ID.nl logo
Waarom je geen openbare wifi-netwerken meer moet gebruiken zonder VPN service
© Reshift Digital
Huis

Waarom je geen openbare wifi-netwerken meer moet gebruiken zonder VPN service

Openbare wifi, het lijkt zo handig, je bent bijna altijd online. Was openbare wifi ooit iets bijzonders, tegenwoordig kun je bijna overal een verbinding met het internet maken. Op het vliegveld, in het hotel, café of restaurant, in de trein, op school en zelfs op straat. Hartstikke makkelijk toch? Maar is het wel slim om onbeschermd gebruik te maken van openbare wifi? Wifi hotspots zijn immers de uitgelezen plekken waar anderen jouw gegevens kunnen lezen. Is het nog wel veilig om te internetten zonder VPN? In dit artikel geven we je een aantal belangrijke redenen waarom je geen openbaar wifi moet gebruiken zonder VPN service.

©CIDimport

Lees hier wat dit betekent.

Het gevaar van onbeveiligde netwerken en websites
Wil je er zeker van zijn dat je persoonlijke gegevens veilig zijn op het internet? Dan is encryptie het toverwoord. Het zorgt er namelijk voor dat de gegevens die je over het internet stuurt onherkenbaar worden gemaakt. Ze worden omgezet in een code en zo wordt voorkomen dat anderen er wat mee kunnen doen. Een gecodeerde website kun je herkennen als de url begint met https in plaats van http. In je browser zie je een slotje hetgeen aangeeft dat de site veilig is. Echter, wanneer je aan het surfen bent, bezoek je net zo makkelijk een beveiligde als een niet beveiligde website. Als je gegevens verzendt naar websites die niet versleuteld zijn, dan loop je gevaar. 

Wanneer je thuis gebruik maakt van wifi dan heb je, als het goed is, dit zo ingesteld dat je hiervoor een wachtwoord nodig hebt. Je netwerk is beveiligd met een WPA-sleutel. Nu is het punt dat dit voor de meeste openbare wifi hotspots niet het geval is. Als je een verbinding maakt met zo'n wifi-netwerk kun je er zeker van zijn dat je je op onveilig terrein begeeft. Om toch veilig te kunnen surfen op een openbaar netwerk moet je een VPN service als GOOSE VPN gebruiken. Je surft dan namelijk anoniem op het internet en niemand kan met jou meekijken. 
 

Wachtwoord van de router is beschikbaar 
Leuk natuurlijk al die publieke gelegenheden die je gratis wifi aanbieden. Je kunt echter ook makkelijk het slachtoffer worden van de onwetendheid van de eigenaar van zo'n netwerk. Neem ome Piet van café De Klaas die heeft geen verstand van wifi. Hij heeft er dan ook geen idee van dat zijn gebruikersnaam en het wachtwoord van zijn router voor iedereen zichtbaar zijn. Dat maakt het voor een kwaadwillende wel erg eenvoudig om toegang te krijgen tot alle wifi gebruikers in het café. Zonder VPN kun je het dan wel schudden. En terwijl je rustig een biertje drinkt en inlogt op je Facebook, merk je als je glas leeg is, dat je account is gehackt. 
 

Afluisterpraktijken
Nelly van kapsalon Hairdoo geeft haar klanten toegang tot het wifi-netwerk. Omdat de meeste bezoekers een wachtwoord invullen maar lastig vinden, heeft ze de verbinding openbaar gemaakt. Je moet je klanten tenslotte tevreden houden, zo denkt zij. Wat Nelly echter niet weet is dat er speciale 'snooping' software in omloop is die het het 'afluisteren' van wifisignalen tamelijk eenvoudig maakt voor cybercriminelen. Ze kunnen alles bijhouden wat jij op het internet doet. Hele websites die jij bezocht en alles wat jij daarop hebt geschreven is te achterhalen. Zal je net tijdens het knippen van je 'coupe soleil' allerlei vertrouwelijke gegevens hebben ingevoerd. Had je nu maar gebruik gemaakt van een Virtual Private Network (VPN). Dat zorgt er namelijk voor dat je gegevens eerst door elkaar worden gehusseld en vervolgens onleesbaar worden voor derden. 

©CIDimport

De aanval van de 'man in the middle' 
Het zou de titel van een film over cybercriminaliteit kunnen zijn. In het Engels worden dergelijke aanvallen waarbij informatie tussen twee communicerende partijen wordt onderschept zonder dat zij dat in de gaten hebben, Man in the Middle (MitM) attacks genoemd. Vandaag de dag zijn er op het internet allerlei gratis tools verkrijgbaar die het hacken van publieke netwerken heel eenvoudig maken. Zo eenvoudig dat, zo bleek tijdens een test, zelfs een 7-jarig meisje het binnen 11 minuten voor elkaar kreeg om informatie te stelen van diverse computers die waren verbonden met hetzelfde wifi netwerk. 
 

