley Akkerman

Uniek en tof

De Poco F8 Ultra ligt prettig in de hand en voelt solide aan dankzij het aluminium frame. Met 220 gram is hij ook niet overdreven zwaar. Het fauxdenim op de achterkant draagt daarbij merkbaar bij aan de grip, waardoor hij niet snel uit je handen glipt. Juist door dat eigenzinnige uiterlijk is dit zo'n smartphone die je liever zonder hoesje gebruikt, ook al loop je daarmee iets meer risico op valschade.

Het grote amoled-paneel van 6,9 inch stelt evenmin teleur. Met zijn hoge resolutie (1.200 bij 2.608 pixels) en verversingssnelheid (120 Hertz) kom je niets tekort en oogt alles scherp en vlot. Het contrast is breed en zwartwaarden zijn diep, maar de kleuren kunnen soms net even wat flets ogen. Dat valt alleen op in directe vergelijkingen met andere smartphones; de kans is heel klein dat dit je hier iets van merkt in het dagelijkse gebruik of als je een minder geoefend oog hebt.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Wat je mag verwachten

Ook al draait de Poco F8 Ultra niet op de krachtigste processor die Qualcomm te bieden heeft, in de praktijk merk je daar weinig van. De Snapdragon 8 Elite Gen 5 voelt vlot aan bij multitasking en kan games zonder moeite aan, al moet je er wel rekening mee houden dat de Gen 5 warm (niet heet, gelukkig) kan worden wanneer je high-end spellen speelt. Niets om je zorgen over te maken, je zult hier namelijk je vingers niet aan branden.

Ook de accu stelt niet teleur. Met een capaciteit van 6.500 mAh haal je in veel gevallen probleemloos twee dagen, al hangt dat vanzelfsprekend af van hoe intensief je de smartphone gebruikt. Speel je veel games, dan loopt hij sneller leeg, maar opladen gaat razendsnel. Met een geschikte 100w-lader, die je zelf moet aanschaffen, zit de accu binnen ongeveer veertig minuten weer helemaal vol.

Camera en software

Toch is niet alles goud wat er blinkt. Onder de juiste lichtomstandigheden maakt de Poco F8 Ultra kleurrijke en gedetailleerde beelden. Zoomen is geen probleem en ook de selfiecam lijkt goed om te gaan met verschillende huidtypen. De groothoeklens presteert echter minder goed: kleuren komen minder goed uit de verf en details vallen weg. De avondmodus stelt teleur, met een overdaad aan exposure, gebrekkige kleurenaccuraatheid en trage vastlegging.

Aangezien Poco een dochteronderneming is van Xiaomi, draait het toestel op HyperOS 3.0. De Poco staat daardoor vol met overbodige en dubbele apps, waaronder die van Xiaomi, waarvan je het gros kunt verwijderen. Ook kom je her en der wat reclame tegen. Verder is het besturingssysteem vlot en overzichtelijk, twee eigenschappen die we extreem belangrijk vinden. Je krijgt tot slot 'maar' vier Android-upgrades, evenals zes jaar aan beveiligingsupdates.

Poco F8 Ultra kopen?

Ondanks de kanttekeningen die we plaatsen bij de software- en camera-ervaringen, zijn er eigenlijk weinig redenen om niet voor de Poco F8 Ultra te kiezen. Hij oogt uniek, vindt in de subwoofer een handige toevoeging en voelt stevig aan. De door ons geteste Denim Blue-uitvoering heeft bovendien een faux denimlaagje op de achterkant voor extra grip (wat deze uitvoering wel een paar gram zwaarder maakt dan de Poco F8 Ultra Black). De prijs is misschien gevoelsmatig nog wat hoog, zeker voor dit merk. Maar zakt de prijs richting de 600 euro, dan krijg je een toptoestel dat zijn prijs meer dan waarmaakt en waar je langdurig plezier van hebt.

52137934

Spatial audio, oftewel ruimtelijke audio, belooft een luisterervaring waarbij het geluid niet alleen van links en rechts komt, maar je volledig omringt. Hoewel de marketingkreten je geregeld om de oren vliegen, is de techniek niet in elke situatie even zinvol. In dit artikel ontdek je wanneer ruimtelijke audio je ervaring verrijkt en wanneer je prima zonder kunt.

Vergeet het statische geluid van je oude vertrouwde stereo-set. Met spatial audio krijgt geluid eindelijk de diepte die het verdient. Dankzij slimme algoritmes die de akoestiek van de echte wereld nabootsen, ontsnapt de audio aan je koptelefoon of soundbar. Geluid beweegt vrij door de kamer, waardoor een helikopter in een film ook echt boven je hoofd lijkt te cirkelen. Het is de overstap van een platte foto naar een hologram, maar dan voor je oren.

Bioscoopervaring thuis

De meest logische toepassing voor spatial audio is zonder twijfel de moderne filmervaring. Wanneer je een blockbuster kijkt die is gemixt in formaten zoals Dolby Atmos, komt de techniek pas echt tot leven. Een helikopter die overvliegt of regen die op een dak klatert, krijgt een verticale dimensie die voorheen onmogelijk was met een standaard hoofdtelefoon of een simpele soundbar.

Voor filmliefhebbers die niet de ruimte hebben voor een volledige surround-installatie met fysieke speakers in het plafond, biedt spatial audio een overtuigend en compact alternatief dat de zogenaamde immersie aanzienlijk vergroot.

©ER | ID.nl

Muziek met een extraatje

Voor muziek is het nut van ruimtelijke audio iets genuanceerder en sterk afhankelijk van de productie. Bij klassieke concerten of live-opnames kan de techniek je het gevoel geven dat je midden in de concertzaal zit, waarbij de akoestiek van de ruimte tastbaar wordt. Ook bij moderne popmuziek die specifiek voor dit formaat is geproduceerd, kunnen artiesten creatiever omgaan met de plaatsing van instrumenten of subtiele geluidseffecten.

Toch blijft voor de purist die zweert bij een eerlijke, ongefilterde weergave van een studio-album de traditionele stereomix vaak de voorkeur genieten, omdat spatial audio de oorspronkelijke balans soms onnatuurlijk kan veranderen.

Gaming en de functionele voorsprong

In de wereld van gaming verschuift de waarde van spatial audio van puur esthetisch naar functioneel. Vooral in competitieve shooters is het horen van de exacte positie van een tegenstander een serieus dingetje. Door gebruik te maken van ruimtelijke audio kun je voetstappen boven, onder of achter je nauwkeurig lokaliseren. Dat geeft niet alleen een intensere spelervaring waarbij je volledig wordt opgeslokt door de spelwereld, maar biedt ook een tactisch voordeel dat met standaard audio simpelweg niet te evenaren is. Hierdoor is de techniek voor fanatieke gamers bijna onmisbaar geworden.

Wanneer kun je het beter uitschakelen?

Ondanks de indrukwekkende demonstraties is spatial audio niet altijd de beste keuze. Voor dagelijks gebruik, zoals het luisteren naar podcasts of het kijken van het journaal, voegt de extra ruimtelijkheid weinig toe en kan het de verstaanbaarheid van stemmen zelfs negatief beïnvloeden. Ook bij oudere opnames die door softwarematige kunstgrepen naar ruimtelijk geluid worden omgezet, ontstaat er vaak een hol en onnatuurlijk resultaat. In dergelijke gevallen is een zuivere stereoweergave nog altijd de meest betrouwbare weg naar een prettige luisterervaring.