Twijfel je tussen de aanschaf van een Apple iPhone 13 en een iPhone 12? Dan is het goed om te weten in welke opzichten de smartphones van elkaar verschillen. Computer Idee zet de vijf belangrijkste verschillen tussen de toestellen onder elkaar.

#brandedcontent - Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met Mobiel.nl.

Kleinere notch, hogere helderheid

Qua ontwerp is de iPhone 13 een typische iPhone, wat ook betekent dat hij veel lijkt op de iPhone 12 van het jaar ervoor. Apple heeft echter interessante verbeteringen doorgevoerd. Zo is de notch met Face ID-gezichtsbeveiliging twintig procent smaller, waardoor de zwarte balk minder opvalt in het scherm. Het scherm zelf is ook vernieuwd en kan een stuk feller dan het scherm van de iPhone 12. Die hogere piekhelderheid is vooral handig als je op een zonnige dag op je iPhone kijkt, want dan kun je een WhatsAppje of foto beter zien.

Nieuwere processor en langere accuduur

De iPhone 13 is ook sneller en energiezuiniger dan zijn voorganger, wat te danken is aan de nieuwe ingebouwde Apple A15 Bionic-processor. Dat merk je ook bij het spelen van zware games. En omdat Apple een grotere accu in de iPhone 13 stopt, gaat de smartphone langer mee dan de iPhone 12. Apple claimt een accuduur die 2,5 uur langer is – best veel op één dag gebruik.

Meer werk- en opslaggeheugen

Naast een krachtigere processor heeft de iPhone 13 ook aanzienlijk meer werk- en opslaggeheugen dan de iPhone 12. Zo is het werkgeheugen vergroot van 4 GB naar 6 GB, waardoor je soepeler wisselt tussen recent gebruikte apps en games. En het instapmodel van de iPhone 13 beschikt over 128 GB opslaggeheugen, waar de goedkoopste iPhone 12 slechts 64 GB geheugen heeft. Je kunt dus meer foto’s, video’s, apps en andere gegevens op de iPhone 13 kwijt. Natuurlijk kun je beide iPhones tegen een meerprijs kopen met meer ingebouwd opslaggeheugen. Goed om in je achterhoofd te houden, want op een iPhone kun je het geheugen niet zelf vergroten. 

Betere camera’s

Ook de camera’s van de iPhone 13 zijn beter dan die van de iPhone 12. Dat komt deels omdat Apple een geavanceerdere sensor gebruikt – die ook in de iPhone 12 Pro zit – maar vooral omdat de camerasoftware geoptimaliseerd is. Met de iPhone 13 kun je daarom nieuwe filmmodi gebruiken, waaronder een bioscoopmodus die tijdens het filmen automatisch de focus verlegt van de ene naar de andere persoon.

Jaar langer updates

Het vijfde en laatste grote verschil tussen de iPhone 13 en iPhone 12 is de periode van softwareupdates. Omdat de iPhone 12 een jaar ouder is, stopt Apple een jaar eerder met de updates dan voor de iPhone 13. Of je daar in de praktijk iets van gaat merken, hangt af van hoe lang je met de iPhone wil doen. De iPhone 12 krijgt updates tot zeker het najaar van 2025, de iPhone 13 tot het najaar van 2026.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.