Je computer kan worden geïnfecteerd door malware
Malware maakt gebruik van kwetsbare elementen in bijvoorbeeld software. Zo kan het ongemerkt en ongevraagd je computer of smartphone binnensluipen. Malware kan ervoor zorgen dat je computer trager wordt, maar kan zich ook toegang verschaffen tot je persoonlijke gegevens. 
 

Valse netwerken
Denk je dat je een verbinding hebt gemaakt met het legitieme wifi-netwerk van je hotel waar je verblijft, blijkt de naam net iets anders en blijk je te zijn verbonden met een onveilige variant. Iedereen kan een wifi-netwerk opzetten en dat maakt het makkelijk om een naam van een netwerk bijna perfect na te bootsen. In plaats van bijvoorbeeld adamshotel heb je een verbinding gemaakt met adamhotel. Jij merkt het verschil niet maar ondertussen heeft een hacker je mooi in de val laten lopen. Terwijl je inlogt op je online bankrekening, kijken criminelen met je mee en plukken je rekening leeg. 
'Evil twins' is vergelijkbaar. Het lijkt net op een echt netwerk, maar het is een kloon daarvan. Met alle gevolgen van dien. Maak je gebruik van publieke wifi dan ben je extra kwetsbaar. Wees dus op je hoede! 
 

Veilig het internet op met VPN 
Het internet zit vol gevaren zo heb je zojuist kunnen lezen. En om de eindeloze lijst van bedreigingen niet onnodig lang te maken hebben we bijvoorbeeld geen aandacht besteed aan ad hocs, wormen en spoofing. Kun je nog wel veilig het internet op? Die vraag moet je steeds vaker met nee beantwoorden. Vooral als je gebruik maakt van openbare wifi. Het is daarom aan te raden om VPN op je computer en mobiele telefoon te installeren. Wil je gebruik maken van een Nederlandse VPN provider dan is GOOSE VPN een uitstekende keuze. De dienst is voordelig (€ 2,99 per maand), gebruiksvriendelijk en eenvoudig.

Ook lezen: Waarom Goose VPN een prima oplossing is om kodi veilig te gebruiken.

▼ Volgende artikel
Beeldverversing versus pixels: waarom soepel gamen beter is dan scherp
© Gorodenkoff Productions OU
Huis

Beeldverversing versus pixels: waarom soepel gamen beter is dan scherp

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.

▼ Volgende artikel
Column: A Knight of Seven Kingdoms is wat Game Of Thrones nooit durfde te zijn
© HBO Max
Huis

Column: A Knight of Seven Kingdoms is wat Game Of Thrones nooit durfde te zijn

Game of Thrones kennen we als een reeks brute, grootschalige verhalen, maar A Knight of Seven Kingdoms is het tegenovergestelde. Wat blijkt? Met een schattig, kleinschalig verhaal voelt Westeros alleen maar groter.

Het regent. Op een heuvel, onder een boom, zien we een kast van een vent in de weer met een schop. Een ridder, lijkt het. Hij graaft een graf. Tegelijkertijd praat de ridder in zichzelf: er is in de buurt een toernooi, en we kijken waarschijnlijk naar de winnaar. De muziek zwelt op, terwijl onze held vastberaden in de verte staart. De iconische Game of Thrones-muziek lijkt ons te gaan overspoelen, klaar om naar een prachtig geanimeerde intro te gaan. In plaats daarvan, knippen we naar een shot waarin onze held achter een boom staat te poepen.

Watch on YouTube

De boodschap is duidelijk: de serie heeft schijt aan de verwachtingen die je van Game of Thrones hebt. De serie stond er ooit immers om bekend dat het brak met de conventies van mainstream fantasy. Nu de reeks daar inmiddels zelf toe behoort, is het aan A Knight on Seven Kingdoms om er weer een flinke draai aan te geven.

Een ridder van de heg

Nog een spin-off? George R. R. Martin is toch die schrijver die nooit schrijft? Tja, dat valt wel mee. Hoewel de beste man zich al tien jaar uit een hoekje probeert te schrijven met het langverwachte Winds of Winter, heeft hij een hoop andere verhalen in Westeros verteld.

Zo komen de verhalen van House of the Dragon uit het boek Fire and Blood, waarin we volgen hoe de Targaryen-familie zichzelf met generaties aan ruzies ten val brengt. Maar George R. R. Martin heeft de schaal ook wel eens flink verkleind: in het korte boek The Hedge Knight, dat nog stamt uit de vorige eeuw, volgen we een ridder en zijn schildknaap.

