Een bedraad thuisnetwerk aanleggen biedt een uitkomst als je normaliter kampt met internetproblemen tijdens het internetten, het streamen van films en het spelen van online games. Met bekabeld internet komt jouw internet direct van de bron en blijft de verbinding stabiel. Dat brengt een einde aan het oneindige gebuffer van je favoriete Netflix-serie en reduceert de lag in online games. In dit artikel leggen we je haarfijn uit hoe jij jouw eigen bedrade thuisnetwerk aanlegt.

Stap 1: Inventarisatie

Om te beginnen, is het essentieel om een goed beeld te krijgen van welke apparaten je met een internet kabel wilt verbinden. Dit zijn meestal de apparaten waarbij een goede internetsnelheid van essentieel belang is. Denk daarbij bijvoorbeeld aan je televisie, computer, spelcomputer en digitale ontvanger.

Bepaal ook alvast vanaf welk punt je de datakabels gaat aanleggen. Meestal kiezen mensen voor de meterkast of een technische ruimte. 

Stap 2: Kabelkeuze

Bij een thuisnetwerk maken zijn er drie verschillende dingen belangrijk om in het achterhoofd te houden op het gebied van kabels: de keuze voor een afgeschermde of niet-afgeschermde kabel, het type Cat-kabel dat je kiest en de kabellengte die benodigd is voor de aanleg van het thuisnetwerk.

Je kiest voor een afgeschermde kabel als er sprake is van elektrische en magnetische velden rondom de kabel. Dat is bijvoorbeeld het geval als er een elektra- of een coaxkabel direct langs de datakabel komt te liggen. Zo niet, dan is een niet-afgeschermde kabel ook prima. Bij de keuze voor de kabels is het gebruikelijk om te kiezen voor een kabel met een stugge kern.

Vervolgens maak je de keuze voor een Cat-kabel. Het getal achter de ‘Cat’ geeft een indicatie van de prestaties van de kabel. De meeste mensen kiezen voor Cat6 of de snellere Cat6A-kabel. Daarna stem je de overige componenten, zoals patchpanelen, keystones en in- en opbouwdozen, af op het type kabel.

Heb je de keuze voor de kabel gemaakt en weet je hoeveel aansluitpunten je nodig hebt? Tel dan de kabellengte van alle kabels bij elkaar op. Zo beslis je de lengte van de Cat-kabel. 

Stap 3: Kabels aanleggen

Dan is het tijd om daadwerkelijk de kabels voor jouw thuisnetwerk aan te leggen. Je begint vanaf het punt dat je bij stap 1 hebt gekozen. Dat is waarschijnlijk jouw meterkast of technische ruimte.

Start door de kabels aan te leggen vanuit dit punt naar de ruimtes die bekabeld moeten worden voor het thuisnetwerk. Leg je de kabels aan in loze leidingen? Maak dan gebruik van een trekveer. Zo trek je de kabels gemakkelijk door de loze leidingen. Indien deze niet aanwezig zijn, moet er een andere route gezocht worden. Hiervoor is vaak wat creativiteit (en wat gereedschap, zoals een boor) vereist. In de vertrekken waar de kabels naartoe getrokken worden, is het raadzaam om te kiezen voor wandcontactdozen.

Over het algemeen wordt aangeraden om van boven naar beneden te werken. Zo ontstaan er geen problemen om de kabel van beneden naar boven te krijgen, maar doet de zwaartekracht zijn werk. Werk de kabels voor jouw thuisnetwerk goed weg, en voila: de kabels liggen.

Stap 4: Afmontage

Ervan uitgaand dat je gebruikmaakt van kabels met een stugge kern bij het maken van een eigen netwerk, heb je op het gebied van de afmontage van de kabels meerdere opties. In de meterkast kan er bijvoorbeeld gekozen worden voor afmontage aan de hand van opbouwdozen of een opbouw patchpaneel. Hier heb je zelf de vrije hand in.

In het geval van opbouw patchpanelen is het belangrijk om eerst na te gaan of je over het juiste gereedschap beschikt voor de afmontage. Dit is afhankelijk van het type patchpaneel. Bij een FTP-patchpaneel werkt een LSA punch down tool uitstekend, terwijl de IDC dogger tool benodigd is voor een UTP-patchpaneel.

Stap 5: Controle

De laatste stap bij het aanleggen van een bedraad thuisnetwerk is de controle. Als alle aansluitpunten eenmaal zijn afgemonteerd, is het wenselijk om deze te testen. Dit kun je doen met behulp van een kabeltester. Werkt alles perfect? Dan kunnen de fonkelnieuwe datapunten gekoppeld worden met het modem of de switch. Vergeet ook niet om de juiste patchkabels te kiezen, mocht het datanetwerk zijn afgemonteerd met opbouwdozen en/of patchpanelen.

Blijkt dat het modem van jouw internetprovider niet over voldoende internetpoorten beschikt om alle apparaten van een internetsignaal te voorzien? Breid dan het aantal internetpoorten uit met een additionele internet switch. 

©PXimport

Als het goed is, is jouw thuisnetwerk nu aangelegd. Geniet van je snellere internet! 

#brandedcontent - Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met DSIT

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.