In september kwam IT-coryfee en kampioen vrije software Richard Stallman in opspraak door ongevoelige teksten over de slachtoffers van miljardair en pedofiel Jeffrey Epstein. Hij moest daarop zijn posities opgeven bij de door hemzelf in 1985 opgerichte Free Software Foundation en het MIT.

De vrije software waar Richard Stallman voor strijdt, is vrij als in ‘vrijheid’ en niet als in ‘free beer’. Sinds eind jaren 70 is hij een tegenstander – niet van betalen voor software, maar wel van technieken om dat betalen af te dwingen en ongeoorloofd gebruik te beletten, zoals antikopieermaatregelen, licentieovereenkomsten, activatie, niet-vrij toegankelijke bestandsformaten en geheime broncode. Digitaal rechtenbeheer, zoals de industrie het noemt, is voor hem ‘digital restrictions management’. Hij is zelfs een tegenstander van wachtwoorden en heeft daar op het MIT nog met enig succes campagne tegen gevoerd.

Het gaat Stallman om de vrijheid van het individu, de vrijheid om met software te doen wat hem goeddunkt. Belangrijk is vooral de vrijheid om de werking van de software te bestuderen, dus om te weten wat de software precies doet. Is de broncode niet open, dan heeft de maker van de software de mogelijkheid om dingen in het geniep te doen en dat vindt Stallman niet acceptabel.

Ook de vrijheid om software aan te kunnen passen, vindt hij essentieel. Een historisch voorbeeld is dat van de printer die hij zo wist te hacken dat gebruikers een bericht kregen als hun print gereed was – handig als de printer twee verdiepingen hoger staat. Maar tot Stallmans ongenoegen had de opvolger geen aanpasbare software. Een schande volgens hem, en hij deinst er niet voor terug dit soort beperkingen ‘misdaden tegen de menselijkheid’ te noemen.

GNU General Public License

Waar de software-industrie de principes van het auteursrecht gebruikt om de toegang tot software te beperken (tot betalende klanten), deed Stallman hetzelfde om die toegang juist vrij te maken. Zo is hij de belangrijkste auteur van de GNU General Public License, van toepassing op veel opensource-software.

Hij is dus een activist en zijn activisme beperkt zich niet tot software. Hij heeft geen mobiele telefoon omdat dat ‘surveillance devices’ zijn. Zijn website staat vol berichten en oproepen betreffende camerasurveillance en andere surveillancesystemen, stemcomputers, het klimaat, Donald Trump (door hem consequent ‘the troll’ of ‘the bully’ genoemd), natuur, gezichtsherkenning en veel meer. Ten tijde van de woedeaanvallen en de boetedoening van Linus Torvalds publiceerde hij de ‘GNU Kind Communications Guidelines’ om tot beleefder communicatie te komen.

Dat neemt niet weg dat ook Stallman blijkbaar zijn blinde vlek heeft. Hij heeft openlijk betwijfeld of de slachtoffers van Epstein wel als slachtoffers gezien konden worden. Wie denkt dat dat een eenmalige uitglijder is, moet maar eens kijken naar zijn pagina op de Geek Feminism Wiki. Die is helaas goed gevuld. Een nare smet op een verder heldhaftig cv.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.