Als je aan Parrot denkt, dan komt het carkit-systeem met de bekende draaiknop waarschijnlijk als eerste in je op. Maar ook Parrot is met zijn tijd meegegaan en lanceerde in 2012 de geavanceerde Asteroid-serie. Ik mocht met de nieuwe Asteroid Tablet aan de slag; een zeer compleet multimedia-systeem.

Parrot heeft binnen de Asteroid-lijn drie nieuwe producten op de markt gezet: de Parrot Asteroid Smart (dubbel DIN inbouw), de Asteroid Tablet en de Asteroid Mini - allen draaiend op Android. De hoogste tijd dus om de Asteroid Tablet, met zijn 5 inch-scherm (qua prijs de middenklasser van de drie), aan een uitgebreide test te onderwerpen!

©PXimport

Installatie

Met het aanschaffen van de Asteroid Tablet ben je er als gebruiker qua kosten in de meeste gevallen nog niet. Het is goed om te weten dat zelf-installatie niet voor iedereen is weggelegd, er moeten namelijk wel wat handelingen worden verricht die enige handigheid en technische kennis vereisen. Twijfel je over je kennis van zaken op dit vlak, dan is het raadzaam om dit proces bij een inbouwspecialist uit te besteden. In ons geval hebben we deze klus laten opknappen door InCar Support, waarbij rekening werd gehouden met mijn persoonlijke wensen en de eigenschappen van de auto.

De bevestiging van de tablet vindt standaard plaats met behulp van een tablet-houder zuignap. De ophangingsmogelijkheden worden hierdoor beperkt (alleen bovenop dashboard of aan het raam) en de tablet kan het zicht op de weg hinderen. InCar Support heeft er met een aparte beugel voor gezorgd dat de tablet naast het stuur is komen te hangen, aan het ventilatierooster in het midden. Let op; deze beugel wordt dus niet standaard meegeleverd.

©PXimport

Verbindingen

Bij het uitpakken van de doos valt meteen op dat ook 'ouderwetse' mogelijkheden voor het aansluiten van randapparatuur volop aanwezig zijn. Zo zitten er op de schakelkast (deze wordt in het dashboard uit het zicht gemonteerd) maar liefst drie usb-aansluitingen en is er een line-in (aux). Standaard meegeleverd worden een 3,5mm jack-kabel (audio), een usb-kabel en een iPhone/iPod-kabel (voor iPhone 4S en ouder).

De kabelspaghetti rondom het dashboard door externe navigatiesystemen, oplaadsnoeren en de radio/smartphone-verbinding behoren met de Asteroid Tablet definitief tot het verleden. En dan is een verademing. Alle snoeren kunnen worden weggewerkt in het dashboard en de aansluitingen worden geplaatst daar waar dit het meest praktisch is.

Draadloze verbindingsmogelijkheden zijn er in de vorm van bluetooth en wifi, je kunt dus verbinding maken met internet door in een wifi-zone te gaan staan met de auto of door je telefoon (of dongel) als wifi-hotspot te laten fungeren. Los van dit alles kan er in de tablet zelf een SD-kaart worden gestoken. Als er een apparaat of geheugenkaart met muziek aan het Parrot-systeem koppelt, dan wordt van de collectie verrassend snel een overzichtelijke bibliotheek gemaakt.

©PXimport

Functionaliteiten

De Parrot Asteroid Tablet draait op Android, wat dus ook alle gemakken van de goedgevulde app-winkel met zich meebrengt. Om apps te installeren moet je je natuurlijk wel even aanmelden bij de Play Store. Binnen dit platform zijn verschillende apps te vinden die goed samenwerken met de Parrot, zoals Waze, Flitsmeister, Voordelig tanken en Wikango.

Uiteraard zijn er veel verschillende navigatie-apps verkrijgbaar. Aan de meeste hiervan hangt echter een prijskaartje, zoals TomTom (€ 69,99) en iGO (€ 69,-). Ik heb gekozen voor de gratis app Navfree, deze functioneert prima en heeft kaarten beschikbaar van over de hele wereld. Het downloaden van deze app en/of losse kaarten kost aardig wat MB's, dus zorg dat je hiervoor in de buurt bent van een wifi-hotspot.

Naast ondersteunende apps zijn er natuurlijk ook apps voor amusement en informatie. Zo kan je op de Asteroid Tablet aan de slag met apps als Spotify, Deezer, Facebook, VLC Video, Weer en Asteroid Mail.

©PXimport

Bellen

We hebben hier te maken met een product van Parrot, dus uiteraard kan er met dit systeem ook gebeld worden. Zit je veel op de weg, hang je daarbij veel aan de lijn (en heb je geen ingebouwd carkit-systeem) dan is dit product zeker een uitstekende oplossing.

Bij het opstarten is er direct een bluetooth-verbinding, waarbij het mogelijk is om twee telefoons tegelijkertijd te gebruiken voor de carkit. In totaal kunnen er tien telefoons worden aangesloten, en bij elkaar kunnen er tot 50.000 contacten automatisch worden geïmporteerd en opgeslagen. Door middel van een stembediening, die opvallend nauwkeurig werkt, kan je het telefoonboek raadplegen en iemand bellen (dit geldt ook voor het opzoeken van een artiest of de titel van een liedje). Handig dus!

Geluid

De geluidskwaliteit is perfect, voor zowel muziek als bellen. Bij het bellen zijn de stemmen aan de andere kant van de lijn uitstekend te verstaan. Achtergrondgeluiden worden goed weg gefilterd, ook bij hoge snelheid en veel wind. Bij het afspelen van muziek blijkt dat de Parrot qua geluid beter presteert dan een gemiddelde autoradio. Vooral bij het luisteren naar radiozenders of een cd is het kwaliteitsverschil opvallend.

Standaard wordt er een kleine afstandsbediening meegeleverd die je op het stuur kunt monteren. Deze kleine afstandsbediening maakt automatisch verbinding met de tablet en beschikt over een rond touch-gedeelte met daaromheen vier knoppen. Met deze knoppen kan er gekozen worden tussen de verschillende bronnen. Ook kan hiermee het volume en de muziek geregeld worden. Een gemiste kans is dat je hiermee niet de gehele tablet kunt bedienen maar slechts enkele (standaard-)functionaliteiten.

©PXimport

Conclusie

De Asteroid Tablet van Parrot is een product dat de multimedia-toepassingen van jouw auto in één keer een flinke upgrade geeft. Het is daarnaast een goede vervanging voor het navigatiesysteem en de carkit, die misschien al aanwezig zijn in je auto. Is dit het geval, dan zal je moeten nagaan of de apps en multimedia-opties de hoge aanschafprijs waard zijn. Feit is wel dat de talloze functionaliteiten van de Asteroid Tablet een zeer volwaardig systeem maken. En met de periodieke software-updates (via wifi of usb) zal het systeem ongetwijfeld nog uitgebreider en gebruiksvriendelijker worden. Naast de forse prijs is een klein nadeel dat je wel over enige technische kennis moet beschikken om het systeem te installeren.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.