©HBO Max

Daarin volgen we de ridder Dunk - niet onze eigen Dunke, maar Ser Duncan The Tall. Hij is een ‘hagenridder’: een ridder zonder verwantschap aan een heer. Of, in andere woorden: een freelancer die, als hij niet werkt, in de heg mag slapen. Dunk blijft niet lang een zzp’er: hij ontmoet de kale stadsjongen Egg, die dolgraag zijn schildknaap wil zijn.

Vrede!?

De verhalen van dit geliefde tweetal bieden de basis van A Knight of the Seven Kingdoms. De twist? Er is vrede in Westeros - ja, het kan echt - en we volgen een nobody, dus er is ineens ruimte voor een gezellig, klein verhaal. Dat wordt gereflecteerd in de afleveringen: geen dik uur, maar een comfortabel halfuurtje.

©HBO Max

De ridder Dunk wil dolgraag bewijzen dat hij een eervolle ridder is, maar dat is in het brute Westeros best een uitdaging. Al helemaal als je een lompe lieverd als Dunk bent. Dan komt zo’n slimme, wereldwijze schildknaap als Egg ineens goed van pas.

Het wordt al helemaal lastig als je niet eens kan bewijzen dat je een ridder bent. Dan mag je namelijk niet eens meedoen aan een toernooi - eentje waarbij Dunk overigens zijn paard en zijn spullen kwijtraakt, mocht hij verliezen.

Meneer, mag ik meedoen?

Met dat toernooi wordt een van de Game of Thrones-clichés lekker op zijn kop gezet. In de oorspronkelijke serie zagen we in aflevering vier een heftig toernooi en House of the Dragon opende er zelfs mee: het is vaak een goede manier om zonder grote verhaalconsequenties te laten zien hoe gewelddadig Westeros is.

©HBO Max

In A Knight of the Seven Kingdoms komen we dat toernooi niet eens bínnen. Eerst moet Dunk maar eens bewijzen dat hij een ridder is, uitzoeken hoe zo’n toernooi werkt en een heer overtuigen hem te helpen - maar ook dansen, touwtje trekken en een poppenspel aanschouwen. Het is een fantastische stap terug van al die grootschalige oorlogen.

Doordat het verhaal zo’n piepkleine focus heeft, begin je om iedereen te geven: iemand die z’n paard verkoopt in A Knight of Seven Kingdoms is vele malen pijnlijker dan een draak die wordt doodgeschoten in Game of Thrones. We bevinden ons nog steeds in de brute wereld, maar het komt allemaal wat harder aan omdat we ook zien hoe grappig en gezellig het kan zijn.

©HBO Max

Een fossiele brandstof

Toch loopt ook A Knight of Seven Kingdoms een zeker risico. De kwaliteit van Game of Thrones kelderde toen de makers het bronmateriaal inhaalden. Ook die van House of the Dragon nam wat af, toen showrunner Ryan Condal besloot George R.R. Martin niet langer te raadplegen en de grote climax werd doorgeschoven naar het volgende seizoen.

Er zijn momenteel drie korte boeken rondom Dunk en Egg, waarvan dit eerste seizoen het eerste boek beslaat. George R.R. Martin zegt nog twaalf verhalen in zijn hoofd te hebben, maar volgens HBO-baas Casey Bloys moeten de seizoenen van A Knight of Seven Kingdoms jaarlijks verschijnen: dat klinkt goed, maar dan mag Martin wel even doorschrijven. Zijn verhalen voelen nu als een fossiele brandstof: het is een enorm waardevolle bron, maar die wordt niet echt meer aangevuld.

©HBO Max

Gelukkig lijken showrunner Ira Parker en George R.R. Martin goed bevriend. De schrijver heeft Parker een outline gegeven van de twaalf verhalen, dus in theorie kan de serie daarmee verder - maar laten we niet vergeten dat dit bij de laatste seizoenen van Game of Thrones óók het geval was.

Bombastisch gefluit

Toch verdient Ira Parker ons optimisme, want A Knight of Seven Kingdoms is een fenomenale toevoeging aan de wereld van A Song of Ice and Fire. Verhalen hebben contrast nodig: door het klein te houden, voelt de wereld groot. Door het lief te houden, komen de gemene momenten keihard aan.

©HBO Max

De muziek is hier een spectaculair voorbeeld van. De bombastische muziek wordt ons aan het begin als wortel voorgehouden, maar dat is het ook wel - in plaats daarvan moeten we het doen met een gezellig gitaartje, iemand die fluit en het gezang van de vogeltjes.

Als het balletje dan eenmaal gaat rollen, neemt de muziek toch een bombastischer formaat aan - maar op dat moment voelt het verdiend. En, het allerbelangrijkste: in die epische muziek zit óók gewoon nog dat schattige gefluit.

Afleveringen van A Knight of Seven Kingdoms verschijnen wekelijks op HBO Max.